برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

حذف محیط های یادگیری از رفتارهای غیرحرفه ای
به منظور موفقیت واقعی آموزش دندانپزشکی در گسترش حرفه ای گری، باید ابتدا به اصلاح عملکردهای موجود بپردازد که خود بخش مهمی از مشکل است. دانشکده های دندانپزشکی و موسسات آموزشی باید محیط های یادگیری ایجاد کنند که انعکاس دهنده والاترین ویژگی های دندانپزشکی باشد.
آنچه دانشجویان در سر کلاسهای درس می شنوند، ماندگارترین تأثیر را ندارد بلکه آنچه که در طی تجارب روزمره خود از اساتید، دستیاران و سایر دانشجویان میبینند بر نگرش و درک آنان در مورد انتظارات واقعی از حرفه تأثیر گذار است(24) . به عنوان مثال، هر زمان که دانشجویی شاهد این است که استادش به بیمار بی احترامی میکند، رفتار نامناسبی با پرستار دارد، از دستیار خود سوء استفاده میکند، برای یک شرکت خصوصی تبلیغ میکند یا هر نوع رفتار غیر حرفه ای دیگر بروز میدهد، تعهد او به ارزش های دندانپزشکی کمرنگ تر میشود. اساتید و دستیاران باید در قبال هم متعهد شوند که محیط های یادگیری برای پرورش تعالی آکادمیک ایجاد کنند، بالاترین استانداردهای حرفه را بکار گیرند و از ارائه مراقبت با کیفیت و با ایمنی بالا اطمینان حاصل کنند. در واقع دانشکده های دندانپزشکی و کلینیک های آموزشی موظف هستند که محیطی که دانشجویان ودستیاران هویت حرفه ای خود را در آن کسب میکنند انعکاس دهنده بالاترین استانداردهای حرفه باشد. موارد متعددی مانند استفاده از اساتیدی که می توانند به عنوان الگو باشند، حذف تبلیغات شرکت های دارویی از محیط های بیمارستانی، تشویق مواردی از رفتارهای شایسته در بخش های بیمارستان، برگزاری مراسم روپوش سفید و سایر مراسم سمبولیک، میتوانند در ارتقا محیطهای آموزشی مؤثر باشند.
ارزشیابی حرفه‏ای‏گری
از آنجا که ارتقاء حرفه ای گری یکی از اهداف هر دانشکده دندانپزشکی است، یک عنصر اساسی در این راستا ارزشیابی حرفه ای گری خواهد بود. اگر چه ابزارها و روش های متنوع و مختلفی در مطالعات مختلف برای ارزشیابی حرفه ای گری طراحی و پیشنهاد شده اند(9, 25) . این تنوع و تعداد روش ها نشانگر این است که ارزشیابی حرفه ای گری کار ساده و بی دردسری نیست.
ارزیابی معتبر حرفه ای گری مستلزم 3 مورد اساسی است که باید مد نظر قرار گیرد. اول اینکه چه چیزی باید مورد ارزشیابی قرار گیرد؟ دوم اینکه، چگونه باید ارزشیابی انجام شود؟ و سوم اینکه اصلاً چرا باید ارزشیابی انجام شود؟(25)
در پاسخ به سؤال اول، ابزارهایی معرفی شده که عناصر مجزایی از حرفه ای گری را مورد ارزیابی قرار میدهند و درمقابل ابزارهایی وجود دارند که حرفه ای گری را به عنوان یک هویت جامع ارزیابی میکنند. در پاسخ به سؤال دوم در مورد چگونگی ارزیابی حرفه ای گری بعضی از محققین نکته اساسی در ارزیابی حرفه ای گری را ارزیابی رفتار میدانند(9) . زیرا حرفه‏ای‏گری وابسته به زمینه است و از آنجا که وابسته به ارزش هاست با افعال رفتاری راحت تر سنجیده میشود. بنابراین با استفاده از واژه های مربوط به رفتار به فهم بهتر و واقع بینانه تری از رفتار حرفه ای میتوان دست یافت. در پاسخ به سؤال سوم که در واقع هدف ارزشیابی حرفه ای گری است، باید مشخص نمود که آیا هدف قضاوت در مورد دانشجویان است یا هدایت آنها برای رسیدن به وضع مطلوب.
رویکردهای متعددی در ارزشیابی حرفه ای گری به کار گرفته شده است که مهمترین آنها عبارتند از: ارزشیابی از طریق همکار، آزمون بالینی ساختارمند عینی، مشاهده مستقیم توسط اساتید، گزارش موارد حاد، و پورت فولیو توسط یادگیرندگان که موجب تسهیل روند خود-تاملی دوره ای می شود. در اینجا به شرح مختصری از هرکدام از این رویکردها پرداخته می شود:
ارزشیابی توسط همکار
استفاده از همکاران یا یاران آموزشی چه بدون نام و به صورت محرمانه و چه به صورت آشکار برای ارزشیابی ویژگی های حرفه ای گری میتواند دیدگاه با ارزشی در این راستا فراهم نماید. یاران آموزشی یا همکاران، به طور مکرر با همدیگر به صورت خودکار و از پیش آماده نشده، در تماس بوده و هیچ ارجحیتی بر همدیگر ندارند و در یک سلسله مراتب شغلی قرار دارند. بنابراین به نظر میرسد همکاران نسبت به اساتید در موقعیت مناسب تری جهت مشاهده و ارزشیابی ویژگی های حرفه ای گری باشند. این ویژگی ها از قبیل قبول مسئولیت، برقراری ارتباط مؤثر، احترام به بیماران و سایر همکاران شغلی، و حتی از خودگذشتگی میباشند. این ارتباط بدون سلسله مراتبی (در یک سطح از سلسله مراتب)، در میان همکاران میتواند هم رفتارهای حرفه ای گری را ارتقاء بخشد و هم باعث دادن بازخورد بین همکاران گردد(25) .
ارزشیابی از طریق آزمون بالینی ساختارمند عینی
آزمون آسکی به طور وسیعی در دندانپزشکی به منظور ارزشیابی مهارتهای بالینی مورد استفاده قرار میگیرد. بنابراین میتواند به صورت بالقوه برای ارزشیابی حرفه ای گری نیز در نظر گرفته شود. به عنوان مثال استفاده از بیماران استاندارد به منظور شبیه سازی طیفی از سناریوهای بالینی واقعی میتواند دیدگاهی از چگونگی برخورد ارزشیابی شونده در شرایط واقعی برای ما فراهم نماید. اگرچه آزمون های از نوع آسکی که رفتار اخلاقی و حرفه‏ای‏گری را اندازه گیری میکنند، از پایایی نسبتاً پایینی برخوردار است و برای مقاصد مهم قابل استفاده نیست، ولی این آزمون‏ها برای ارائه بازخورد از نوع تکوینی مناسب هستند. آزمون آسکی همچنین برای شبیه سازی چالش‏های حرفه‏ای‏گری در بالین مناسب هستند تا دانشجویان را نسبت به موقعیت‏های دشواری که با آن مواجه میشوند حساسیت‏زدایی کنند(26) .
ارزشیابی حرفه ای گری در مقیاس کوچک
P-mex رویکرد جدیدی است برای ارزشیابی حرفه ای‏گری در دانشکده پزشکی و دوره های دستیاری. این ابزار بر اساس تست ارزشیابی بالینی در مقیاس کوچک طراحی شده است و برای اولین بار توسط پژوهشگران دانشگاه مک گیل کانادا و دانشکده پزشکی دانشگاه تورنتو طراحی و استفاده گردید. به نظر می رسد این ابزار، برای ارزشیابی تکوینی حرفه‏ای‏گری در زمینه‏های مختلف پزشکی بالینی قابل استفاده است(27) . این ابزار شامل 21 رفتار خاص حرفه‏ای‏گری است و ت وسط یک مشاهده‏گر آموزش دیده بعد از 15 تا 20 مشاهده عملکرد فرد ارزشیابی شونده تکمیل میشود. مثال‏هایی از رفتار بالینی که در این ابزار آمده است عبارتند از: “به بیمار مانند یک انسان نگاه میکرد”، “حریم خصوصی بیمار را رعایت میکرد”، “از سخنان بی ادبانه پرهیز میکرد”. ساده بودن این ابزار امکان دادن بازخورد سریع را فراهم میسازد. از طرف دیگر این ابزار میزان آگاهی و هوشیاری اساتیدی که این ابزار را بکار میگیرند در مورد ویژگی‏های حرفه‏ای‏گری خودشان افزایش میدهد(27) .
ارزشیابی از طریق خود ارزیابی
تا کنون پرسشنامه های متعددی جهت بررسی حرفه‏ای‏گری به شیوه‏ی خود ارزیابی ابداع گشته است. از جمله ابزار ADEA که توسط اتحادیه آموزش دندانپزشکی آمریکا در سال 2009 به شکل اعلامیه‏ای در مجله آموزش دندانپزشکی منتشر گردید و هدف آن کمک به درک و تعریف مفهوم حرفه‏ای‏گری است به گونه‏ای که بتوان آن را ارزیابی نمود.
طبق این ابزار شش معیاری که حرفه‏ای‏گری را در دندانپزشکی تعریف میکند عبارتند از:
صلاحیت: به دست آوردن و حفظ کردن بالاترین سطح دانش، توانایی تکنیکی، و رفتار حرفه ای ضروری جهت توسعه ی مراقبتهای کلینیکی از بیماران و نیز جهت عملکرد موثر در محیط آموزشی دندانپزشکی.
صلاحیت شامل موارد زیر میباشد: دانش بهداشت و سلامت دهان، تعهد همیشگی برای حفظ مهارت و دانش، توسعه توانایی ایجاد روابط موثر با بیماران ، دوستان، همکاران و سایر حرفه ها، شناخت محدوده‏های مهارت و دانش خود، شناخت و عمل بر حسب نیاز به همکاری با دوستان، همکاران، حرفه های متعهد و سایر حرفه های مرتبط با سلامت. این مفهوم همچنین شامل شناخت نیاز به دانش جدید و فراگرفتن عملکرد مبتنی بر شواهد میباشد.
عدالت: به معنای انسجام و منصف بودن در روابط خود با دیگران.
عدالت شامل موارد زیر می باشد: بررسی چگونگی توزیع مسئولیتها و منافع ، تمایل به در نظر گرفتن کلیه افراد به صورت یکسان، اطمینان از عدالت با وجود بدست آمدن نتایج متفاوت، شفافیت در عملکرد، خلق عدالت، اطمینان و سیستم ارزیابی بدون سوگیری، و تلاش جهت دسترسی به خدمات برای جمعیت مستضعف
صداقت: راستگو بودن و همخوانی بین ارزشها، صحبتها و عملکرد فرد.
صداقت شامل موارد زیر می باشد: همخوانی بین صحبت و عمل. ارائه صادقانه ی دانش، مهارت، تواناییها و دستاوردها، تمایل به خودآزمایی و خودپایی، تمایل به پذیرفتن اشتباهات ، توسعه ی بینش اخلاقی و مهارتهای استدلال یابی اخلاقی، تلاش مداوم و صادقانه جهت بالا بردن سطح پیامدهای قابل انتظار ، و تمایل به پذیرفتن سختی ها در مواجهه با اخلاقیات
مسئولیت پذیری: پاسخگو بودن در برابر عملکرد خود و شناخت وظایف خاص خود به دیگران و عمل بر حسب آن حین پیوستن به یک حرفه
مسئولیت شامل موارد زیر میباشد: وظیفه، تعهد و پاسخگویی، این مفهوم همچنان نیازمند بالا بردن روابط توام با اعتماد بین حرف سلامتی و بیماران و نیز جامعه میباشد. مسئولیت پذیری همچنین نیازمند تمایل به ایجاد تعادل منطقی بین منافع شخصی و منافع طرف مقابل یعنی بیماران و جامعه میباشد.