برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه
2-7- سیستم اندوکانابینوئیدی و پیشبرد چاقی متعاقب مصرف جیره پرچرب
یک علت دیگر که مصرف غذای پرچرب در برخی افراد منجر به چاقی می‌شود ولی در برخی دیگر نمی‌شود می‌تواند مربوط به نقش اندوکانابینوئیدها باشد(85) .
اندوکانابینوئیدها در طی مصرف رژیم پرچرب ترشح می‌شوند سپس آنها به گیرنده‌های اندوکانابینوئیدی کبدی نوع یک (CB1) متصل گردیده و سبب افزایش بیان یک فاکتور رونوشت برداری چربی ساز به نام پروتئین ایزوفروم IC گیرنده جزء تنظیمی فاکتور استرول می‌گردند که این پروتئین نیز به نوبه‌ی خود می‌تواند سبب فعال شدن آنزیم‌های چربی ساز مانند استیل کوانزیم A کربوکسیلاز و اسید چرب سنتتاز شود که این امر می‌تواند توضیحی برای چاقی متعاقب اخذ جیره پر چرب قلمداد گردد. در یک بررسی به منظور تأیید فرضیه فوق اسی- هیامان و همکاران در سال 2005 دریافتند که در موش‌های فاقد گیرنده‌های CB1، چاقی ناشی از مصرف سبب کاهش وزن بدن می‌گردد(85) .
اندوکانابینوئیدها نه تنها به طریقه محیطی در کبد، بلکه به شیوه مرکزی نیز در نواحی‌ از هیپوتالاموس که آنزیم سازنده اسیدهای چرب حضور دارد نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. آنزیم سازنده اسید چرب در واقع یک تنظیم‌گر مهم اشتها بوده و در نورون‌هایی از هیپوتالاموس که این آنزیم‌ حضور دارد می‌تواند توسط اندوکانابینوئیدها فعال شود. مشخص شده است که با به کار گیریC75 به عنوان یک مهار کننده‌ی آنزیم سازنده اسید چرب اشتها نیز مهار می‌گردد.
2-8- لذیذ بودن چربی و مصرف آن
اوپیوئیدها جزو گروه هورمون‌ها و میانجی‌های عصبی محرک مصرف غذاهای پرچرب هستند. رت‌های سویه اسبورن مندل به عنوان حیواناتی که با مصرف غذای پرچرب چاق می‌شوند شناخته می‌شوند در حالی که رت‌های S5B/PI غذای کم چرب را ترجیح می‌دهند و به چاقی ناشی از مصرف غذای پر چرب مقاوم هستند. در یک مطالعه رت‌های اسبورن‌ مندل آزادانه به دو نوه جیره دسترسی داشتند که این دو جیره شامل جیره پر چرب و کم چرب بود. با تجویز نوربینال تورهیمیمن که یک آنتاگونسیت گیرنده‌های کاپای اپیوئیدی است مشخص گردید که اخذ جیره‌ی پرچرب در این رت‌ها به طور واضحی تقلیل می‌یابد در حالی که بر اخذ جیره کم چرب تأثیری مشاهده نگردید(84) .
این مشاهدات نشان داد که اپیوئیدها و گیرنده‌های آنها در تنظیم اخذ چربی دخیل هستند. گفتنی است که در موش‌های S5B/PI متعاقب تجویز نوربینال تورهیمین هیچ گونه تغییری در اخذ جیره‌های پرچرب و کم چرب ایجاد نگردید. افزون بر این مطالعه فوق همچنین نشان داد که متعاقبت تجویز U50488 (که یک آگونیست اختصاصی گیرنده‌های کاپا اپیوئیدی به شمار می‌رود) به درون بطن سوم مغز در رت‌های اسبورن مندل اخذ جیره پر چرب تحریک می‌شود. در حالی که این تجویز بر موش‌های S5B/PI بی‌اثر بود. این بررسی‌ها نشان داد که گیرنده‌های کاپای اپیوئیدی در مصرف و ترجیح جیره غنی از چربی در رت‌های اسبورن مندل دخالت دارند.
در مطالعه دیگر جهت بررسی عملکرد گیرنده‌های مواپیوئیدی ژنگ و کلی نشان دادند که تحریک این گیرنده‌ها توسط آگونیست‌های آن (مثلا یک آنالوگ انکفالین) با عمل بر هسته اکومبنس میزان اخذ چربی را تحریک می‌کنند(117) . هسته اکومبنس ناحیه‌ای در خارج از هیپوتالاموس است که از لحاظ اثرات مشهی غذاهای لذیذ اهمیت دارد. همچنین در این مطالعه براساس فعالیت C-fos (که از اندازه گیری آن به عنوان یک نشانگر فعالیت نورونی استفاده می‌کنند) مشخص گردید که علاوه بر هسته اکومبنس نواحی جانبی و شکمی جسم مخطط نیز در این رابطه دخیل‌اند(117) .
تحقیقات بارنس و همکاران در سال 2003 که تأییدی بر نتایج گذشته بود نشان داد که در رت‌های ویستار در پایان یک دوره 12 هفته تغذیه با جیره پرچرب و یا کم چرب، رت‌هایی که رژیم پرچرب دریافت نموده بودند سطوح بالاتری از چربی بدن، لپیتین و انسولین پلاسمایی را نشان دادند(4) . پس از آن براساس بررسی‌های «ایمونوهیستوشیمی» و «این سیتوهیبریدیزاسیون» که بر روی مغز این حیوانات صورت گرفت مشخص گردید که رت‌هایی که جیره پر چرب دریافت نموده بودند میزان گرینده‌های مواپیوئیدی در هیپوتالاموس آنها در قیاس با گروه کنترل بیشتر بود. مطالعات انجام شده اهمیت این گیرنده‌ها را در پرخوری ناشی از جیره‌های پرچرب و افزایش وزن نشان داد.
2-9-کنترل مصرف انرژی از طریق گرمازایی
متعاقب مصرف جیره پرچرب، مکانیسم گرمازایی ناشی از غذا شامل افزایش بیان پروتئین‌های غیر مزدوج به عنوان یک مکانیسم دفاعی در برابر افزایش وزن عمل می‌کند(30) .
افزایش تولید گرما از طریق فرایندهای غیر مزدوج نه تنها به مصرف انرژی کمک می‌کند بلکه می‌تواند مکانیسم سیری را نیز القا نموده و بدین وسیله تعادل انرژی را در بدن برقرار سازد.
مشخص گردیده که رژیم‌های غذایی حاوی چربی خالص که رژیم‌های کتوژن نیز نامیده می‌شوند می‌توانند سبب کاهش وزن سریع گردند. یک دلیل این امر می‌تواند محدود و دشوار شدن میزان خوردن چربی خالص بدون کربوهیدرات توسط افراد باشد. از نظر عوامل متابولیکی و کاهش وزن اثرات مصرف طولانی مدت رژیم پرچرب مشابه با رژیم کم چرب است. همچنین گزارش شده است که اگر ساکارز به صورت مخلوط با چربی مصرف گردد می‌تواند سیگنال‌های سیری برای چربی را تضعیف نماید.
2-10- پپیتدهای دخیل در تنظیم اخذ چربی
پپتیدهای مختلفی به طور اختصاصی در تنظیم اخذ چربی دخیل می‌باشند. برخی از آنها مانند گالانین و گرلین و پپتید مرتبط با آگوتی دارای نقش تحریکی بر اخذ چربی بوده در حالی که برخی دیگر هم چون انترواستاتین، آپولیپوپروتئین A-IV، کوله سیستوکینین ،پپتید YY و نوروپپتیدY نقش مهاری دارند. در ادامه به تبیین این پپتیدها و ویژگی‌های آنها در تنظیم اخذ چربی می‌پردازیم.

مطلب مرتبط :   پایان نامه رایگان حقوق : رسانه‌های جمعی

تصویر2-1- سیگنال های گرسنگی برای چربی

تصویر2-2- سیگنالهای سیری برای چربی
2-10-1-گالانین
گالانین پپتیدی است متشکل از 30 اسید آمینه که نقش تنظیمی بر رفتار تغذیه‌ای و اخذ چربی دارد. مشخص گردید در رت تزریق این هورمون به درون هسته مجاور بطنی هیپوتالاموس می‌تواند سبب تحریک اخذ چربی گردد(55) . جیره پرچرب سبب تنظیم افزایشی سریع بیان گالانین در هسته مجاور بطنی می‌گردد(113) . تجویز اینترالیپید (که مخلوطی از روغن سویا و فسفولیپید تخم مرغ است) به درون صفاق می‌تواند سبب افزایش سطح تری گلیسیرید و افزایش بیان گالانین در هسته مجاور بطنی شود. پژوهشگران دریافتند که تغذیه قبلی با جیره پرچرب باعث افزایش میزان گالانین در هسته مجاور بطنی، پرخوری و افزایش تری گلیسیرید خون می‌گردد. اثرات تحریکی گالانین بر میزان اخذ غذا می‌تواند با تجویز آنتاگونیست غیر انتخابی گیرنده‌های گالانین یعنی M40 مهار گردد(5) . تجویز مرکزی گالانین دارای اثرات آنابولیک بوده به طوری که سبب انحراف آزادسازی و مصرف انرژی از منشأ چربی به منشأ کربوهیدرات می‌گردد که این امر در نهایت منجر به افزایش توده چربی بدن می‌شود. در جوندگان مشاهده گردیده که تجویز مزمن گالانین می‌تواند به افزایش توده‌های چربی بدن منجر گردد(38) . گالانین سبب کاهش اتلاف انرژی و کاهش تأثیر عصب رسانی سمپاتیک بر بافت چربی قهوه‌ای می‌گردد(79) که این ها خود می‌تواند تدابیری در جهت ذخیره انرژی باشد.
2-10-2- پپتید مرتبط با آگوتی (AgRP)

دسته بندی : علمی