برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

2-1- بررسی فونستیک و تاکسونومیک سن‌ها راسته (Hemiptera:Heteroptera) در ایران
2-1-1- بررسی فونستیک و تاکسونومیک سن‌های شکارگر زیر خانواده (Heteroptera: Anthocoridae, Anthocorinae)
سن‌های متعلق به خانواده Anthocoridaeمشهور به سن‌های گل می‌باشند، این سن‌ها از نظر اندازه ریز جثه‌ بوده و از جمه شکارگران بند‌پایان هستند که از گونه های مختلف آن‌ها تغذیه می‌کنند.استوان در 1377 گونه‌های O. niger،O. albidipennis ،O. minutus ،O. pallidicornis از مناطق مختلف ایران جمع آوری و شناسایی نمود.سن‌های شکارگر Anthocoris gallum (Deg.)، A. Persicus (Weg.)،A. miniki (Dobrn.) ،Orius hoervathi (Reuter) توسط فرح‌بخش (1340)، در فهرست حشرات زیان‌ آور ایران آورده شده اند.
حاتمی (1371) طی پژوهش‌هایی، قسمتی از فون بند پایان مزارع یونجه منطقه اصفهان را مطالعه کرده و به شناسایی آن‌ها در سطح خانواده و تعدادی هم در سطح جنس و گونه پرداخت و از راسته سن‌ها، گونه Orius albidipennis (Reuter) از خانواده Anthocoridαe را معرفی نمود.
طی پژوهشی تنوع گونه‌ای سن‌های مزارع یونجه استان اصفهان بررسی شد. در این پژوهش 12 گونه و 11 جنس از 7 خانواده این راسته جمع آوری و شناسایی شدند. از این تعداد 6 گونه برای اولین بار از استان اصفهان و دو جنس برای اولین بار از ایران گزارش شدند (رزمجو، 1383).
همچنین در پژوهش دیگری در سال 1386 فون و تنوع زیستی سن‌های خانواده Anthocoridae شهرستان مشهد مورد مطالعه قرار گرفت. پس از مع آوری نمونه‌ها گونه ها مورد شناسایی قرار گرفتند و معین شد گونه‌های شناسایی شده به زیر خانواده Anthocorinae قبیله‌هایOriini ، Anthocorini و جنس‌های Anthocoris Fallen (1814)،Orius Wolff (1811) ،Temnostethus Fieber (1860) تعلق داشته و در مجموع شامل Orius niger (Wolff)،1923) ،Orius vicinus (Ribaut ،1794) ،Anthocoris nemoralis (Fabricius ،Orius (Heterorius) horvathi (Reuter 1884) بودند. در نهایت گونه Orius vicinus به عنوان گونه غالب خانواده Anthocoridae در شهرستان مشهد معین شد (مدرس اول و همکاران، 1386).
طبق پژوهشی که توسط فتحی و همکاران (1385) در سال 1385 چهار گونه سن شکارگر شاملOrius niger Wolf ، (O. horvathi (Reuter،O. minutus (L.) ، Anthocoris pilosus (Jakovlev) از مزارع سیب زمینی و یونجه و گندم سه منطقه از آذربایجان شرقی جمع آوری و شناسایی شدند. در این مطالعه از مشخصات تاکسونومیکی قسمت‌های مختلف بدن و نیز شکل پارامرهای حشرات کامل نر استفاده گردید. این گونه‌ها از تریپس‌ها و کنه‌ها تغذیه می‌کنند.
حسینی و همکاران طی پژوهشی در 1387 فون سن‌های Anthocoridae را در شیراز و اطراف بررسی نمودند. در این پژوهش 12 گونه و کلید شناسایی آن‌ها بررسی شد. همچنین Orius niger، Anthocoris minki Pistaciae Wanger, 1957 به عنوان عوامل کنترل بیولوژیک بر روی آفات مورد بررسی قرار گرفتند. طبق نتایج این پژوهش گونه Orius niger (Wolff, 1811) بیشترین گونه بوده و. Dufouriellus ater (Dufour,1833) بعنوان رکورد جدیدی برای ایران گزارش شد.
عرفان فر در سال 1380 تنوع گونه‌ای سنک‌های خانواده Anthocoridae در شیراز و مناطق اطراف مورد مطالعه قرار داد. در این مطالعه در مجموع 11 گونه سنک متعلق به سه جنس Orius،Anthocoris ،Temnostethus از مناطق مختلف جمع آوری و شناسایی شدند. دو گونه Orius albidipennis،O. niger به عنوان مهمترین گونه‌ی‌ سنک‌های فوق در منطقه شناخته شدند که می‌توانند در کنترل بیولوژیک آفات زراعی و باغی مختلف نقش مهمی داشته باشند.
طی پژوهشی دیگر در سال 1387 فون سن‌های مزارع یونجه در شهرستان مشهد و حومه به جهت تعیین گونه غالب مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش 34 گونه سن از 24 جنس و 8 خانواده معرفی گردید. طبق نتایج حاصله سن Orius niger Wolff, 1804 با بالاترین شاخص چیرگی به عنوان گونه غالب مزارع یونجه شهرستان مشهد و حومه تعیین شد (حسن‌پور، 1387).
طی سال‌های 1371 الی 75 شجاعی و همکاران در باغ سیب مشهد مورد بررسی قرار دادند، در این مطالعات معین شد که جمعیت سن‌های شکارگر Orius را بالا بوده و مشخص شد که این سن‌های شکارگر‌ها جمعیت کنه قرمز اروپایی Panonychus ulmi را که یکی از آفات بسیار مهم باغات سیب می‌باشد، به نحو رضایت بخشی کنترل می‌نمودند (شجاعی و همکاران، 1375).قهاری و همکاران طی بررسی‌های اجمالی در سال 1388 کاتالوگ سن‌های خانواده Anthocoridae در ایران را لیست نمودند.
از ویژگی‌های ارزشمند سن‌هایOrius این است که این شکارگرها می‌توانند در شرایطی که طعمه در طبیعت وجود ندارد از گرده و شهد گیاهان تغذیه کنند 2000)،Lattin )، و از طرف دیگر (1978)Ferragut and Gonzales Zamora عنوان نمودند علی رغم اینکه کاربرد گونه‌های مختلف Orius spp. در قالب برنامه های کنترل بیولوژیک به خصوص در شرایط گلخانه با موفقیت هایی همراه بوده است، اما مطالعات دیگر نشان دادند این شکارگرها در مزارع نیز به طور طبیعی نقش موثری در کنترل آفات ایفا می نمایند.
2-1-2- بررسی فونستیک و تاکسونومیک سن‌های شکارگر
خانواده (Hemiptera: Alydidae)
قهاری و همکاران در سال 2010 در مجموع 21 گونه از 10 جنس شامل (1803) Alydus Fabricius، Camptopus Amyot and Servill (1843)، (Heegeria Reuter (1881،Megalotomus Fieber (1860)، Mirperus Stal (1860)، Nariscus Stal (1865) ،Nemausus Stal (1866) ، Riptortus Stal (1859) ،Tenosius Stal (1860) ،Leptocorisa Latreille (1829) از دو زیر خانواده Alydinaeو Leptocorisinae شناسایی نمودند که در چندین کاتولوگ مختلف خانواده‌های مختلف سن‌های ایران لیست گردید. در این پژوهش سه گونه Megalotomus junceus (Scopoli) 1763، M. ornaticeps (Stal) 1858، Leptocorisa oratoria (Fabricius) 1794 برای اولین بار از ایران گزارش شدند.
2-1-3-بررسی فونستیک وتاکسونومیک سن‌های شکارگر خانواده (Lygaeidae Hemiptera 🙂
پاکدل و همکاران (1380) خانوادهLygaeidae (Heteroptera) را در منطقه کرج مورد بررسی قرار داد. بر اساس نتایج پژوهش آنان 13 گونه از 11 جنس و 5 زیر خانواده معرفی گردید که 10 گونه آن برای اولین بار از منطقه کرج گزارش شد و گونهEremocoris Sp. برای فون دنیا جدید بود. نمونه‌های شناسایی شده در این تحقیق توسط دکتر R.E. Linnavouri مورد تایید قرار گرفت.
فرح‌بخش (1340)، در فهرست حشرات زیان‌ آور ایران از خانواده‌ی Lygaeidae سن Piocoris luridis (Fieb.) روی شپشک‌هایPseudococcus citri ،Phenacoccus aceris نام برده‌است. در سال 1371 طی پژوهشی قسمتی از فون بند‌پایان مزارع یونجه منطقه اصفهان مورد بررسی قرار گرفت در این پژوهش Geocoris pallidipennis (Costa) از خانواده Lygaeidαe را به عنوان سن‌های شکارگر معرفی شدند (حاتمی، 1371).
زین الدینی میمند و همکاران در سال 1391ا سن‌های Plinthisus longicollis Fieb و Geocoris acuticeps Sing از خانواده Lygaeidae برای اولین بار از ایران گزارش نمودند که این گونه‌ها متعلق به زیر خانواده‌های Geocorinae و Rhyparochrominae می‌باشند. برخی از گونه‌های سن‌های خانواده Lygaeidae در مبارزه بیولوژیک حائز اهمیت هستند که از آن جمله می‌توان به سن‌های چشم بزرگ Geocorinae)) اشاره نمود. بطوریکه سن‌های جنسGeocoris از شکارگرهای مهم بندپایان آفت محسوب می‌شوند و سن های خانواده Lygaeidae تقریبا روی تمام انواع گیاهان شامل درختان میوه، درختچه ها، علف‌ها و بسیاری از محصولات زراعی و باغی یافت می‌شوند و در این میان باید عنوان نمود که بسیاری از این سن‌ها مضر بوده و از نظر اقتصادی اهمیت دارند.
2-1-4- بررسی فونستیک و تاکسونومیک سن‌های خانواده‌ (Hemiptera: Nabidae)
مدرس اول (1366)، گونه‌هایHimacerus mirmicoides (O. Costa) وNabis americoferus (Carayon) را بر روی گیاه اسپرس و یونجه در منطقه آذربایجان شرقی گزارش نمود. باروتی (1978)، حبیبی (1355) و رجبی (1989) طی تحقیقات جداگانه‌ای سن شکارگر(Nabis capsiformis (Germar را به عنوان شکارگر شته‌ها از استان آذربایجان شرقی، تهران و مرکزی گزارش کردند. سن N. palifer بر روی Bemisia tabaci (Gen.) توسط آل منصور و احمدی (1993) گزار ش شد.

دسته بندی : علمی