برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

گلیسرول منو لورات موثرترین ترکیب علیه لیستریا منوسایتوژنز بود. در استفاده توام از این ترکیبات، این مطالعه نشان داد که می توان از نایسین و دی گلیسیرول منولورات برای بالا بردن اثر ضدلیستریایی ترکیبات گیاهی (کارواکرول، تیمول و اوژنول) استفاده نمود که در این حالت از مقدار (دز) کمتری از اسانس گیاهی در ماده ی غذایی استفاده می شود و در نتیجه از اثرات نامطلوب اسانس گیاهی روی طعم و مزه غذا جلوگیری می شود(62).
یین و همکاران (2007) نایسین و پدیوسین را در سطوح مختلف بین IU/g 375 تا IU/g 7500 در برگ ماهی به کار بردند .نتایج حاصل از تحقیق بیانگر محدود شدن فعالیت ضد لیستریایی این باکتریوسین ها در دو هفته اول مطالعه بود. بعلاوه، نایسین در غلظت IU/g 1500 حتی در روزهای اول نیز قادر به کاهش لیستریا به زیر حد نسبتا̋ قابل قبول (100 باکتری در هر گرم غذا برای افراد سالم) نبود(63).
عبداله زاده و همکاران (2012) تیمارهای نایسین در دو سطح IU/g 500 و IU/g 1000 را در نمونه های گوشت چرخ شده ماهی به کار بردند. نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که نایسین در دو غلظت IU/g 500 و IU/g 1000 به تنهایی نتوانست تعداد باکتری های لیستریا مونوسایتوژنز را به زیر حد مجاز برای افراد سالم (100 سلول در هر گرم ماده غذایی خام) برساند. با گذشت زمان از خاصیت مهار کنندگی نایسین علیه رشد لیستریا مونوسایتوژنز کاسته شد(17). سولوماکوس و همکاران (2008) در مطالعه ای نشان دادند که با گذشت زمان از خاصیت ضد لیستریایی نایسین در گوشت کاسته می شود(19).
در مطالعه ی حاضر نایسین به تنهایی منجر به کاهش logCFU/g67/0 در جمعیت باکتری نسبت به گروه کنترل شد که از نظر آماری معنی دار نبود و کمترین اثر را نسبت به گروه اسید و گروه تیمول به تنهایی داشت.
جهت بررسی حساسیت لیستریا مونوسایتوژنز به نایسین مطالعه ای توسط یامازاکی و همکاران (2004) در سه حالت 1: اضافه کردن مقدار مشخصی نایسین به محیط براث، 2: اضافه کردن تدریجی نایسین به محیط براث با استفاده از یک پمپ، 3: استفاده توام از دو روش فوق انجام شد. براساس نتایج به دست آمده تاثیر ضدمیکروبی نایسین روی باکتری لیستریا مونوسایتوژنز ارتباط کامل با روش مورد استفاده دارد. استفاده از روش 1 و 2 باعث مهار لیستریا مونوسایتوژنز می شود ولی در طول زمان باکتری به نایسین مقاومت پیدا می کند که این مقاومت در حالت استفاده از روش 1 بیشتر از روش 2 است. این مطالعه نشان داد که تعمیم استفاده از روش 3 در غذا که در آن مقدار مشخصی نایسین به غذا اضافه شود و از طریق بسته بندی نیز نایسین به تدریج وارد غذا شود، روش مؤثری در مهار لیستریا مونوسیتوژنز می باشد (64).
جامونا و همکاران (2005) گزارش کردند که نایسین اثر ضدمیکروبی خوبی روی لیستریا مونوسایتوژنز در محیط براث قلب- مغز دارد(65).
رایمن و همکاران(1981) نشان دادند که با کاهش میزان pH، اثر بخشی نایسین علیه باکتری لیستریا مونوسایتوژنز افزایش می یابد(66). همچنین نشان داده شده است که اثرات کشندگی نایسین در pH خیلی پایین و درصد نمک خیلی بالا، تشدید می شود(67).
در مطالعه ی حاضر نیز ترکیب دوتایی نایسین+اسید منجر به کاهش logCFU/g4/1 در جمعیت باکتری نسبت به گروه کنترل شد و از نظر آماری معنی دار بود، در حالی که نایسین به تنهایی منجر به کاهش logCFU/g 67/0 در جمعیت باکتری نسبت به گروه کنترل شد و از نظر آماری معنی دار نبود. این موضوع منطبق بر مطالعات مورد اشاره فوق بوده و اهمیت کاهش pH را در کاربرد نایسین نشان می دهد.
کاربرد نایسین به دلیل پایداری کم این ماده در pH بالا و محدودیت استفاده از آن در برخی مواد غذایی محدود می باشد. همچنین قابلیت برخی میکروارگانیسم ها از جمله لیستریا
مونوسایتوژنز در تحمل نایسین نیز یک محدودیت دیگر در استفاده از این ترکیب به شمار می رود(68).
کاهش فعالیت ضد لیستریایی نایسین در طول زمان احتمالا به دلیل ترکیب نایسین با پروتئین و چربی غذا ، بروز مقاومت میکروبی و یا به خاطر فعالیت آنزیم های موجود در گوشت است(62).
وقتی میکروب ها در معرض غلظت های پایین مواد نگهدارنده قرار می گیرند، در برابر غلظت های بالاتر از خود مقاومت نشان می دهند. اولین مقاومت باکتری ها نسبت به نایسین در سال 1971 توسط فارو جرویس گزارش شد که در مقاله مینگ و همکاران به آن اشاره شده است(69).
ایلهاک و همکاران (2014) اثر ضدمیکروبی ترکیب دوتایی تیمول و لاکتات سدیم 2% را بر رشد باکتری لیستریا مونوسایتوژنز و سالمونلا تایفی موریوم در گوشت ماهی نگهداری شده در دمای 4 درجه سانتی گراد را طی 5 روز بررسی کردند. طبق نتایج حاصل از این مطالعه تفاوت معنی داری در ترکیب دوتایی تیمول و لاکتات سدیم 2% در مقایسه با لاکتات سدیم 2% به تنهایی بر رشد باکتری لیستریا مونوسایتوژنز دیده نشد، در حالی که ترکیب تیمول و لاکتات سدیم 2% بر روی باکتری سالمونلا تایفی موریوم اثر سینرژیستی داشتند(70).
اتایبی و همکاران(2000) اثر سینرژیستی نایسین (با غلظت های IU/ml10، 25، 40، 50، 75، 100) و تیمول (با غلظت های 02/0، 03/0، 04/0 و 05/0 درصد) را بر روی دو باکتری لیستریا مونوسایتوژنز و باسیلوس سرئوس بررسی کردند.تیمول با غلظت های ذکر شده نتوانست منجر به کاهش باکتری لیستریا مونوسایتوژنز و باسیلوس سرئوس شود. نتایج بدست آمده از این تحقیق نشان داد که غلظتی از نایسین که برای کنترل پاتوژن های غذایی مورد نیاز است، در استفاده توام نایسین با تیمول کاهش می یابد و ترکیب نایسین با غلظتIU/ml 40 به همراه 02/0 درصد تیمول منجر به کاهش باکتری لیستریا مونوسایتوژنز شد(20).
والرو و جینر(2006) اثر هفت ترکیب ضد میکروبی گیاهی شامل تیمول، بورنئول ، کارواکرول ، سینام آلدهید ، اوژنول ، منتول و وانیلین بر روی رشد باسیلوس سرئوس را در کاروت براث بررسی کردند. mg 30 تیمول به ازای ml 100 محیط برای بیش از 60 روز در دمای C‌˚16 از رشد باکتری به طور کامل جلوگیری کرد اما این غلظت از تیمول باعث تغییر طعم غذا شد(22).
در مطالعه ی حاضر میانگین لگاریتم تعداد باکتری در دوره 7 روزه در گروه تیمول به صورت معنی داری کمتر از گروه کنترل(p=0.005) بود. تیمول به تنهایی منجر به کاهش logCFU/g 97/0باکتری نسبت به گروه کنترل شد که از نظر آماری معنی دار بود. تیمول در ترکیب با اسید logCFU/g 1/1 و در ترکیب با نایسین logCFU/g 8/0 نسبت به گروه کنترل جمعیت باکتری ها را کاهش داد که هر دو گروه از نظر آماری معنی دار بودند. در واقع اثر ضد میکروبی تیمول در ترکیب با نایسین کاهش یافت و در ترکیب با اسید افزایش یافت.
میانگین لگاریتم تعداد باکتری در دوره 7 روزه در گروه تیمول + نایسین + اسید به صورت معنی داری کمتر از گروه کنترل(P<0.001) بود. گروه ترکیب سه تایی تیمول+نایسین+اسید منجر به کاهش logCFU/g 45/1 باکتری نسبت به گروه کنترل شد که ازنظر آماری معنی دار بود. همچنین حالت ترکیبی اسید+نایسین نیز منجر به کاهش logCFU/g 46/1 باکتری نسبت به گروه کنترل شد که از نظر آماری معنی دار بود اما در مقایسه باگروه ترکیب سه تایی تفاوت قابل ملاحظه ای نشان نداد.
در مطالعه ی حاضر حالت ترکیبی اسید+تیمول نسبت به زمانی که اسید به تنهایی مورد استفاده قرار گرفت کاهش کمتری را در جمعیت باکتریایی نشان داد و منجر به کاهش logCFU/g 19/1 باکتری نسبت به گروه کنترل شد که از نظر آماری معنی دار بود.
مشکل حلالیت اسانس ها و ترکیبات آن ها بطور قابل توجهی عملکرد آن ها را در سیستم های مواد غذایی محدود می کند. این مسئله که روغن های گیاهی (اسانس ها) در محیط کشت های میکروبیولوژی نسبت به سیستم های غذایی اثر بیشتری دارند بطور گسترده ای پذیرفته شده است(71).
واکنش بین ترکیبات فنلی و پروتئین ها ممکن است توسط سایر ماکرومولکول ها که قادرند حفرات آبگریز و پیوند هیدروژنی ایجاد کنند، مهار شود. این فرضیه با توجه به نتایجی که از اضافه کردن Tween 80 به محیط Nutrient Agar بدست آمده تایید می شود. وقتی غلظت Tween 80 در محیط افزایش می یابد اثر آنتاگونیستی تیمول بطور پیشرونده ای کاهش می یابد. فرض بر این است که Tween 80 حلالیت تیمول در آب را افزایش می دهد اما میزان حلالیت آن در غشای باکتری را کاهش می دهد. Tween 80 باعث می شود که هم تیمول و هم غشای پروتئین ها آب دوست تر شوند و درجه ی اتصال بین آن ها کم می شود. در مطالعه ی جوون و همکاران (1994) اثر تیمول بر باکتری سالمونلا تایفی موریوم در محیط Nutrient Agar بررسی شد. در این مطالعه تیمول با غلظت /ml gμ 140 به همراهl L-1 μ1000 Tween 80 منجر به کاهش 1/0 لوگ جمعیت باکتری نسبت به گروه کنترل شد در حالی که همین مقدار تیمول به همراه l L-1 μ125 Tween 80 منجر به کاهش 3/2 لوگ جمعیت باکتری شد(72).
بیشترین کاهش در لگاریتم تعداد باکتری در روز صفر (بلافاصله پس از تیمار) به ترتیب در گروه اسید، ترکیب تیمول+نایسین+اسید، ترکیب نایسین+اسید و ترکیب تیمول+اسید مشاهده شد.
4-2- نتیجه گیری و پیشنهادات:
در این مطالعه تا حد نسبتا مناسبی رشد و مهار باکتری لیستریا مونوسایتوژنز تحت تیمار با تیمول، نایسین و اسید لاکتیک و حالتهای ترکیبی آنها در محدوده غلظت های تعریف شده مورد بررسی قرار گرفت.
دسته بندی : علمی