برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

بین دو کفش در متغیر حداکثر نیروی عمودی غیرفعال تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر حداکثر نیروی غیرفعال خلفی تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر حداکثر نیروی عمودی غیرفعال تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر سرعت بارگذاری نیروی عمودی غیرفعال تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر سرعت بارگذاری نیروی خلفی تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر زمان رسیدن به حداکثر نیروی عمودی تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر زمان رسیدن به حداکثر نیروی خلفی تفاوت معنیداری مشاهده شد (P=0.01).
بین دو کفش در متغیر زمان کل حداکثر نیروی عمودی تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
بین دو کفش در متغیر زمان کل حداکثر نیروی خلفی تفاوت معنیداری مشاهده نشد (P>0.05).
5-3) بحث و بررسی
5-3-1) متغیرهای حداکثر نیروی غیرفعال عمودی و خلفی
در متغیرهای حداکثر نیروهایی غیرفعال عمودی و خلفی بین دو نوع کفش تفاوتی مشاهده نشد. در مرحله اتکای دویدن غالباً دو مرحلهی غیرفعال و فعال درزمینه‌ی نیروهای برخوردی و اعمالی به پا وجود دارد (اورت و همکاران 2011). به مرحله اول، که شامل تماس ابتدایی تا تقریباً مرحله میانی اتکا میشود، مرحله بارگیری غیرفعال اطلاق میشود. نیروی اعمالی به پا در این مرحله غیرفعال است؛ به این معنی که ساختارهای جذبی شامل عضلات، تاندونها و لیگامنتها به‌صورت غیرفعال علیه بارگیری پا مشارکت دارند ( لوگان و همکاران، 2010؛ نیگ و همکاران 2010، ویگرنیگ و همکاران 2009). به‌عبارت‌دیگر، در این مرحله، عضلات به‌صورت برونگرا در پاسخ به بار اعمال‌شده به پا و کاهش شتاب حرکتی ناشی از دویدن فعالیت کرده و بار وارده به پا را کاهش میدهند. به‌واسطه‌ی این عمل برونگرا و کار منفی عضلات در مفاصل، اصطلاح بارگیری غیرفعال به‌کاربرده میشود (وینتر). تحقیقات مختلفی مرحله بارگیری غیرفعال را به‌واسطه‌ی عدم انقباض فعال عضلات (کار مثبت)، مرحلهای اساسی در اعمال نیروهای آسیبزا به پا دانسته است ( بیشوپ و همکاران 2006، اورت و همکاران 2011، لوگان و همکاران 2010، مگ گینس و همکاران 2005، موندرمن و همکاران 2007، نیگ و همکاران 2006، نیگ و همکاران 2010). کاهش مقادیر این نیروهای غیرفعال به‌عنوان یکی از مهمترین راهکارهای پیشگیری از آسیب طی فعالیت حرکتی به‌ویژه دویدن در نظر گرفته میشود (نیگ و همکاران 2010). مطالعات انجام‌شده درزمینهٔ آسیب‌های دویدن، به کاهش نیروهای غیرفعال عمودی و خلفی طی استفاده از کفش در مقایسه با شرایط پابرهنه اشاره داشته است (نیگ و همکاران 2006). بنابراین کفش به‌عنوان عاملی اساسی درزمینهٔ کاهش نیروهای وارده به پا و احتمال ایجاد و توسعه آسیبهای ناشی از حرکت مطرح میباشد. ایجاد فنّاوری‌هایی نظیر Adiprene و Formotion در کفش آدیداس جهت این هدف به کار گرفته‌شده است (www.adidas.com).حداکثر نیروهای غیرفعال عمودی و خلفی را به‌عنوان یکی از ریسک فاکتورهای آسیبی دویدن معرفی نموده‌اند (3، 5، 7-9 و 12). همانگونه که مشاهده شد استفاده از کفش نهرین در مقایسه با کفش آدیداس(به‌عنوان یکی از استانداردترین کفشهای دویدن) منجر به اعمال نیروهای غیرفعال عمودی و خلفی یکسان به پا شد. به‌این‌ترتیب، کفش نهرین ویژگی پیشگیرانه همسانی در رابطه با نیروهای غیرفعال عمودی و خلفی در مقایسه با کفش استاندارد آدیداس دارد.
5-3-2) متغیرهای سرعت بارگذاری نیروهای عمودی و خلفی
در متغیر سرعت بارگذاری نیروهای غیرفعال عمودی و خلفی نیز تفاوتی بین دو نوع کفش مشاهده نشد. علاوه بر میزان حداکثر نیروهای اعمالی، سرعت اعمال این نیرو به‌عبارت‌دیگر زمان اعمال نیرو از لحظه تماس تا مقدار حداکثر به‌عنوان متغیر اساسی دیگر در رابطه آسیبهای دویدن به‌ویژه آسیب شکستگی استرسی درشتنی حائز اهمیت است. یک تحقیق انجام‌شده روی آزمودنیهای مبتلابه شکستگی استرسی درشتنی به تفاوت در سرعت بارگذاری و عدم تفاوت در میزان اوج نیروهای برخوردی اشاره داشته است. در اکثر کفش‌های ورزشی استاندارد، تخت کفش با اعمال ویژگی بالشتکی به‌عنوان یک فیلتر عمل کرده و سرعت بارگیری را کاهش می‌دهد. باوجوداین استفاده از کفش نهرین نیز منجر به اعمال سرعت بارگذاری یکسانی به پا در مقایسه با کفش آدیداس گردید. سرعت اعمال بار، در برخوردهای تکراری و متواتر پا با زمین طی دویدن، مجموع بارهای اعمال به پا را افزایش داده و در همین برخوردهای تکراری، بار وارده بر ساختارهای جذبی شامل بخش عضلانی – تاندونی را اضافه مینماید. این اضافه‌بار در ادامه فعالیت و فعالیتهای درازمدت زمینه ایجاد خستگی عضلانی و شرایط بیش تمرینی را فراهم نموده که خود شروع ایجاد آسیب شکستگی استرسی در درشتنی است. بنابراین، علاوه بر مقادیر حداکثر نیروهای اعمال، با کاهش سرعت اعمال نیروهای برخوردی، به‌نوعی میتوان مجموع بار اعمالی به پا را کاهش داد. با این وصف کفش نهرین هم ویژگی پیشگیرانه از آسیبی در رابطه با سرعت بارگذاری مشابه استاندارد خارجی دارا میباشد
5-3-3) متغیرهای زمان رسیدن به حداکثر نیروهای عمودی و خلفی
زمان رسیدن به حداکثر نیروهای اعمالی به پا به شیب اعمال بار اشاره دارد. نتایج حاصل از تحقیق حاضر نشان داد که زمان رسیدن به حداکثر نیروی عکسالعمل عمودی زمین در کفش آدیداس بیشتر از کفش نهرین بود. این یافته اشاره به طولانیتر بودن دوره اعمال نیروی عمودی در کفش آدیداس در مقایسه با کفش نهرین دارد. به‌عبارت‌دیگر کفش نهرین به‌طور بالقوه صرف تکیه‌بر زمان اعمال نیرو، کارایی کمتری به‌واسطه زمان کوتاهتر دورهی اعمال نیرو دارد. باوجوداین، میزان سرعت بارگذاری نیروی عمودی بین دو نوع کفش تفاوت معنیداری نداشت. این تناقض را میتوان با توجه به معادله1 (معادله محاسباتی سرعت بارگذاری) توجیه نمود. بر این اساس، سرعت بارگذاری به‌عنوان نسبت حداکثر نیروی عمودی به زمان رسیدن این نیرو به مقدار حداکثر تعریف شد. زمان کمتر اعمال نیرو با میزان کمتر نیروی اعمالی در کفش نهرین جبران گردیده است. بنابراین علی‌رغم زمان طولانیتر، نیروی کمتری نیز در این کفش به پا اعمال‌شده که منجر به عدم ایجاد تفاوت معنی‌دار در متغیر سرعت بارگذاری در مقایسه با کفش آدیداس شده است. این نکته میتواند برای هر دو کفش پیامدهایی داشته باشد. به‌طوری‌که در کفش آدیداس یک موهبت محسوب شده که نتوانسته در مقایسه با کفش نهرین به برتری آماری منجر گردد. بنابراین با تمرکز بر جنبههای جذبی لایههای تخت کفش و کاهش میزان نیروهای اعمال‌شده، تولیدکنندگان آن میتوانند کارایی و اثربخشی این نوع کفشها را بهبود بخشند. در کفش نهرین متغیر زمان رسیدن به حداکثر نیروی عمودی در مقایسه با کفش آدیداس، نقطه‌ضعف و ناکارآمدی تلقی میشود. هرچند با توجه به مقادیر اوج نیروها و جذب آن، سرعت بارگذاری با کفش آدیداس همسان گردید، اما در تولیدات آتی این برند، تمرکز روی تغییراتی جهت طولانی‌تر کردن زمان رسیدن به مقدار اوج نیروی عمودی مطابق با استاندارهای خارجی، میتواند موردتوجه قرارگرفته و منجر به کارایی مؤثرتر این نوع کفشها گردد.
باوجوداین، در متغیرهای زمان رسیدن به حداکثر نیروی خلفی و همچنین زمانهای کل نیروهای عمودی و خلفی، بین دو نوع کفش تفاوت معنیداری مشاهده نشد. به نظر میرسد که هرچند طراحی لایههای تخت کفش در متغیر زمان رسیدن به نیروی عمودی در کفش نهرین موفق عمل‌نکرده، بااین‌حال، درزمینهٔ طولانی‌تر کردن زمان اعمال نیروی خلفی مؤثرتر واکنش نشان داده است. به‌طوری‌که عدم تفاوت در این متغیر بین دو نوع کفش مشاهده میشود. این یافته میتواند به علت شکل هندسه خاص این کفشها در تحتانیترین لایه آن باشد. هرچند شکل هندسی و طراحی تحتانیترین قسمت کفش که در اصلاح عامیانه عاج کفش اشاره میشود، در این تحقیق موردبررسی قرار نگرفت، اما میتواند درزمینهٔ تأثیر زمانی رسیدن به میزان حداکثر نقش داشته باشند. این مورد در تحقیقات آتی میتواند موردتوجه پژوهشگران باشد. علاوه بر این در متغیر زمان کل اعمال این نیروها نیز تفاوتی در دو نوع کفش مشاهده نشد. این یافته نشان‌دهنده‌ی میزان زمانی مشابه در نیروهای اعمالی مرحله اتکا بوده که در شرایطی میتواند نشاندهندهی برآیند نیروهای اعمالی برابر بر پا باشد.
5-4) نتیجه‌گیری
شکستگی استرسی درشت‌نی اساساً به دلیل فعالیت بیش‌ازحد و تعدد ضربات و بار وارده طی دویدن ایجاد می‌شود (امیر عباس زادپور و علی اسدی نیکویان). ارائه روش تمرینی مطلوب، ابزار مفید و ایجاد شرایط ایمن برای دوندگان می‌تواند در پیشگیری از آسیب، بهبود عملکردی و افزایش کارایی آنان نقش بسزایی داشته باشد. بر پایه نتایج مطالعه حاضر، کفش نهرین در مقایسه با کفش آدیداس (به‌عنوان کفش استاندارد)، منجر به مقادیر پیشگیرانه از آسیب یکسانی در متغیرهای آسیبی دویدن شده که ازاین‌رو میتوان آن را با ایمنی مطلوب و هزینه کمتر و دسترسی مناسبتر برای دوندگان توصیه نمود.