برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

الگوی میانی پا: در این دوندگان، بخش‌های پاشنه و پنجه هم‌زمان با زمین برخورد می‌کند و نقطه‌ی اصلی برخورد بخش میانی پا است. نمودار نیرو زمان این الگوی دویدن یک کوهانه و دارای یک اوج است. این اوج نیرو مربوط به برخورد بخش میانی پا با زمین می‌باشد (شکل شماره 3_2). با افزایش سرعت دویدن در بعضی موارد این الگو به چشم می‌خورد(اورت و همکاران 2011).
الگوی پنجه میانی پا: این الگو ویژه‌ی دوندگان سرعت می‌باشد. در این الگو ابتدا پنجه پا با زمین برخورد نموده سپس بخش میانی برای ایجاد تکیه‌گاه و تولید نیروی جلوبرنده به زمین تماس پیدا می‌کند. مدت‌زمان اتکا در این الگو کمتر از الگوی پاشنه پنجه بوده و به‌عنوان یک مزیت برای دوندگان سرعتی قابل‌ملاحظه است. منحنی نیرو زمان در این الگو نیز به‌نوعی یک کوهانه و با اوج ثانویه کوچکی قابل‌تشخیص است (شکل شماره 4_2). افراد در دویدن با پای‌برهنه معمولاً از این الگو استفاده می‌نمایند. درحالی‌که در دویدن با کفش معمولاً افراد الگوی پاشنه پنجه را ترجیح می‌دهند. در یک سرعت مشابه، این الگو نیروی کمتری را در مقایسه با دویدن پاشنه پنجه متحمل بدن می‌نماید(اورت و همکاران 2011).
شکل شماره(4_2) : نیروی عمودی عکس‌العمل زمین در سه نوع الگوی دویدن؛ – RFS : دوندگان پاشنه پنجه؛ – MFS : الگوی میانی پا؛ FFS : الگوی جلوی پا
هر یک از الگوی شرح داده‌شده دارای مزایا و معایب خاص خودش است. اگرچه در الگوی پاشنه پنجه الگوی بهینه‌ای از عملکرد مطلوب و جلوگیری از آسیب وجود دارد، بااین‌حال مطالعات جدید، اعمال نیرو و بار بیشتری را به بدن در این الگو نشان داده است (اورت و همکاران 2011). درواقع در الگوی دویدن پاشنه پنجه، نقطه برخورد پاشنه پاست، به راین اساس پاشنه متحمل ضربات تکراری می‌شود. در بین عوامل جذب‌کننده‌ی ضربات و نیرو، پاشنه جایگاه مناسبی ندارد (واتکینز و همکاران 2010). درواقع عضلات دارای بیشترین ظرفیت جذبی بوده و قوس کف‌پایی، کفش و سپس بالشتک پاشنه جایگاه‌های بعدی را دارند (واتکینز و همکاران 2010).
دراین‌ارتباط، مطالعات اخیر بیان نموده‌اند که این الگو ظرفیت آسیبی بیشتری از الگوهای دیگر دارد. درواقع در الگوهای دیگر با انتقال نقطه‌ی برخورد دورتر از راستای مفصل، اثرات بارهای اعمالی را کاهش داده و جذب بیشتری انجام می‌دهند. درحالی‌که در الگوی پاشنه پنجه، نقطه‌ی برخورد در امتداد مفصل بوده و ضربه مستقیم به‌صورت نیروهای فشاری متحمل پاشنه و سپس مفصل مچ پا می‌شود، درحالی‌که در الگوهای پنجه و میانی پا به‌نوعی سفتی مفصلی را کاهش داده و بار بیشتری جذب کرده، و می‌توانند اثرات آسیبی کمتری را ایجاد نمایند.
2-2-3) کفش آدیداس (Adidas response cushion 20m)
کفش آدیداس (Adidas response cushion 20m) مجهز به فناوری‌های Adiprene و Formotion برای جذب حداکثر ضربه در برخورد پاشنه با زمین در فعالیت‌هایی از قبیل دویدن است.(شکل شماره 5_2) Adiprene از طریق افزایش اثر بالشتکی و Formotion به‌وسیله نرم کردن برخورد پاشنه با ایجاد حرکت مستقل برای پاشنه این امر را محقق می‌سازد.
شکل شماره(5_2) توضیح شکل؟
2-2-4)کفش نهرین(آدیبست)
همان‌طور که گفته شد یکی از شرکت‌های داخلی که درزمینهٔ طراحی و ساخت کفش ورزشی فعالیت می‌کند شرکت نهرین بود که ما از این کفش (شکل شماره 6_2) به‌عنوان کفش داخلی استفاده کردیم.
شکل شماره(6_2):کفش نهرین مدل آدیبست
2-2-5) استرس فراکچر
استرس فراکچر یک آسیب شایع است که در اثر فشار و بار تکراری در استخوان بروز می‌کند. این آسیب خود را با درد در نواحی مختلفی از اندام تحتانی نشان می‌دهد، این نواحی به ترتیب تکرر در بروز آسیب استخوان درشت‌نی و بخش دور از تنه نازکی نی، استخوان‌های سوم و دوم کف‌پایی، بخش فوقانی ران و گردن ران و بخش دور از تنه ران طبقه‌بندی می‌شوند. (بیشوف و همکاران 2010). این نوع از آسیب بیشتر زنان را مبتلا می‌سازد و این نسبت گاهی به 12برابر بیشتر از مردان می‌رسد در ادبیات پژوهش این‌طور آمده است که آسیب‌های ناشی از فشار یا استرس فراکچر بین 5/1 تا 12 برابر مردان در زنان رخ می‌دهد (بیشوف و همکاران 2010) بیشتر پژوهش گران این آسیب را یک آسیب تکراری می‌شناسند که در اثر ضربات پی‌درپی بر استخوان ایجاد می‌شود و این ضربات منجر به شکستگی یا ترک‌های ریزی در ضریع استخوان می‌شود، این اتفاق در تمام فعالیت‌های تکراری بدون درد و آسیب‌ها هم رخ می‌دهد چون در پایان فعالیت استئوبلاستها برای بهبود این ترک‌ها و بازگردان استخوان به حالت اولیه دست‌به‌کار می‌شوند (میلنر و همکاران 2009) (فردریکسون و همکاران 2010) (زاد پور و نیکویان 2012) (ویوینا و همکاران 2010) . اما براثر فشار و تکرار بیش‌ازحد تحمل استخوان این ترک‌ها بزرگ‌تر از حدی می‌شود که استئوبلاستها بتوانند آن‌ها را ترمیم کند و به حالت اول برگرداند و این سیکل یا چرخه فشار پشت سر هم تکرار می‌شود و باعث آسیب ناشی از فشار یا استرس فراکچر می‌شود (زاد پور و نیکویان 2012) (ویوینا و همکاران 2010).
متغیرهای زیادی تابه‌حال در مورد علل ایجاد استرس فراکچر مورد بررسی قرارگرفته که در این مطالعه ما به برخی از مهم‌ترین و پرتکرارترین آن‌ها اشاره می‌کنیم و نتایج پژوهش‌های پیشین را باهم مقایسه خواهیم کرد.
دراین‌ارتباط، عوامل خطرزای در عارضه استرس فراکچر به 2 دسته اصلی و کمی تقسیم می‌شود. گروه اول یا عوامل خطرزای درونی شامل ضعف عضلات اسکلتی، کاهش چگالی استخوانی، الگوی غلط دویدن، سفتی عضله‌ها، خستگی عضلانی – اسکلتی، ساختار و ساختمان اسکلتی نامناسب و وضعیت بیومکانیکی با کارایی پائین و جنسیت می‌باشد.
دسته دوم یا عوامل خطرزای پیرامونی عبارت‌اند از: سطح تمرینی نامناسب، کفش نامناسب،عوامل روحی روانی، عوامل تمرینی مثل شدت و تکرار در تمرین و حمل بار اضافه می‌باشند. (شارما و همکاران 2010)
(موندرمن و همکاران 2005) (زیفچوک و همکاران 2005)
با توجه به عوامل اشاره‌شده، در ادامه به بررسی برخی از عوامل خطرزای بروز عارضه استرس فراکچر به‌طور دقیق‌تری می‌پردازیم.
جنسیت:
دسته بندی : علمی