برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه
با اینکه بهترین رشد لیستریا در دامنه ی pH معادل 8-6 صورت می گیرد، حداقل pH، که اجازه ی رشد و زنده ماندن را به این باکتری می دهد موضوع بسیاری از مطالعات بوده است. اکثر پژوهش ها در مورد سویه های لیستریا مونوسایتوژنز انجام گرفته است ولی اینکه آیا نتایج به دست آمده برای دیگر گونه های لیستریا نیز صدق می کند تنها در حد فرضیه است. به طور معمول برخی از گونه ها و یا سویه ها در دامنه pH 1/4 تا حدود6/9 و دامنه ی حرارتی C‌˚1 تا حدود C‌˚45 قادر به رشد می باشند. به طور معمول حداقل pH رشد یک باکتری
تابعی از درجه ی حرارت گرمخانه گذاری، ترکیب غذایی سوبسترای رشد، aw، حضور و مقدار NaCl و سایر نمک ها یا بازدارنده ها می باشد(4).
1-1-7- اثر دما
میانگین حداقل دمای رشد در محیط کشت تریپتیکاز سوی آگار برای 78 سویه از لیستریا مونو سایتوژنزC˚3/0 1/1، با دامنه ا‌ی از C˚3-5/0می‌باشد. با توجه به آنکه حداقل دمای رشد سویه های لیستریا مونوسایتوژنز حدود C˚6/0 کمتر از سایر گونه ها می باشد، حدس زده می شود که همولیزین ممکن است رشد و بقای لیستریا مونوسایتوژنز را در محیط های سرد افزایش دهد. اگرچه رشد واریته های سرولوژیکی 4b, 1/2b, 1/2a در حدود C˚3 پایین تر از واریته های سرولوژیکی می باشد که آنتی ژن های 0I دارند. حداکثر دمای رشد برای لیستریا در حدود C˚45 می باشد(4).
با توجه به این که این میکروارگانیسم قادر است در سرما رشد کند، ممکن است مواد غذایی داخل یخچال را آلوده کرده و یک خطر مهم برای سلامتی انسان محسوب می شود(5).
1-1-8- اثر فعالیت آبی
لیستریا مونوسایتوژنز صرفا پس از استافیلوکوکسی ها به عنوان دومین بیماریزای غذایی است که قادر به رشد در مقادیر aw کمتر از 93/0 می باشد(4).
1-1-9- انتشار در محیط
لیستریا به طور وسیعی در طبیعت انتشار دارد و روی گیاهان پوسیده، در خاک، مدفوع حیوانات، فاضلاب، علوفه و آب یافت می شود. لیستریا مونوسایتوژنز در علوفه ی تخمیری با pH بالاتر از 5/4 مشاهده شده است. بقای این ارگانیسم در خاک های مرطوب به مدت 295 روز یا بیشتر مشاهده شده است(4).
1-1-10- انتشار در مواد غذایی و انسان
وجود تعداد متفاوتی از لیستریا مونوسایتوژنز در هر فرآورده ی غذایی تازه با منشا حیوانی یا گیاهی کاملا تصدیق شده است. این ارگانیسم معمولا در شیر خام، پنیرهای نرم، گوشت تازه و منجمد، طیور و فرآورده های غذایی دریایی و بر روی میوه ها و فرآورده های سبزی ها یافت می شود. به دلیل موارد شیوع گذشته، این ارگانیسم در شیر و فرآورده های لبنی توجه بیشتری را به خود معطوف ساخته است(4).
1-1-11- شیوع
به دلیل نیاز این باکتری به غنی سازی محیط کشت، تعداد لیستریا مونوسایتوژنز در گرم یا میلی لیتر ماده ی غذایی اغلب گزارش نشده است. اگرچه تعداد لیستریا مونوسایتوژنز در مواد
غذایی آنقدر کم است که با روش شمارش مستقیم عددی گزارش نمی شود، گاهی اوقات نمونه های حاوی بیش از 103 عدد در هر گرم مشاهده شده است(4).
1-1-12- ویژگی های بیماری زایی
در بین گونه های لیستریا، لیستریا مونوسایتوژنز بیماریزای انسانی محسوب می شود. اگرچه لیستریا ایوانووی قادر است در موش آزمایشگاهی تکثیر یابد، ولی نسبت به لیستریا مونوسایتوژنز اثر کمتری دارد به طوری که تا بیش از 106 سلول آن هیچ گونه عفونتی در موش ایجاد نمی کند. لیستریا اینوکوآ و لیستریا ولشیمری و لیستریا سیلیجری غیر بیماری زا هستند، اگرچه گونه ی اخیر همولیزین تولید می نماید. شاخص ترین فاکتور بیماری زایی لیستریا مونوسایتوژنز، لیستریولایزین O می باشد(4).
1-1-13- لیستریولایزین O
در مورد خاصیت همولیز کنندگی، مدارک مبتنی بر این می باشند که تمام سویه های سمی این گونه، تولید ماده ی خاصی می کنند که مسئول بتا-همولیز کردن اریتروسیت ها می باشد و موجب تخریب سلول های بیگانه خواری می شوند که آن ها را در بر گرفته است. این ماده لیستریولایزین O(LLO) نام گرفته است. قسمت اعظم این ماده در طی فاز لگاریتمی رشد تولید می شود و حداکثر این تولید در 10-8 ساعت پس از رشد رخ می دهد. LLO در
تمام سویه های لیستریا مونوسایتوژنز شناسایی شده است و برخی از آن ها غیر همولیتیک می باشد اما در لیستریا ولشیمری و لیستریا گرایی چنین نیست(4).
1-1-14- تهاجم درون سلولی
هنگامی که لیستریامونوسایتوژنز از طریق دهان به داخل بدن راه یابد، به ظاهر تحت مکانیسمی که بطور دقیق مشخص نیست، در ناحیه ی روده تشکیل کلنی می دهد. ارگانیسم مذکور از طریق ناحیه ی روده ای، بافت هایی نظیر جفت در زنان باردار را مورد حمله قرار داده و به داخل جریان خون راه می یابد که به این وسیله به سایر سلول های حساس بدن می رسد. همانند یک بیماریزای داخل سلولی، این ارگانیسم ابتدا به داخل سلول های حساس وارد می شود و سپس در این سلول ها فرصت تکثیر می یابد. در مورد فاگوسیت ها ورود در دو مرحله اتفاق می افتد: به طور مستقیم به داخل فاگوزوم ها و از فاگوزوم ها به داخل سیتوپلاسم فاگوسیت. ورود یا جذب به سلول های غیرفاگوسیت متفاوت می باشد. برای جذب به سلول های غیرفاگوسیت اتصال به پروتئین های سطحی باکتری(In1A وIn1B) ضروری است. پروتئین های مذکور در ورود سلول های لیستریا مونوسایتوژنز به داخل سلول های میزبان کمک می کنند. لیستریا مونوسایتوژنز در داخل ماکروفاژها، با خروج از غشاهای فاگولیزوزوم و ورود به سیتوپلاسم (سیتوزول) زنده می مانند و این پدیده تا حدی توسط LLO تسهیل می شود. به محض ورود به سیتوزول پروتئین سطحی ActA (که توسط actA کد گذاری می شود) به تشکیل دنباله های اکتین کمک می کند. این دنباله ها ارگانیسم را به سمت غشای سیتوپلاسمی می رانند. در غشا واکوئول های دارای غشای مضاعف تشکیل می شود. باکتری ها به کمک LLO و دو فسفولیپاز باکتریایی شامل فسفولیپاز C ویژه ی فسفاتیدیل اینوزیتول ( که توسط plcA کد گذاری می شود) و فسفولیپازC با دامنه ی عمل وسیع (که توسط plcA
کد گذاری می شود)، آزاد شده و این فرآیند با ورود باکتری ها به داخل سلول های میزبان مجاور تکرار می شود. پس از اجبار غشا جهت تشکیل فیلوپودیوم (نوعی برآمدگی) که توسط سلول مجاور جذب می شود تکرار فرآیند صورت می گیرد و پدیده ی تهاجم مجددا آغاز می شود. بنابراین انتشار لیستریا مونوسایتوژنز از سلولی به سلول دیگر بدون نیاز به اینکه باکتری از درون سلول های میزبان خارج شود، رخ می دهد(4).
1-1-15- فعالیت تولید مونوسیت
دسته بندی : علمی