برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه
R5 دانه ها روی یکی از چهار گره بالایی حاوی یک برگ کاملا باز شده
R6 غلاف حاوی دانه های سبز کاملا بزرگ شده
R7 با زرد شدن غلافها 50 درد برگها زرد شده
R8 95 درصد غلافها به رنگ قهوه ای در می آید
2-6- قارچ عامل بیماریM. phaseolina
قارچ M. phaseolina (Tassi) Goidanich بیمارگر تعداد زیادی از گونه های وحشی و زراعی در نواحی گرمسیری جهان می باشد و عامل بیماری پوسیدگی زغالی، بلایت برگی، بلایت ساقه و مرگ گیاهچه است ((Blanco-Lopez and Jimenez-Diaz, 1983. قارچ عامل بیماری اولین بار در سال 1901 توسط تسائی به نام M. phaseolina معروف گردید. سپس دانشمندان دیگر بر اساس خصوصیات مرفولوژیکی نام های متفاوتی را برای آن در نظر گرفتند معتبرترین نام علمی انتخاب شده برای این قارچ M. phaseolina میباشد که توسط گویدانیج در سال 1974 انتخاب شد (Singleton et al., 1992). در ایران نیز عامل بیماری برای اولین بار در سال 1345 توسط شریف به نام Sclerotium intestium Pet. Et Scharif تعیین هویت گردید سپس نام آن به M. phaseolina تغییر یافت (غفاریان و میناسیان، 1379). رده بندی قدیم و جدید قارچ عامل بیماری در جدول (2-3) به شرح ذیل می باشد ( (Crous et al., 2006 ; Wheeler, 1975.
جدول 2-3- رده بندی قدیم و جدید قارچ M. phaseolina
سطح طبقه بندی قدیم طبقه بندی جدید
Phylum Deuteromycota Ascomycota
Class Coleomycetes Dothideomycetes
Order Sphaeropsidales Botryosphaeriales
Family Sphaeropsidaceae Botryosphaeriaceae
Genus Macrophomina Macrophomina
Species M. phaseolina M. phaseolina
هم معنی های زیادی به این قارچ نسبت داده شده است شامل:
Macrophomina phaseolina Maubl
Macrophomina conchoei Swada
Macrophomina conjani Syd
Sclerotinia bataticola Taubenh
Rhizoctonia bataticola Taubenh
اگرچه تنها یک گونه در میان جنس Macrophomina شناسایی شده است (Sutton, 1989)، اما طبق گزارشات موجود اختلافات در ریخت شناسی و بیماری زایی، در میان جدایه های به دست آمده از میزبان های مختلف مشاهده شده است (Rayatpanah et al., 2009).
محققین مختلف هم چنین در میان جدایه های به دست آمده از گیاهان یکسان اختلافات زیادی را در بیماری زایی و خصوصیات ریخت شناسی ایزوله ها تشخیص دادند(Dhingra and Sinclair, 1973.,Jimenez-Diaz et al., 1983). تحقیقات انجام شده جهت شناسایی زیر گونه های این قارچ بر مبنای ویژگی های پرگنه، اندازه میکرواسکلروت، تغییرات جمعیتی در خاک، اختلاف در تولید رنگدانه و اندازه پیکنیدیوم به دلیل تنوع زیاد و دشواری تعیین خصوصیات قارچ موفقیت آمیز نبوده است (میهایل، 1992.، مجیدیه قاسمی و رعیت پناه، 1372). خصوصیات ریخت شناسی و کشتی قارچ M. phaseolina در میان جدایه ها بسته به سن کشت می تواند متفاوت باشد (Smith and Wyllie, 1999). بعضی از جدایههای این قارچ در شرایط اختصاصی پیکنیدیوم تولید می کنند، که این ویژگی در تشخیص و شناسایی قارچ کمک شایانی می کند (چیدامبارام و ماهور، 1975.، مجیدیه قاسمی و رعیت پناه، 1372).طبق گزارشات موجود تنها جدایه های سوزنی برگان در روی محیط کشت غذایی حاوی اندام های گیاهی میزبان و هم چنین در شرایط نور و تاریکی متناوب دارای توانایی تولید پیکنیدیوم می باشد (چیدامبارام و ماهور، 1957., زینلی، 1378.، رعیت پناه و همکاران، 1381). جدایه های گلرنگ نیز توانایی تولید پیکنیدیوم بر روی بافت میزبان را دارند و پیکنیدها گرد، بدون گردن و با یک روزنه به رنگ سیاه با اندازه متوسط بین 143 تا 1165 میکرومتر و دارای پیکنیدیوسپورهای تک سلولی، کمی کشیده و شفاف و به ابعاد 21×9 میکرومتر می باشند (پهلوانی و رضوی، 1386). توده میسلیومی قارچ عامل بیماری از سفید تا قهوه ای یا خاکستری متغییر میباشد و با گذشت سن، تیره تر می شود. هیف ها دارای اندازه های متفاوتی هستند که بستگی به اندازهی سلول های تشکیل دهندهی آن ها دارد. هیف های بزرگ تر دارای سیتوپلاسم دانه دانه هستند ولی با افزایش سن، سیتوپلاسم آن حفره دار می شود این هیف ها به طور کاملاً مشخصی در محل دیواره عرضی باریک می شوند و ریسه حالت بندبند پیدا می کند. روی هیف های بزرگ تر انشعابات فراوانی تشکیل میشود و دیواره عرضی عموما در محل انشعابات و گاهی بالاتر از محل انشعابات تشکیل می شود. انشعابات ممکن است در نقطه ی اتصال دارای یک حالت فشردگی باشند که این موضوع سبب شد تا نخستین محققین این قارچ را به غلط در جنس Rhizoctonia طبقه بندی کنند (Sinclair and Backman, 1993). کلامیدیوسپورهای این قارچ به شکل نیم کره و به رنگ قهوه ای روشن بوده و قطر آن ها بین 9 تا 14 میکرومتر متغییر می باشد. این اندام در تعدادی از جدایه ها به میزان فراوانی تشکیل می شوند، ولی در برخی از جدایه ها نیز ممکن است اصلاً تشکیل نشوند. امّا اسکلروت ها به میزان فراوان در تمام جدایه های قارچ تشکیل می شوند که از نظر ریخت شناسی و اندازه تفاوت هایی با یکدیگر دارند. میکرواسکلروت ها به رنگ سیاه کهربایی و به شکل گرد تا کشیده یا نامنظم هستند. این اندام ها از اجتماع سلول های ریسه ای که با یک ماده ملانین مانند به هم پیوسته اند به وجود می آیند (Sinclair and Backman, 1993). اسکلروت ها می توانند تا چندین سال در خاک زنده بمانند (Wigefunderal et al., .1991) اندازه اسکلروت ها، بسته به میزان و نوع مواد غذایی موجود در سوبسترا از 50 تا 150 میکرومتر متغییر می باشد ((Sinclair and Backman, 1993. هر یک از سلول های تشکیل دهنده اسکلروت حاوی اندامک های لازم برای جوانه زدن، رشد و تولید لوله تندش هستند ((Wrather and Tyler, 1998. در سال های اخیر جدایه های M. phaseolina براساس ریخت شناسی و نوع الگوی رشدی (شکل پرگنه) روی محیط کشت های حاوی کلرات، به دو دسته جدایه های مقاوم و حساس به کلرات طبقه بندی شده اند (طلیعی و همکاران، 1386). استفاده از این حساسیت برای گروه بندی جدایه های متنوع آن که فاقد فرم جنسی اند مفید می باشند (شربتخواری و همکاران، 1379). بررسی های کلود و روپ (1991)، میرابوالفتحی (1370) و شربتخواری و همکاران (1379) نشان داد که جدایه های آفتابگردان، یونجه و سویا در دسته ی حساس به کلرات قرار می گیرند (شربتخواری و همکاران، 1379.، میرابوالفتحی، 1370 و کلود و روپ، 1991). هم چنین جدایه ها از نظر استفاده از منابع نیتروژنی نیز متفاوت هستند. این تفاوت ممکن است ناشی از واکنشهای متابولیکی باشد که منجر به ایجاد اختصاصی شدن میزبان در بین جدایه های مختلف شده است (شربتخواری و همکاران، 1379.، سو و همکاران، 2001). بررسی نحوه مصرف منابع ازته بیان کننده ی آن است که جدایه های M. phaseolina برگرفته از آفتابگردان و سویا به طور مؤثرتر و بیشتر نسبت به جدایه های ذرت از منابع ازته استفاده می کنند و این اختلاف می تواند با نوع منبع ازته در شیره آوندی سویا و ذرت مرتبط باشد (Pearson et al., 1987)
2-6-1- ریخت شناسی قارچ M. Phaseolina
این قارچ فوق العاده تغییر پذیر و دارای جدایه هایی است که از نظر اسکلروت و وجود یا عدم وجود پیکنید متفاوت هستند. مرحله پیکنیدیومی در سویا متدوال نیست اما در باقلا و لوبیا معمول است PDA بعضی از جدایه ها (بجز آن هایی که به سویا حمله می کنند) در محیط کشت پیکنید تولید می کنند. اسکلروت ها سیاه و گرد تا کشیده و نامنظم هستند. اندازه و شکل آن ها در یک جدایه و در سوبستراهای مختلف متفاوت هستند و به طور یکنواخت شبکه ای بوده از اجتماع سلول های ریسه ای که با یک ماده شبه ملانین بهم پیوسته اند، به وجود می آیند اسکلروتهای منفرد از 50 تا 200 سلول انفرادی که به وسیله یک منفذ مربوط به دیواره عرضی در هر سلول به هم پیوسته اند، تشکیل شده اند پیکنیدها در آغاز در بافت های میزبان فرو رفته اند، در زمان بلوغ نیمه سطحی هستند آن ها کم و بیش کروی، غشادار، تقریباً سیاه ذغالی، تیره تا خاکستری فام هستند که با گذشت زمان به رنگ سیاه در می آیند و معمولاً قطر آن ها 100 تا 200 میکرومتر است. دهانه کوچک و پخ پیکنید ممکن است نامشخص یا دارای یک منفذ مشخص باشد خصوصیات کشت و ریخت شناسی ممکن است در بین جدایه ها و بر حسب سن کشت ها متفاوت باشد. این قارچ روی محیط کشت سیب زمینی دکستروز آگار (PDA) به خوبی رشد می کند و بسته به میزان مواد غذایی سوبسترا اسکلروت های فراوانی تولید می کند که قطر آن ها اغلب 50 تا 75 میکرومتر است. دمای مطلوب برای رشد در محیط کشت از 28 تا 35 درجه سانتی گراد متغیر است. ماکروفومینا در محیط کشت، پرگنه هایی تولید می کند که از سفید تا قهوه ای یا خاکستری متغیرند و با گذشت زمان، تیره تر می شوند میسیلیوم هوایی، با رشد کاملاً یا تقریبا مجاور هم ممکن است تولید شود. بعضی از جدایه ها، حلقه های رشدی متحدالمرکزی را ایجاد می کنند. انشعابات ریسه ای معمولاً با زاویه های راست نسبت به ریسه اولیه به وجود می آیند اما منشعب شدن با زاویه تند هم متدوال است انشعابات ممکن است در نقطه اتصال دارای یک حالت فشردگی باشند که این موضوع باعث شد تا در ابتدا محققان این قارچ را به اشتباه در جنس Rhizoctomia طبقه بندی کنند.(Sinclair and Backman;1989)
دسته بندی : علمی