برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

2-9-3-2. استئومیلیت مزمن:
در این حالت آتروفی اندام ممکن است کم یا زیاد بوده یا وجود نداشته باشد. همچنین ممکن است ترشحات، فیبروز و انقباض دیده شود. گاهی درد و درجاتی از عدم وزن گیری بسته به شدت ضایعه وجود دارد و دورههایی از بیماری سیستمیک بروز میکند. در رادیولوژی استخوان سازی جدید، فضاهایی از لیز شدن و مدل سازی شدید وجود داشته و استخوان مرده و فضای اطراف آن دیده میشود. پوکی استخوان در اثر عدم استفاده از اندام، خشن و ضخیم شدن ضریع، تورم بافت نرم و اسکلروز نیز مشاهده میشود (Slatter 2003; Thrall 2013) .
2-9-4. عوامل ایجادکننده استئومیلیت:
استئومیلیت معمولاً توسط عفونتهای باکتریایی به وجود میآید اما قارچها و ویروسها میتوانند عفونت استخوان ومغز استخوان را به وجود آورند. میکروارگانسیمهای معمول استافیلوکوکوس اورئوس است. میکروارگانیسمهای دیگر شامل استرپتوکوکوس، ایکلای، پروتئوس، پاستورلا و سودوموناس است. پنجاه درصد عفونتها در اثر یک نوع باکتری است و در مابقی موارد، عفونتها به صورت مخلوط دیده میشود (Slatter 2003) .
2-10. داروهای آرامبخش و ضدانعقاد:
این داروها شامل موارد مختلفی از جمله آسپرومازین از خانواده فنوتیازینها، میدازولام از خانواده بنزودیازپینها، کتامین از خانواده داروهای بیهوشی جدا کننده و هپارین از خانواده ضد انعقادها میباشد.
2-10-1. آسپرومازین:
این دارو یکی از مهمترین و پرکاربردترین آرامبخشها و مسکنها در دامپزشکی به شمار میرود و جزء خانوادهی فنوتیازینها میباشد. نام شیمیایی آن 2- استیل – 10- فنوتیازین میباشد. اثر رفتاری این داروها به وسیله بلوک گیرندههای دوپامینی در عقدههای قاعدهای سیستم لیمبیک ایجاد میشود. در دوزهای بالا احتمال وقوع اثر خارج هرمی با عوارض لرزش و سفتی عضلات وکاتالپسی وجود دارد. دارو از دیگر اعضای این خانواده قویتر بوده، اثر شلی عضلانی کمی دارد ولی اثر ضد دردی ندارد. آسپرومازین با پیوند با گیرندههای آلفا 1 آدرنرژیک باعث کاهش فشار خون میشود. همچنین بلوک گیرندههای دوپامین در مرکز استفراغ در مدولا توسط این دارو باعث ایجاد اثر ضد استفراغ می شود. آسپرومازین با اثر بر مرکز تنظیم حرارت در هیپوتالاموس منجر به از دست دادن قدرت تنظیم دمای بدن شده و همچنین حیوان را مستعد حملات تشنجی کرده و آستانه ی سرع را پایین میآورد. آسپرمازین همچنین اثر ضدآریتمی و آنتیهیستامینی دارد (Cavanagh 2012; Tranquilli, Thurmon et al. 2013) .
شروع اثر این دارو خیلی کوتاه بوده ولی اثر تسکینی آن برای چندین ساعت باقی میماند. در تجویز داخل رگی این دارو در سگ، شروع اثر 15 دقیقه و حداکثر اثر درطی 30 دقیقه ظاهر میشود. تسکین برای 2 تا 3 ساعت باقی میماند. دارو به وسیله کبد متابولیزه شده و فرم محلول و نامحلول آن در داخل ادرار ترشح می شود. در حالت عضلانی حداکثر اثر درطی 30 تا 45 دقیقه بعد از تزریق حاصل میشود. درسگها برون ده قلب، حجم ضربهای و فشارخون 20 تا 50 درصد بعد از تجویز داخل رگی آسپرومازین کم شده و کاهش فشار خون برای حداقل 2 ساعت باقی میماند. همچنین بعد از گذشت 30 دقیقه از تجویز این داروها هماتوکریت 20 تا 30 درصد کاهش پیدا کرده و این حالت تا 2 ساعت باقی میماند. آسپرومازین تجمع پلاکتی را مهار کرده ولی درسگهای سالم مشکلی برای انعقاد به وجود نمیآورد و برادیکاردی و کاهش فشار خون نیز دیده میشود. دوز عضلانی این داروها درگربه و سگهای کوچک 05/0 تا 2/0 میلیگرم بر کیلوگرم و برای سگهای بزرگ 04/0 تا 06/0 میلیگرم برکیلوگرم وزن بدن است (Clarke and Trim 2013; Tranquilli, Thurmon et al. 2013) .
2-10-2. میدازولام:
دارویی ازخانواده بنزودیازپینهاست که از دسته آرامبخشها و مسکنها محسوب میشود. این دارو دارای نام شیمیایی 8- کلرو – 6- (2- فلوروفنیل ) – 1- متیل – 4- ایمیدازو (1و5 – آلفا) – (1 و 4)- بنزو دیازپین است. دارو یک بنزودیازپین با یک حلقه متصل شده ایمیدازول است که باعث حلالیت دارو در PH زیر 4 میشود. دارو بعد از تزریق دچار تغییر درساختار شیمیایی شده که منجر به قابل حل شدن دارو درچربی در PH فیزیولوژیک بدن میشود. دارو با اتصال به گیرندههای بنزودیازپین و تشدید اثر گاما آمینو بوتیریک اسید که یک انتقال دهنده عصبی مهاری است اثر خود را اعمال میکند. دارو دارای اثرات تسکین دهنده، ضد هیجان و تشنج، شلکننده عضلانی بوده و درسگهای پیر و یا حیوانات ضعیف باعث تسکین خوبی میشود. اثر تسکینی این داروها با سرکوب سیستم لیمبیک صورت میگیرد. این دارو درموقع تزریق برخلاف دیازپام باعث تحریک بافتی نشده و جذب عضلانی خوبی دارد و همچنین مثل دیازپام به نور حساس است و در تزریق وریدی برخلاف دیازپام دردناک نیست و ایجاد ترومبوفلبیت نمیکند (Muir III and Hubbell 2012; Clarke and Trim 2013; Tranquilli, Thurmon et al. 2013) .
درسگها بعد از تزریق عضلانی، دارو به شکل کامل جذب شده (بیش از 90 درصد) و در طی 15 دقیقه به حداکثر غلظت پلاسمایی میرسد. دارو در کبد هیدروکسیله و کنژوکه شده و سپس در ادرار ترشح میشود. در تزریق وریدی این دارو، نیمه عمر دوز 5/0 میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن 77 دقیقه میباشد. میدازولام چربی دوستتر از دیازپام بوده و دو برابر دیازپام تمایل به اتصال به گیرندههای بنزودیازپین دارد. اثر تسکینی آن بیشتر از دیازپام بوده و شروع اثر و شلی عضلانی دارو بعد از تزریق داخل عضلانی و وریدی آن سریع است. دارو در سگ با دوز 2/0 تا 4/0 میلیگرم برکیلوگرم وزن بدن به صورت عضلانی تجویز میشود (Clarke and Trim 2013; Tranquilli, Thurmon et al. 2013) .
2-10-3. هپارین سدیم:
هپارین ترکیب ملکولی غیرآنیونی گلیکوآمینوگلیکان سولفید هیدروژن بوده و بطورطبیعی درماست سلها وجود دارد. هپارین بصورت ملح سدیم وکلسیم در دسترس است و از بافت ریه گاو تهیه میشود. پودری بیشکل، زرد رنگ، جاذب رطوبت و با بوی نافذ میباشد. در آب محلول بوده و در الکل نامحلول است. PH آن 5 تا5/7 بوده و این ماده با محلول رینگر سازگاری فیزیکی دارد. هپارین در هر دو مسیر انعقاد داخلی و خارجی اعمال اثر دارد. هپارین با اتصال به پروترومبین III فاکتور Xa را غیرفعال مینماید و از تبدیل پروترومبین به ترومبین جلوگیری میکند. اثر ضدانعقادی بلافاصله بعد از تزریق وریدی ظاهر میشود. همچنین دارای قابلیت زیادی در اتصال به پروتئینهای پلاسما میباشد. قسمتی از دارو توسط کبد متابولیزه شده و نیمه عمر آن درانسان درحدود 1تا 2 ساعت میباشد. دارو توانایی عبور از جفت را ندارد. مقادیر زیاد هپارین سبب خونریزی میشود که فوق العاده خطرناک خواهد بود (Cavanagh 2012) .
فصل سوم: روش تحقیق و پژوهش:
3-1. مواد و لوازم مورد استفاده:
سرنگ استریل 2، 5 و 50 میلیلیتری، سرسوزن شماره 14 فلزی، مته های 2و 3و 4و 5 میلیمتری، درل ارتوپدی، تورنیکت، دستکش جراحی استریل، دسته تیغ جهت کوتاه کردن و تراشیدن مو، تیغ بیستوری شماره 20، ست جراحی، نخ بخیه نایلون 0-2 ، شان استریل، الکل، بتادین 5/7 درصد اسکراب، بتادین10 درصد، دستگاه الکتروکاردیوگراف ، دستگاه رادیولوژی، کاست و فیلم رادیولوژی.
3-2. داروهای مورد استفاده:
آسپرومازین مالئات به عنوان آرامبخش و ضد آریتمی، میدازولام مالئات به عنوان آرامبخش و ضد تشنج و شل کننده عضلانی ، کتامین هیدروکلراید به عنوان آرامبخش ، هپارین سدیم به عنوان ضد انعقاد، لیدوکائین هیدروکلراید به عنوان بیحسی دهنده و شل کننده عضلانی.
3-3. روش کار:
این تحقیق بر روی 20 قلاده سگ نر، با سن 6 ماهه تا 3 ساله و سالم از نژاد مخلوط انجام شد که 10 قلاده از آنها به عنوان گروه شاهد و 10 قلاده نیز برای انجام آزمایش روی اندامهای قدامی و خلفی انتخاب شدند. شرایط نگهداری و تیمار این دو گروه مثل هم بوده و هر دو گروه در بیمارستان دامپزشکی دانشگاه آزاد واحد شهرکرد واقع در شهرکیان نگهداری میشدند و هیچ گونه عملیاتی بر روی گروه شاهد انجام نشد.
روز قبل از انجام آزمایش معاینه دستگاه قلبی-عروقی و تنفس با گوشی پزشکی صورت گرفته و دمای بدن با دماسنج از راه رکتوم اندازهگیری شده و سلامت حیوان تأیید شد. سپس اندام حرکتی حیوان شسته شده و عملیات کوتاه کردن وتراشیدن موهای بیمار صورت گرفت. سگ مورد نظر از محل نگهداری به سالن جراحی دامهای کوچک منتقل شده و بعد از کاهش استرس حیوان و آشنا شدن با محیط عملیات آماده سازی صورت میگرفت. به این ترتیب که ابتدا محل جراحی با آب و ساولون شسته میشد. ابتدا مقید کردن حیوان با بستن پوزه حیوان انجام شده، سپس آرامبخشی و تسکین 30 دقیقه قبل از عمل جراحی توسط آسپرومازین مالئات بادوز 2/0 میلیگرم برکیلوگرم 30 دقیقه قبل از عمل و میدازولام مالئات بادوز 2/0 میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن 15 دقیقه قبل از عمل تجویز میشد (Tranquilli, Thurmon et al. 2013) . تمامی این داروها به صورت عضلانی تجویز میشدند. بعد از ایجاد آرامبخشی و بیحرکتی ، سگ به روی میز جراحی منتقل شده و ثابت کردن اندام حرکتی صورت گرفته، سپس دستگاه الکتروکاردیوگراف به حیوان متصل شده و عملیات آنتیسپتیک متداول جراحی با بتادین و الکل وسپس شان گذاری صورت گرفت.
بعد از انجام عملیات آنتیسپتیک نهایی که با دستکشهای استریل جراحی انجام میشود 2 تا 4 میلیلیتر لیدوکائین 1 درصد در زیر پوست محل برش و در اطراف ضریع استخوان تزریق شد. بعد از چندین ثانیه و بیحسی پوست و ضریع استخوان با استفاده از تیغ اسکالپل شکافی به طول 2 سانتی متر روی پوست و روی ضریع استخوان ایجاد کرده، سپس با استفاده از یک پنس خون بند یا پنس آلیس دو لبه پوست را از هم دور کرده و با زاویه 45 تا 90 درجه نسبت به سطح استخوان مته با استفاده از درل روی استخوان قرار میگیرد. متهی استریل نباید با لبههای پوست تماس برقرار نماید. سایز مته مورد استفاده در این مرحله هم اندازه نیدل فلزی شماره 14 جهت تزریق داخل استخوانی است (Waisman, Roffman et al. 1995) .
با استفاده از درل ارتوپدی سوراخ را در استخوان ایجاد کرده و تأیید ورود مته به مغز استخوان با کاهش فشار ناگهانی در مقابل ورود مته مشخص میشود. مته را خارج کرده و نیدل فلزی را در سوراخ قرار میدهیم. بلافاصله 2 تا 4 میلیلیتر مغز استخوان توسط سرنگ 5 میلیلیتری تخلیه شده و 2 تا 4 میلی لیتر لیدوکائین 1 درصد به داخل مغز استخوان تزریق میشود. این تزریق باید به آرامی صورت گیرد. بعد از آن 5 میلیلیتر محلول رینگر حاوی هپارین سدیم با دوز 2 واحد بر میلیلیتر در استخوان تزریق شده تا از مسدود شدن مجرای سوزن برای تزریقات بعدی جلوگیری شود (Tobias and Ross 2010) .
اندام حرکتی مورد نظر را به مدت 3 دقیقه بلند کرده و بانداژ لاستیکی در بالای محل تورنیکت قرار میگیرد تا خون موجود در اندام تخلیه شود و فشار وارده ناشی از تزریقات بعدی به سیستم عروقی آسیب نرساند. تورنیکت با فشاری که باعث بسته شدن عروق سیاهرگی و سرخرگی شود (250 تا 300 میلیمتر جیوه در اندام حرکتی قدامی و 350 تا 400 میلیمتر جیوه در اندام حرکتی خلفی) در بالای مفصل بالایی استخوان بسته میشود. بانداژ لاستیکی برداشته شده ولیدوکائین با دوز 5 میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن با غلظت 25/0 تا 5/0 درصد (رقیق شده با محلول رینگر) به داخل مغز استخوان تزریق می شود (Waisman, Roffman et al. 1995) .
دسته بندی : علمی