برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

5-1بحث
عملکرد جوجه گوشتی، وزن زنده: نتایج تجزیه واریانس داده ها حاکی از معنی داری اثر ساده جم فیبروزیل و ال-کارنیتین بر وزن زنده می باشد(p<0.05). در طی آزمایشی که توسط محمود و همکار ان (1998) انجام گرفت مکمل ال کارنیتین (50 میلی گرم در کیلوگرم جیره) نسبت به جیره بدون ال کارنیتین در دو هفته اول آزمایش سبب بهبود افزایش وزن و ضریب تبدیل غذایی شد که با نتایج این پژوهش هماهنگی دارد. زو و همکاران (2003) گزارش کردند که سطوح 25، 50، 75 و 100 میلی گرم ال-کارنیتین در هر کیلوگرم از جیره های آغازین، رشد و پایانی تاثیر معنی داری بر ضریب تبدیل مواد غذایی ندارد که با نتایج این پژوهش هماهنگی ندارد. از مهمترین اثرات ال- کارنیتین در طیور می توان به بهبود ضریب تبدیل غذایی و افزایش وزن اشاره کرد (مرادی، 1353). در آزمایش دیگری مقادیر 100 و 200 میلی گرم ال-کارنیتین در یک کیلوگرم غذا اثری در میزان رشد نداشت (بویسی و همکاران، 2001). نتایج این آزمایش از نظر افزایش وزن با نتایج رابی و همکاران (1997) و مست و همکاران (2000) مطابقت دارد. افزایش وزن جوجه های گوشتی در پاسخ به افزودن ال کارنیتین به جیره ممکن است مربوط به بهبود متابولیسم نیتروژن باشد که از طریق اکسید اسیون کارآمد اسیدهای چرب حاصل می شود. ال کارنیتین از طریق افزایش اکسید اسیون اسیدهای چرب زنجیره بلند مقدار آنها را در خون کاهش داده و در نتیجه تری آسیل گلیسرول حاصل از آنها کاهش می یابد. در همین زمان استیل کوآنزیم آ که از متابولیسم اسیدهای چرب حاصل شده است در میتوکندری ذخیره شده و چنین حالتی بر فعالیت پیروات کربوکسیلاز تأثیر می گذارد . پیروات کربوکسیلاز یک آنزیم وابسته به استیل کوآنزیم آ است و از طریق تامین اسکلت کربنی در بیوسنتز اسیدهای آمینه غیرضروری نقش دارد. ال کارنیتین ازطریق تسهیل خروج استیل کوآنزیم آ از میتوکندری به بیوسنتز اسیدهای آمینه ضروری کمک می کند (رابی و اسلاجی، 1998). عامل بعدی که می تواند توجیه کننده بهبود وزن باشد این است که افزودن ال کارنیتین به جیره سبب بهبود استفاده از پروتئین جیره می شود. این عمل به دو روش انجام می شود، ابتدا مستقیم (با جلوگیری از عرضه پیش سازهای لازم برای بیوسنتز پروتئین) و دوم به صورت غیرمستقیم (از طریق بهینه کردن اسیدهای آمینه ضروری و غیرضروری در درون سلول). چنین حالتی سبب بالا رفتن راندمان استفاده از بازده متابولیکی نیتروژن شده و نیز از خروج بیهوده نیتروژن و تلفات آن جلوگیری می کند (بریمر، 1983). در آزمایش انجام شده توسط داسکیران و تیتر (2001) افزودن مکمل غذایی ال-کارنیتین تفاوت معنی داری بر روی عملکرد و خصوصیات لاشه جوجه های گوشتی نداشت ولی موجب کاهش میزان تلفات گردید. اگر چه تناقصات گزارش شده در منابع علمی نتیجه گیری نهائی را مشکل می کند اما با بررسی و مقایسه بعضی آنها می توان نتایج را بهتر ارزیابی نمود. دلایل متعددی را برای دریافت پاسخ های متفاوت به تاثیر ال کارنیتین می توان ذکر نمود. برای مثال کیفیت ال کارنیتین مصرفی، مقدار ال کارنیتین به کار برده شده در آزمایش، ترکیب جیره پایه، زمان انجام آزمایش، سطح انرژی قابل متابولیسم جیره، شرایط فیزیولوژیکی پرنده، عوامل محیطی و مدیریتی، جنسیت و نژاد از جمله مواردی است که می تواند موجب بروز این تناقصات در آزمایشات صورت گرفت شده باشد (بویسی و همکاران، 2001). جم فیبروزیل موجب افزایش وزن زنده جوجه گوشتی شده است (جدول4-2) که پیشنهاد می شود با توجه به نقشی که در تنش اکسیداسیون و حفاظت از اسیدهای چرب برعهده دارد موجب افزایش سنتز اسیدهای چرب و استفاده از این اسیدهای چرب در میتوکندری شده و در نهایت تولید انرژی افزایش یافته و وزن زنده بهبود می یابد که با نظر آرناس و همکاران (1998) مطابقت دارد. از طرفی جم فیبروزیل از طریق جلوگیری از تنش اکسیداسیونی از توسعه ضایعات آترواسکلروتیکی جلوگیری می کند (روزنبالت و همکاران، 2006). [do_widget id=kl-erq-2]
ضریب تبدیل مواد غذایی: نتایج نشان داد که ال-کارنیتین تاثیر معنی داری بر این صفت داشت (p<0.05). در حالیکه زو و همکاران (2003) گزارش کردند که سطوح 25، 50، 75 و 100 میلی گرم ال-کارنیتین در هر کیلوگرم از جیره های آغازین، رشد و پایانی تاثیر معنی داری بر ضریب تبدیل مواد غذایی ندارد. بارکر و شل (1994) نیز تاثیر افزودن سطوح صفر، 50 و 100 میلی گرم ال-کارنیتین در هر کیلوگرم از جیره هایی که از نظر میزان چربی متفاوت بودند را بر عملکرد جوجه های گوشتی مورد بررسی قرار دادند و هیچ اثر معنی داری از ال-کارنیتین بر ضریب تبدیل غذایی در سن یک تا 45 روزگی مشاهده نکردند. معنی داری ال-کارنیتین بر ضریب تبدیل مواد غذایی با نتایج محمود و همکاران (1998) و بوروم (1983) هماهنگی دارد.
صفات لاشه: با توجه به داده های مربوط به صفات لاشه که در جدول (4-2) نشان داده شده است، صفات لاشه شامل درصدهای وزنی امحاء و احشاء، ران، بال، وزن سینه، تحت تاثیر اثر ساده جم فیبروزیل (p<0.05) و عدم معنی داری ال-کارنیتین (p>0.05) قرارگرفته، در حالیکه وزن کبد تحت تاثیر اثر متقابل جم فیبروزیل و ال-کارنیتین (p<0.05) و وزن قلب تحت تاثیر هیچ یک از اثرات ال-کارنیتین و جم فیبروزیل قرار نگرفته است. در پژوهش انجام شده توسط برکر و سیل (1984) نیز مشخص گردید که مصرف مکمل غذایی ال-کارنیتین هیچ تاثیر معنی داری بر ترکیب لاشه و صفات عملکردی جوجه های گوشتی ندارد که در این پژوهش به غیر از وزن کبد، به عدم معنی داری ال-کارنیتین بر کلیه صفات لاشه پی برده می شود که با نتایج این پژوهش هماهنگی دارد. داسکیران و تیتر (2001) بیان نمودندکه مکمل غذایی ال-کارنیتین تفاوت معنی داری بر خصوصیات لاشه جوجه های گوشتی ندارد. شریعتمداری و همکاران (1385) در پژوهشی با عنوان اثر مکمل غذایی ال‐کارنیتین بر عملکرد و خصوصیات لاشه جوجه های گوشتی به این نتیجه دست یافتند که ال-کارنیتین بر اجزای تشکیل دهنده لاشه (سینه و ران) نداشته است که با نتایج این پژوهش هماهنگی دارد. ربیعی و همکاران (bوa1997) و ربیعی و ژیلاگی (1998) بهبود میزان رشد، بهتر شدن تبدیل غذایی، افزایش تولید گوشت سینه و ران را در جوجه های گوشتی که ال- کارنتین دریافت کرده بودند گزارش کرده اند که مخالف با یافته های این پژوهش است. در حالیکه کارت رایت (1986)، بیکروشل (1994) و لیبتسدر (1995) اثرات مفید اضافه کردن ال کارنتین به جیره را مشاهده نکردند که این یافته با نتایج این پژوهش و عدم معنی داری ال-کارنیتین در صفات لاشه هماهنگی دارد. با این وجود همانند خوک ها، استفاده از 100 میلی گرم ال کارنیتین، مقدار چربی محوطه بطنی را در دمای پایین محیط کاهش داد و بطور قابل توجهی وزن قلب را افزایش داد (بویسی و همکاران، 2001). بر اساس این شواهد، ال کارنیتین به عنوان عامل بالقوه کاهش دهنده بروز بیماری های متابولیک در جوجه های گوشتی محسوب می شود، در این پژوهش از لحاظ آماری تفاوت بین سطوح ال-کارنیتین بر وزن قلب معنی دار نبود ولی در بین سطوح ال-کارنیتین، بیشترین وزن قلب در تیمار 150 میلی گرم در کیلوگرم ال-کارنیتین مشاهده شد که تا حدی می تواند گواه مطلب مذکور باشد و توجه به این موارد که قابلیت تاثیر گذاری منابع مغذی چون ال کارنتین به خلوص آن ماده در مکمل مورد استفاده بستگی دارد. یکی دیگر از مواردی که می تواند موجب این تفاوت ها شده باشد محتویات تشکیل دهنده جیره پایه و ترکیبات مواد مغذی آن می باشد (شریعتمداری و همکاران، 1385). برهمکنش جم فیبروزیل در ال-کارنیتین بر وزن کبد معنی دار بود (p<0.05). در پژوهش سلک و همکاران (2011) دریافتند که ترکیب جم فیبروزیل و ال-کارنیتین موجب کاهش اختلال کبدی و افزایش فعالیت PON1 می شود که با این پژوهش مطابقت دارد؛ در واقع کبد اندامی است که از اکسیداسیون اسیدهای چربی جلوگیری کرده و از تولید اسیدهای چرب اکسید شده و رادیکال های آزاد ممانعت بعمل می آورند.
چربی محوطه شکمی: نتایج تجزیه واریانس داده ها حاکی از معنی داری اثر ساده جم فیبروزیل (p<0.05) و عدم معنی داری اثر ال-کارنیتین بود (p>0.05). با توجه به عدم معنی داری ال-کارنتین، ولی با افزایش سطوح ال-کارنیتین، کاهش چربی محوطه شکمی مشاهده شد که این درصد کاهش در مقایسه با دو سطح دیگر در حدی نبود که از لحاظ آماری معنی دار باشد. بر اساس تحقیقات انجام شده ال-کارنیتین از طریق کاهش فعالیت آنزیم های موثر در سنتز اسیدهای چرب باعث کاهش چربی محوطه شکمی می گردد. این آنزیم ها شامل گلوکز-6-فسفات دهیدروژناز، مالیک دهیدروژناز و ایزوسیترات دهیدروژناز می باشند (زو و همکاران، 2003). با کاهش فعالیت این آنزیم ها در سلول های بافت چربی زیر جلدی، از میزان سنتز اسیدهای چرب کاسته شده و در نتیجه از میزان ذخیره چربی نیز کاسته می شود (دارسی آرانی و همکاران، 1389). از مهمترین اثرات ال- کارنیتین در طیور می توان به بهبود کاهش چربی انباشته در محوطه شکمی و لاشه، کاهش تجمع لیپید در کبد، تقویت سیستم ایمنی و افزایش میزان جوجه درآوری (Ability Hatch) اشاره کرد (مرادی، 1353). آیبن و مینهارت (1997) گزارش کردند که در جوجه های گوشتی استفاده از ال-کارنیتین به میزان 20 تا 100 میلی گرم در کیلوگرم غذا، میانگین افزایش وزن روزانه را تا حدود 2.5 درصد بهبود بخشید. با این وجود همانند خوک ها، استفاده از 100 میلی گرم ال کارنیتین، مقدار چربی محوطه بطنی را در دمای پایین محیط کاهش داد و بطور قابل توجهی وزن قلب را افزایش داد (بویسی و همکاران، 2001). لیبت سدر (1995) نیز هم سو با نتایج این مطالعه گزارش کرد که استفاده از ال کار نیتین در جیره جوجه های گوشتی سبب کاهش میزان چربی حفره شکمی نمی شود که با نتایج این پژوهش هماهنگی دارد. تجمع چربی زیادی در شکم (چاقی سیبی شکل) یک پیش بینی کننده مستقل برای عوامل خطر و عوارض ناشی از آنها است. اندازه دور کمر با میزان چربی شکم ارتباط مستقیم دارد و شاخص قابل قبولی برای ارزیابی میزان چربی شکم بیمار قبل و هنگام درمان برای کاهش وزن می باشد (نقی زاده گلزاری و طالبی،1391). افزایش وزن و چربی دور شکم منجر به افزایش تری گلیسیرید و کلسترول خون می شود که با نتایج این پژوهش هماهنگی دارد؛ مشاهده شد که با افزایش سطوح جم فیبروزیل، کاهش درصد چربی محوطه شکمی کاسته شد.
کلسترول و تری گلیسیرید: نتایج تجزیه واریانس داده ها نشان داد که تنها اثر ساده جم فیبروزیل بر این دو صفت معنی دار بود (p<0.05) و ال- کارنیتین تاثیر معنی داری را نداشت (p>0.05). با افزایش سطوح ال-کارنیتین از مقدار کلسترول، کاسته شد که این کاهش از لحاظ آماری معنی دار نبود و مقدار تری گلیسیرید در هر سه سطح ال-کارنیتین مقادیر یکسانی را بخود اختصاص داد. ساکو و همکاران (1984) دریافتند که جم فیبروزیل، سطوح لیپوپروتئین پرچگال را افزایش داده و کلسترول را کاهش می دهد که با نتایج این پژوهش هماهنگی و مطابقت دارد. عدم معنی داری ال-کارنیتین بر کلسترول با نتایج تراز و دستار (1387) مطابقت دارد. در مطالعه هورنگ لیئن (2001) از ال کارنیتین استفاده شده، اثرات قابل توجهی در ترکیب سرم داشت و باعث کاهش مقادیر تری گلیسرید و اسیدهای چرب غیر استریفیه گردد که با نتایج این پژوهش مطابقت ندارد. خلیلی و همکاران (1385) به این نتیجه دست یافتند که تحت تاثیر جم فیبروزیل، کاهش 21 درصدی در سطح سرمی تری گلیسیرید و کاهش 8 درصدی در سطح سرمی کلسترول تام را نشان داد. رامیرز و همکاران (1995) به اثر مقایسه ای جم فیبروزیل پرداخته و کاهش 9/47 و 4/21 درصدی تری گلیسیرید و کلسترول را به ترتیب موجب شدند. میر حسینی و رفیعیان (1382) بیان نمودند که جم فیبروزیل به عنوان داروی موثر بر تری گلیسیرید شناخته شده است ولی این ماده تاثیر چندانی بر کلسترول نداشته است. در مطالعه ای توسط آرناس و همکاران (1998) به این نتیجه دست یافتند که جم فیبروزیل با افزایش دفع کلسترول از مدفوع، مقدار کلسترول را کاهش می دهد.
5-2نتیجه گیری
بر اساس یافته های این پژوهش مشاهده شد که اثر متقابل جم فیبروزیل و ال-کارنیتین موجب جلوگیری از مشکلات کبدی شده و ال-کارنیتین، تولید انرژی را در بدن جوجه گوشتی افزایش داد و از طرفی کیفیت لاشه جوجه های گوشتی را افزایش داد. با افزایش سطوح جم فیبروزیل مشاهده شد که درصد تری گلیسیرید و کلسترول در بدن موجود زنده کاهش یافت.
5-3 پیشنهادات
پیشنهاد می شود که با دامنه پایین تر سطوح ال-کارنیتین این کار تکرار شود.
پیشنهاد می شود که ترکیبات جیره پایه ای تغییر داده شود و تاثیر آن را در بهبود یا کاهش جم فیبروزیل و ال-کارنیتین مورد بررسی قرار داده شود.
پیشنهاد می شود که با توجه به کارهای کم انجام شده توسط جم فیبروزیل از مقادیر مختلف این ترکیب در جوجه های گوشتی و سایر پرندگان مورد استفاده قرار گیرند.
دسته بندی : علمی