برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

1-4- روش‌های تکثیر آلسترومریا
1-4-1- تکثیر جنسی
به طور معمول از تکثیر آلسترومریا به وسیله بذر به علت تغییر پذیری ژنتیکی و مشکلات جوانه‌زنی بذر که وجود دارد باید پرهیز کرد. بذرها بعلت گران نبودن و ازدیاد سریع مزیت دارند. بذرهایی که یک سال از برداشت آنها گذشته، اگر چهار هفته در شرایط مرطوب و گرم (18 تا 25 درجه سانتی گراد) قرار گرفته و بعد چهار هفته در شرایط مرطوب و سرد (7 درجه سانتی‌گراد) قرار گیرند، طی هشت تا ده هفته جوانه خواهند زد. برای کثیر آلسترومریا، از بذر کمتر استفاده می‌شود خصوصاً اینکه تکثیر از این طریق سبب ایجاد تفرق صفات می‌گردد (ناصری، 1377).
1-4-2- تکثیر از طریق رویشی
گیاهان آلسترومریا، به طور معمول از طریق رویشی توسط تقسیم ریزوم تکثیر می‌شوند. معمولاً گیاهان را در ماههای شهریور و مهر از زمین خارج می‌کنند. بایستی مراقب بود که جوانه‌های جانبی و انتهایی ریزوم و همچنین ریشه‌ها آسیبی نبینند. سپس ریزوم‌ها را به قطعات 5 سانتی متری که حاوی جوانه جانبی یا انتهایی باشند تقسیم می‌کنند. بسترهای کشت بایستی از قبل آماده شده باشند تا تقسیم و کشت بعدی گیاهان به سرعت انجام شود. جهت کنترل بیماری‌ها، توصیه شده که ریزوم‌ها در زمان کشت با قارچ کشها ضدعفونی شوند. پس از کشت، تنها زمانی که بستر کشت خشک شد آبیاری انجام می‌شود زیرا آبیاری و رطوبت بیش از حد موجب پوسیدگی ریزوم‌ها می‌گردد. معمولاً پس از 4 تا 8 هفته در دمای 18 درجه سانتی‌گراد ریزوم‌ها کاملاً مستقر می‌شوند. بعد از این دوره، دما را به 5/4 درجه سانتی‌گراد به مدت 4 تا 6 هفته کاهش می‌دهند تا عمل بهاره‌سازی ریزوم‌ها صورت گیرد و گلدهی تحریک گردد (هیلی و ویلکینز، 1981).
1-4-3- تکثیر از طریق کشت بافت
تکثیر به روش تقسیم ریزوم دارای معایبی می‌باشد، از جمله اینکه این روش فرآیندی وقت گیر، درصد افزایش نسبتاً پائین، پرهزینه و باعث گسترش بیماریهای ویروسی می‌گردد. به همین دلیل در سال‌های اخیر سیستم‌های ریزازدیادی درون شیشه‌ای توسعه پیدا کرده است (لین و همکاران، 2000). در این روش از قسمت‌های مختلف اندام‌های رویشی، خصوصاً جوانه‌های انتهایی و جانبی ریزوم، به عنوان ریزنمونه جهت تکثیر استفاده می‌شود.

1-5- اهمیت و جایگاه آلسترومریا به عنوان یک گل شاخه بریده
گونه‌های وحشی آلسترومریا بطور معمول برای تولید گل‌های شاخه بریده تجاری مناسب نیستند. آنها دارای دوره گلدهی کوتاه و برگ‌هایی با کیفیت پائین می‌باشند. با این حال، کولتیوارها و هیبریدهای تجاری از طریق تلاقی‌های بین گونه‌ای و تیمارهای پرتوافکنی بدست آمده‌اند (گومانس، 1962؛ برورتجس و وربوم، 1974 ).
آلسترمریاهای جدید بدلیل داشتن گل‌های درشت با تنوع وسیعی از رنگ‌ها و تشکیل گل‌هایی زیبا با طول عمر پس از برداشت بالا (تا حدود 14 روز) بسیار با ارزش می‌باشند (هیلی و ویلکینز، 1981).
در حال حاضر، آلسترومریا در بین گل‌های شاخه بریده یکی از مهم‌ترین گل‌ها در یازارهای جهانی می‌باشد. در کشور هلند به تنهای بیش از 118 هکتار تحت کشت آلسترومریا می‌باشد. در ایران نیز آلسترومریا بعنوان یک محصول جدید بوده که سطح زیر کشت و خریداران این گل در بازار رو به افزایش است. بطوری که در شش ماهه اول سال 1384، 46320 اندام تکثیر (ریزوم) به قیمت حدود 300 میلیون تومان وارد ایران گردیده است (گزارش سالیانه مرکز ملی تحقیقات گل و گیاهان زینتی ایران، 85-1384).
1-6-کشت بافت
کشت بافت و سلول گیاهی، کشت سلول‌ها، بافت‌ها و اندام‌های گیاهی را تحت شرایط استریل و در محیط‌های کنترل شده در بر می‌گیرد. تکنولوژی کشت بافت و سلول گیاهی (که کشت in vitro نیز گفته می شود) بر اساس انواع روش‌هایی که دامنه‌ای از کشت پروتوپلاست‌ها تا باززایی و تکثیر همسانه‌ای گیاهان کامل را شامل می‌شوند، قرار دارد. توانایی پرورش سلول‌ها و بافت‌های گیاهی در محیط کشت و منتقل نمودن آنها، پایه بسیاری از کاربردهای عملی این تکنیک را در کشاورزی تشکیل می‌دهد و یک پیش نیاز برای مهندسی ژنتیک گیاهی است (اتوس و همکاران، 2005).
1-6-1- محیط کشت و مواد غذایی مورد نیاز برای رشد
کاربرد موفق روش‌های کشت بافت به طور عمده به محیط کشت با ترکیبات درست وابسته است. علاوه بر ترکیب، کار مهم دیگر محیط کشت این است که محیط فیزیکی مناسبی برای رشد سلول‌ها و بافت‌ها فراهم کند. نیازهای غذایی کشت بافت گیاهی می تواند به سه گروه تقسیم گردد: مواد غذایی غیر آلی (معدنی)، مواد غذایی آلی و تنظیم کننده‌های رشد گیاهی (اتوس و همکاران، 2005).
1-6-1-1- مواد غذایی غیر آلی
این مواد بر اساس غلظت مورد استفاده‌شان به دو گروه تقسیم می شوند: درشت مغذی‌ها و ریزمغذی‌ها. بر اساس نظریات انجمن بین المللی فیزیولوژی گیاهی، عناصری که در غلظت‌های بیش از 5/0 میلی مول بر لیتر مورد نیاز گیاه باشند، درشت مغذی‌ها و عناصری که در کمتر از این غلظت مورد نیاز گیاه باشند، ریزمغذی‌ها نامیده می‌شوند (اتوس و همکاران، 2005).
انتخاب مخلوط نمک‌های درشت مغذی و ریزمغذی، شدیداً به گیاه مورد مطالعه بستگی دارد. کاربرد محیط کشت موراشیگ و اسکوگ یا MS به دلیل اینکه بسیاری از گیاهان به آن عکس‌العمل مناسبی نشان می‌دهند، بسیار متداول است. در هر حال باید توجه داشت که این محیط کشت الزاماً همیشه برای رشد و نمو، ایده آل نیست، زیرا میزان نمک در آن خیلی بالاست (باقری، 1376).
درشت مغذی‌های استفاده شده در محیط کشت، نیتروژن (N)، گوگرد (S)، فسفر(P)، کلسیم(Ca)، منیزیم(Mg) و پتاسیم(K) را در بر می‌گیرند. ریزمغذی‌های مورد نیاز در محیط کشت شامل آهن (Fe)، بر (B)، کوبالت (Co)، مس (Cu)، ید (I)، منگنز (Mn)، مولیبدن (Mo) و روی (Zn) می‌باشد.
1-6-1-2- مواد غذایی آلی
یک جزء مهم همه محیط‌های کشت، منبع انرژی است که به این منظور ساکارز به طور وسیعی استفاده می‌شود. در واقع ساکارز رایج ترین قند مورد استفاده در محیط کشت گیاهی است، اما گلوکز، فروکتوز و سوربیتول نیز در برخی فرمولاسیون‌ها به کار می‌روند. ساکارز علاوه بر نقش متابولیکی‌اش، به عنوان یک اسموتیکوم عمل کرده و به همراه عناصر غذایی غیر آلی، به تعادل پتانسیل اسمزی محیط کشت کمک می‌کند (اوانس و همکاران، 2003).
معمولاً در کشت in vitro از ساکارز با غلظت 1 تا 5 درصد استفاده می‌شود. غلظت قند انتخاب شده، بستگی زیادی به نوع و سن مواد در حال رشد دارد. به عنوان مثال جنین‌های بسیار جوان، به نسبت بسیار بالایی از قند احتیاج دارند (باقری، 1376).
ویتامین‌ها برای کشت بافت ضروری نیستند، هرچند ویتامین B1 (تیامین) تصور می شود برای کشت برخی گونه‌ها سودمنذ باشد. به هر حال بیوتین، اسید پانتوتنیک، اسید نیکوتینیک (نیاسین)، پیریدوکسین (ویتامین B6)، اسید فولیک، اسید آسکوربیک (ویتامین C) و ویتامین E به برخی محیط‌های کشت افزوده می‌گردد. الکل قندی میواینوزیتول به وفور برای تک لپه‌ایها، بازدانگان و برخی دو لپه‌ایها در محیط کشت به کار می‌رود.
1-6-1-3- تنظیم کننده‌های رشد گیاهی

دسته بندی : علمی