برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

2-8. درد و ارزیابی آن:
درد احساس ناخوشایند وتجربهی احساسی است که به وسیلهی صدمه بافتی واقعی و یا احتمال ایجاد صدمه بافتی به وجود میآید و درد اصطلاحی برای تشریح رخ دادن چنین صدماتی دربدن است. درد در سگها و گربهها از روشهای مختلفی قابل اندازهگیری میباشد. سادهترین روش استفاده از علائم حیاتی مثل ضربان قلب، تعداد تنفس، قطر مردمک چشم و فشارخون می باشد که موقع ایجاد درد و احساس و ادراک آن توسط حیوان این علائم حیاتی دچار تغییر میشوند و این علائم ابزارهای ارزیابی درد در دامپزشکی محسوب میشود (Tranquilli, Thurmon et al. 2013) . همچنین از دیگر ابزارها، استفاده از سیستم ارزیابی انسانی بر مبنای ارزیابی بصری حیوان است که دارای 4 روش استاندارد میباشد که به ترتیب از ساده به پیشرفته عبارتند از:
1- ارزیابی توصیفی ساده: در این روش فرد ارزیابی کننده بر اساس علائم رفتاری حیوان یکی از 5 حالت بیدردی، درد ملایم، درد متوسط، درد شدید و درد خیلی شدید را گزارش میکند.
2- ارزیابی توصیفی بر اساس نمره دهی: در این روش براساس علائم رفتاری حیوان یک نمره از 0 تا 5 به میزان درد حیوان داده میشود.
3- روش توصیفی آنالوگ : در این روش در محدوده یک خط که از نقطهی بیدردی تا نقطه بدترین درد ممکن را شامل میشود علامت گذاری شده و یک عدد از 0 تا 100 به آن تعلق میگیرد.
4- ارزیابی توصیفی آنالوگ فعال و تماسی : دراین روش که کاملترین و پیشرفتهترین روش است ابتدا حیوان از دور مشاهده شده، سپس راه برده میشود ، سپس به محل مورد نظر منتقل شده و بعد کار روی حیوان صورت گرفته و یک عدد از 0 تا 100 به آن داده میشود.
در حیوانات میتوان از علائم حیاتی و روش ارزیابی توصیفی برای ارزیابی درد به طورکامل بهره گرفت (Holton, Scott et al. 1998; Hansen 2003; Tranquilli, Thurmon et al. 2013) .
2-9. رادیوگرافی استخوان:
استخوانها مانند سایر بافتهای زنده تحت تاثیر عوامل مختلف، پاسخهای مختلفی میدهند و پاسخ استخوانها به عوامل متعدد دو نوع میباشد: تخریب استخوان و تولید استخوان (Slatter 2003) .
2-9-1. تخریب استخوان یا استئولیز:
استئولیز در استخوانها به علل گوناگون مانند ضربه، عفونت و نئوپلاسم ایجاد میشود و به علت ایجاد کنتراست با بافتهای سالم مجاور در رادیوگراف قابل تشخیص بوده و جهت تأیید وجود یا عدم وجود این عارضه دراستخوانها از رادیوگرافی استفاده میشود. استئولیز به دو دسته تقسیم میشود که شامل عمومی و ناحیهای میباشد (Thrall 2013) .
1- استئولیز عمومی: در این عارضه یک یا چند استخوان به طور کامل تخریب شده و زمانی قابل تشخیص است که بیش از 50 درصد استخوان تخریب شده باشد و دربیماریهای متابولیک، تغذیهای، عدم استفاده از یک اندام حرکتی به علت فلج، لنگش، گچ گیری و جراحی ممکن است اتفاق بیفتد.
2- استئولیز ناحیهای: در اثر تخریب قسمتی از استخوان به وجود میآید و از نظر رادیوگرافی به خوبی و آسانی قابل تشخیص است. عوامل ایجاد کننده استئولیز ناحیهای از شدت و حدت بالینی زیادی برخوردار است. انواع استئولیز ناحیهای شامل:
1- استئولیز جغرافیایی : یک سوراخ پرتوگذر با حدود مشخص نسبت به بافت طبیعی کورتکس استخوان است و کورتکس میتواند شکم دار شده یا تخریب شود.
2- استئولیز بید خورده : تعدادی زیادی سوراخ پرتوگذر با اندازههای متفاوت و حدود ضایعه نسبت به بافت طبیعی ، نامشخص است.
3- استئولیز غربالی : تعداد زیادی سوراخ پرتوگذر یک اندازه که حدود ضایعه نسبت به بافت سالم استخوان کاملاً غیرمشخص است (Thrall 2013) .
2-9-2. تشکیل استخوان:
تشکیل استخوانهای جدید به علت اثر تحریکی عوامل مختلف بر روی ضریع و بلندشدن ضریع از روی استخوان و کشیده شدن رشتههای بافت همبند و عروق خونی و استخوانی شدن این رشتهها ایجاد میشود. حداقل زمان قابل تشخیص تشکیل استخوانهای جدید در رادیوگراف 2 هفته است. تشکیل استخوانها همراه یا بدون استئولیز است (Slatter 2003; Thrall 2013) .
2-9-3. استئومیلیت :
استئومیلیت دراستخوانها به علت التهاب استخوان و مغز استخوان اطراف آن ایجاد میشود. عامل عفونی میتواند از طریق زخم ضربه ای یا زخم ناشی از عمل جراحی به استخوان برسد و یا اینکه عفونت از طریق گردش خون دراستخوان ایجاد شود. استئیت و استئومیلیت حالتهای التهابی استخوان هستند که فضاهای هاورس، کانالهای ولکمن و به طور کلی محوطه داخلی استخوان و ضریع را درگیر میکنند (Thrall 2013) .
نشانههای درمانگاهی استئومیلیت شامل تب، گرما، درد، تورم و لنگش میباشد. نشانههای رادیوگرافی استئومیلیت در مراحل اولیه مشکل و تنها شامل از بین رفتن نظم در بافت اسنفجی ناحیه متافیز استخوان میباشد. ناحیه متافیز شایعترین محل جهت ایجاد عفونت در دامهای جوان میباشد، هرچند که استئومیلیت میتواند در قسمتهای دیگر استخوان نیز دیده شود. نواحی تخریب استخوانی را میتوان درمراحل پیشرفتهتر در ناحیه عفونت توسط رادیوگرافی مشاهده نمود، که به صورت ناحیه پرتوگذر دیده می شود (Thrall 2013) .
در حالت مزمن این ناحیه توسط یک ناحیه اسکلروتیک از بافت سالم جدا گردیده و مانع انتشار عفونت میشود. رؤیت ناحیه اسکلروتیک دلیل بر مزمن بودن استئومیلیت است. در مواردی که بیش از دو هفته از عفونت استخوان گذشته باشد، تشکیل استخوانهای جدید به اشکال مختلف در اطراف ناحیه استئومیلیت ایجاد شده که شکل استخوانهای جدید بستگی به شدت عفونت دارد. دربعضی از موارد تشکیل استخوان مرده را در وسط ناحیه عفونت داریم. استخوان مرده چگالی بیشتر از استخوان زنده دارد و توسط یک ناحیه پرتوگذر در اطراف آن شناسایی میشود. استخوانها بعد از مدتی طی پروژه بازسازی مجدد به استرس جواب میدهند و استخوانهای اندام حرکتی، نخاع و یا لگن توانایی بیشتری در مدل سازی مجدد نسبت به جمجمه دارند (Thrall 2013) .
تشخیص رادیوگرافی عفونتهای ارتوپدی مشکل است. رادیوگرافی تنها حساسیت 5/62 درصد و اختصاصی بودن 1/57 درصد را برای تشخیص استئومیلیت دارا میباشد (Slatter 2003; Fossum, Duprey et al. 2012) . درعفونتهای حاد ارتوپدی التهاب بافت نرم بدون تغییر در معماری استخوان تنها علامت است. در عفونت مزمن استخوان سازی جدید ضریع (صاف شدن،کش آمدن و گسترش پیدا کردن یا سوزن شکل شدن استخوان)، جذب و بلع دوباره کورتکس، نازک شدن کورتکس و استخوان مرده ممکن است وجود داشته باشد. تغییرات استئولیتیک و دوبارهسازی استخوان ممکن است برای 10 تا 14 روز ظاهر نشود (Fossum, Duprey et al. 2012) . استئومیلیت میتواند حاد یا مزمن باشد.
2-9-3-1. استئومیلیت حاد:
علائم رادیوگرافی آن شامل تشکیل گاز در بافت نرم، تزاید برای شکل گیری استخوانهای جدید و به احتمال ضعیف شکل گیری استخوان مرده (در رادیوگراف برای چند هفته یا چند ماه قابل رؤیت نیست) است. علائم درمانگاهی 5 تا 7 روز بعد ظاهر میشود. زخم جراحی ادماتوز، قرمز، گرم و وزن گیری وجود ندارد. محل جراحی دارای درد است و علائم سیستمیک بیماری مثل بیاشتهایی و بیحالی ممکن است وجود داشته باشد. به طور کلی در شروع بیماری علائم رادیوگرافی حالت خاصی رانشان نمیدهد (Slatter 2003; Thrall 2013) .
دسته بندی : علمی