انگیزش و تاثیر آن بر عملکرد تحصیلی :

به کرات دیده شده است که دانش آموزانی وجود داشته اند که از لحاظ توانایی و استعداد یادگیری بسیار شبیه هم بوده اما در پیشرفت تحصیلی تفاوت های زیادی با هم داشته اند این جنبه از رفتار آدمی به حوزه انگیزش مربوط می شود.

انگیزش به حالت های درونی ارگانیسم که موجب هدایت رفتار او به سوی نوعی هدف می شود ، اشاره می کند. بنابراین ، انگیزش، عامل فعال ساز رفتار انسان است و از جمله عواملی است که می تواند در میزان پیشرفت تحصیلی تاثیر به سزایی داشته باشد.

انگیزه پیشرفت باعث می گرددکه کار دشوار با موفقیت به انجام برسد و همچنینی باعث تسلط یافتن ، دستکاری کردن و انتظام بخشیدن اشیا،، آدم ها و افکار می گردد.

« پژوهش های انجام گرفته حاکی از آنند که افراد دارای انگیزش پیشرفت زیاد در انجام کارها از جمله یادگیری بر افرادی که از این انگیزه بی بهره اند ، پیشی می گیرند» . روانشناسان و محققان تربیتی ، تحقیقات زیادی در رابطه با انگیزش و پیشرفت تحصیلی انجام داده اند که در اینجا به تعداد معدودی از آنان اشاره ای خواهد شد.

رینگنس(2005) در مطالعه ای به بررسی تفاوت های پیشرفت میان دانش آموزان دارای هوشبهر یکسان پرداخت. وی در این مطالعه 30 دانش آموز پسر کلاس نهم که دارای هوشبهر 120 یا بالاتر و دارای میانگین درسی در حدو د15 یا بالاتر بودند مورد مطالعه قرار داد. این گروه دانش آموزان از لحاظ پیشرفت افرادی( بیش آموز) بودند و همچنین گروهی دیگر از دانش آموزان ( کم آموز ) که از لحاظ هوشبهر، جنسیت، سن، مدرسه و حجم درس ها ، با گروه اول مشابه بودند ولی میانگین درسی آنها 12 یا کمتر بود، انتخاب کرد . رینگنس با استفاده از پرسش نامه های مختلف انگیزش و مصاحبه، به تعیین میزان انگیزش هر دو گروه اقدام نمود.

مطلب مرتبط :   مرجع آگهی و نیازمندیها : سایت دو فانوس

معلوم شد که دانش آموزان بیش آموز در مقایسه با دانش اموزان کم آموز به منظور یادگیری، انگیزه بیشتری برای ایجاد روابط و طرح دوستی با همکلاسی خود، داشتند. ( حیدری1375)

میچل و پیاتکوفسکا (2004) نتایج و یافته های تحقیق فوق را مورد تایید قرار دادند. آنها به این نتیجه دست یافتند که کم آموزها دارای عادات تحصیلی ضعیف تر و مهارت های کمتری هستند به یادگیری می پردازند و در نهایت از بازده تحصیلی کمتری برخوردار هستند.

بنابراین از بیش آموزی و کم آموزی به عنوان اصطلاحات توجیه کننده انگیزش با موفقیت استفاده بردند     ( سیف 1386)

آکوروگلو و والبرگ (2009) ضریب همبستگی بین اندازه های انگیزش و پیشرفت تحصیلی حاصل از پژوهش های انجام شده را در مورد637000 دانش آموز کلاس اول تا کلاس 12 بررسی کردند و نشان دادند که میانگین ضرایب همبستگی موجد برابر 0/34+ است . این نتیجه بیانگر آن است که بین دو متغییر، رابطه مثبت و مستقیم وجود دارد. یعنی با افزایش انگیزش دانش آموز، میزان پیشرفت تحصیلی بالا خواهد رفت.

بلوم (2008) نیز رابطه بین انگیزش( ویژگی های ورودی عاطفی) و پیشرفت تحصیلی را با ضریب 0/50+ گزارش داده است ( توری، 1385).

–  Mitchele

– Peyatkufska

–   Valberg

–  Belume