تعدیل های 1992 کپنهاگ،پایان نامه حفاظت از لایه ازن

مذاکرات و اصلاحیه و تعدیل های 1992 کپنهاگ

بند اول:مذاکرات پیش از اصلاحیه و تعدیل های 1992 کپنهاک

 

به موجب تصمیم III/12 همه هئیت هایی که در نشست اول تشکیل شدند با هم گزارشی را تهیه نمودند .[1] یافته های علمی وقتی این گزارش بر روند مذاکرات منتهی به نشست کپنهاگ تاثیر زیادی داشت با درک ضرورت جدی گرفتن حذف هیدروکلروفلوروکربن ها مذاکرات در این مرحله به سمت تاکید بیشتر بر اهداف بلند مدت و تشویق به استفاده از فناوری بدون هالو – کربن بود این دیدگاه بسیار منطقی بود . صندوق چند جانبه برای جایگزینی کلروفلوروکربن ها با هیدروکلروفلوروکربن ها هزینه زیادی متحمل شده بود و اینک می بایست هزینه مضاعفی را برای حذف هیدروکلروفلوروکربن ها و جایگزینی آنها با مواد غیر مضر می نمود تشخیص داده شد که برای جلوگیری از هزینه های اضافی می بایست تغییرات بنیادین و شدیدتری در فناوری به وجود می آمد .[2]

 

بند دوم:اصلاحیه و تعدیل های 1992 کپنهاگ[3]

 

چهارمین نشست اعضاء از 23 تا 25 نوامبر 1992 در کپنهاگ برگزار شد . اصلاحیه و تعدیل های کپنهاگ از تاریخ 1 زانویه 1994 لازم الاجرا شد . در طول کنفرانس کپنهاگ مشخص شد که بسیاری از صاحبان صنایع از هیدروکلروفلوروکربن ها به جای کلروفلوروکربن هااستفاده نکرده وتجارت مواد موقتی راگزینه خود قرار ندادند.درعوض ازهیدروکلروفلوروکربن ها که غیرمضربودنداستفاده کردند.[4] با عنایت به اینکه مصرف کنندگان ترجیح می دادند هرچه  زودتر از دوره انتقالی خارج شده وموادی که به لایه ازن آسیب نمی رسانند مورد استفاده قرار دهند، بنابراین در طول مذاکرات دولت های متبوع آنها از کنترل هیدروفلوروکربن ها استقبال زیادی کردند. در مقابل فرانسه که در سال 1992 بزرگترین تولید کننده  هیدروکلروفلوروکربن ها در جهان بود بنابراین همانطور که رولند به درستی نتیجه گیری نمود به این ترتیب می بایست از فرانسه انتظار داشت که در خصوص کنترل هیدرو فلوروکربن ها موضع بگیرد.[5]نتیجه این است وضعیت آن بود که کمیسیون اروپا در ایران در این خصوص اظهار نظری نکرد.[6]نیز از موضوع فرانسه حمایت می کردند: بنابراین برنامه های موضوع مذاکره برای  حذف هیدروکلروفلوروکربن ها وسایر مواد کاهش دهنده لایه ازن به طور مشخصی تغییر کرد.[7] بایستی پذیرفت که توافق در مورد نحوه افزودن مواد جدید به فهرست ماده 2 پروتکل محصول ملاحظات سیاسی و اقتصادی بود. اصلاحیه کپنهانگ تولید مواد کاهش دهنده لایه ازن را در خصوص نیازهای اساسی مجاز کرد.[8] در نشست کپنهانگ در خصوص مواد تحت کنترل با کاهش 75% تولید و مصرف 5 نوع هیدروکلروفلوروکربن برای سال 1994 و حذف  کامل در سال 1996 موافقت شد. مقرر شد 10 نوع دیگر از هیدروکلروفلوروکربن نیز تا ژانویه 1996 حذف شوند به استثنای  اینکه تولید و مصرف میزان بسیار محدودی  از مواد کاهش دهنده لایه ازن برای نیازهای اساسی، مشروط بر تصویب اعضاء مجاز شد.[9]مصرف هیدروکلروفلوروکربن ها  در ضمیمه C می بایست به  سطح سال  1989 رسیده و تا سال 2030 حذف شوند. مصرف این مواد می بایست آسیب به لایه ازن را به حداقل می رسید و ملاحظات محیط  زیستی، امنیتی و اقتصادی مورد توجه  قرارگرفته به موجب تعدیل های کپنهانگ هالو ن ها می بایست از ژانویه 1994 حذف شوند. استثنای مصرف برای نیاز اساسی در خصوص هالون ها در نظر گرفته شود. نشست کپنهانگ در خصوص حذف تولید و مصرف مواد جدید کاهش دهنده لایه ازن هیدروکلروفلوروکربن ها در  ضمیمه C برای بعد از ژانویه به توافق رسید استثنای  مصرف برای نیاز اساسی در این مورد هم صادق به علاوه طبق ماده 2H مقرر شد مصرف سالانه متیل  برومید در ضمیمه E از سال 1995 در حد سال 1991  متوقف شود. در این تعدیل ها مقدر شد تتراکلرید کربن در ضمیمه B و متیل کلروفرم در ضمیمه E  تا ژانویه 1996 حذف  شود. [10]در نشست کپنهانگ تعریفی از میانه اساسی ارائه داد:نیاز در صورتی  اساسی تلقی می شود که برای  سلامت و امنیت  بشر لازم بوده یا برای  جامعه مهم باشد و هیچ گونه جایگزین قابل قبولی از نظر سلامتی و محیط  زیست، برای آن موجود نباشد و اگر هم جایگزینی موجود هست برای بدست اوردن آن نمی توان راه حلی قطعی  یا اقتصادی پیدا کرد به علاوه مصرف ضروری در صورتی  مجاز است که همه گونه ملاحظات اقتصادی در مورد آن لحاظ شده باشد و ماده تحت کنترل موضوع نیاز اساسی، از لحاظ کمی و کیفی در مواد خام، ذخیره  یا بازیافتی وجود نداشته باشد.[11]همچنین براساس بند 2  تصمیم IV/24 اعضاء توافق نموند که واردات و صادرات مواد احیاء شده که دوباره مصرف می شود به شرطی در محاسبات میزان مصرف محسوب نمی شود که اعضاء اطلاعات مربوط به این مواد را در دبیرخانه، ازن گزارش دهند متأسفانه این تصمیم مبنایی شد برای تسهیل تجارب غیرقانونی به این صورت که برخی  صاحبان صنایع، برای تجارت غیرقانونی به این صورت که برخی صاحبان صنایع،  برای تجارب غیر قانوی هیدروکلروفلوروکربن ها آنها را تحت پوشش مواد احیاءشده عرضه و یا اتیکت گذاری می کنند.

 

[1] – UNEP / ozl – pro / w6 – 1 / 6/3.

[2] – Poul Herremoes , David Gee , Malcolm Mac Garvin , Andy striling Jane keys , Brian , Wynne and uedes vaz , (eds) , pp.86-87.

183-The Copenhagen amendment ,entered into force on 14 gune 1994,Annex III of the fourth meeting of the parties . https:// ozone.unep.org/ratification-statuse/Copenhagen –amandment.shtml.,the Copenhagen adhustments ,entered in to force on 23 september 1993 ,Annexes I and II of the report of the fourth meting of the parties . https://ozone.unep.org/ratification -status/adgustments-to-the-montreal-protocl.shtml.                

 [4] – Karen liftin , ozone Discoures : socience and politics Global Environmental cooperation , Columbia University press , 1994 new yourk , p.150.

185-Jan rowands, supra note 39, p.47                                                                                                                                   

186-Environmental data servies report (ENDS), ‘Ozone layer Left at risk by new Global Agreement’, ENDS report, NO.214, November 1992,P.14.

[7]

[8] –  این شرایط برای مواردی پیش بینی شده که به ماده تحت کنترل واقعا نیاز است و هیج جایگزینی برای آن ماده عرضه نشده است.

[9]see, the 1992 adjustments, supra note 207, Article 2A and 2c (1.3)

[10] the 1992 agjusts, supra note 207, Articles 2D(1-2), and 2E (1-3).

[11] – See, Decisions V/14, V18, VI/8,VI/9,VII/11 and X/191

و همچنین ر.ک IV/25 نشست کپنهانگ

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

بررسی سازوکار اجرایی و نظارتی رژیم حقوقی بین المللی حفاظت از لایه ازن

Author: 92