برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

فصل ۵
خلاصه، بحث و نتیجه گیری
5-۱- خلاصه تحقیق
هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیرات ترتیب حرکت در تمرین مقاومتی بر پاسخهای هورمون تستوسترون بوده است. بدین منظور با یک فراخوانی از جامعهی در دسترسی، 15 مرد جوان فعال با میانگین سنی 41/0±02/18، قد 96/4±0/173سانتیمتر، وزن 57/9±08/63 کیلوگرم به صورت تصادفی انتخاب و در قالب یک گروه تجربی برای انجام تحقیق آماده شدند. این گروه به مدت 3 هفته(هفتهای1جلسه) در اجرای تحقیق شامل یک پیشآزمون و دو پسآزمون شرکت داشتند. پس از سنجش قد، وزن و قدرت بیشینه در حرکات (پرس سینه، اسکات، زیر بغل سیمکش، پشت پا با دستگاه و سرشانه) طی پیشآزمون، به فاصله یک هفته تمرین مقاومتی با ترتیب حرکتی سنتی برای آزمودنیها اعمال شد. در هفته سوم و پایانی نیز تمرین مقاومتی با ترتیب سنتی تجویز شد مقدار مشخص شده برای هر دو روش(۳×۱۰-70 تا 85 % 1RM) بود. نمونهگیری خونی اول 1 ساعت قبل از اندازهگیری 1RM و دو نمونهگیری خونی دیگر با فاصلهی 48 ساعت بعد از هر جلسه تمرینی، به صورت ناشتا گرفته شد. آزمونAnova اختلافات معناداری 00/0 ≥ p، برای سطح سرمی هورمون تستوسترون نشان داد. میانگین این متغیرها پس از هر دو روش افزایش داشت و با روش سنتی بیشتر بود. همچنین ازآزمون t زوجی برای مقایسه نتایج پیشآزمون و پسآزمون حرکات مختلف استفاده شد. تمام حرکات در روش منتخب نسبت به روش سنتی افزایش معناداری مشاهده شد. پیشنهاد میشود برای روشن شدن بیشتر نقش ترتیب بکارگیری تمرینی مقاومتی بر تستوسترون، انجام تحقیقات وسیعی با استفاده از چند گروه متفاوت و در نظر گرفتن چنین پروتکلهایی در بازه زمانی مختلف انجام گیرد.
۵-2- بحث
در پژوهش حاضر این فرضیه که بین ترتیب یک جلسه تمرین مقاومتی به شکل سنتی و منتخب بر پاسخ سرمی تستوسترون در مردان جوان فعال تفاوت وجود دارد آزمون شد. در نهایت مشخص شد که ترتیب تمرین مقاومتی بر پاسخ سرمی هورمون تستوسترون تأثیر معناداری بر جایی میگذارد. با مقایسه نمودارهای نشان دهنده میانگین هورمون تستوسترون اینگونه استنباط شد که مقدار این هورمون در هر دو روش تمرینی افزایش معناداری داشت که این افزایش برای روش سنتی بیشتر از روش منتخب بود. از طرف دیگر بین حجم کار انجام گرفته در دو شیوه تمرینی تفاوت معناداری دیده شده است. اما از آنجا که تأکید پروتکل تمرین مورد استفاده در این پژوهش در اصل متغیر ترتیب به کارگیری و اجرای حرکات است که در روش سنتی دارای ویژگیهایی از قبیل اعمال فشار متابولیکی بیشتر روی گروه عضلانی خاص و تمرکز روی گروههای عضلانی به شکل متوالی است و در مقابل روش منتخب گروههای عضلانی را به صورت جداگانه و چرخشی تمرین خواهد داد. به نظر میرسد هر دو شیوه تمرینی این قابلیت را برای تحریک هورمونهای آنابولیک دارا باشند. امّا از آنجا که حجم تمرین انجام شده در روش منتخب زیاد است و توانسته سبب خستگی موضعی شود، کمتر بودن افزایش هورمون آنابولیک تستوسترون قابل درک است. همچنین میتوان به دست یابی به حجم بالاتر تمرین توسط روش منتخب نیز اشاره کرد که احتمالاً دربلند مدت سبب افزایش قدرت میشود.
۵-2-۱- هورمون تستوسترون
هورمون آنابولیکی تستوسترون که به عنوان یک آندروژن قوی مردانه شناخته شده است، مرتبط با افزایش اشتها، وزن بدن، تولید گلوبولهای قرمز، تراکم استخوان، برداشت گلوکز توسط عضله، ذخیره سازی گلیکوژن عضله، سنتز پروتئین و افزایش قدرت عضلانی است(32). تستوسترون میتواند اثرات آنابولیکی را اعمال کرده و تنظیم کننده سنتز پروتئین باشد. شاکری و همکاران(1393) در پژوهش با دو نوع روش تمرین قدرتی و استقامتی، نتیجه گرفتند که غلظت تستوسترون تام و آزاد در گروه قدرتی و ترکیبی بلافاصله پس از تمرین افزایش معنیداری دارد(1). اراضی و همکاران(1393) پس از یک جلسه تمرین مقاومتی در مردان جوان و بزرگسال با حرکت مشخص پرس سینه (4 ست. 12 تکرار.70 تا 80 درصد 1 تکرار بیشینه) پاسخ تستوسترون را قبل بلافاصله بعد و پس از نیم ساعت بررسی کردند. در دو گروه میانسال و بزرگسال تغییرات معنیدار مشاهده شد(4). طاهر و همکاران(1390) با بررسی پاسخ حاد و تاخیری تستوسترون پس از یک جلسه ورزش مقاومتی متوسط و سنگین در مردان سالم نشان دادند آزمودنیها در یکی از سه حالت کنترل، ورزش مقاومتی متوسط (باشدت ۷۰ % یک تکرار بیشینه) و ورزش مقاومتی سنگین (با شدت ۸۰ % یک تکرار بیشینه) با مدت۹۰ دقیقه بلافاصله پس از جلسات کنترل و ورزش مقاومتی متوسط و سنگین کاهش معناداری در تستوسترون تجربه میکنند. در این پژوهش نمونه های خون قبل، بلافاصله پس از اجرای آزمون، ۳ و ۹ ساعت پس از اجرای آزمون جمع آوری شده بود(5). کرامر و همکاران (۱۹۹۲) پاسخهای هورمون تستوسترون را به ورزش مقاومتی بررسی کردند. ۸ داوطلب مرد سالم در این مطالعه به عنوان آزمودنی تجربی شرکت کردند که که سابقه وزنه برداری و بدنسازی را نداشته و هیچ تمرینی را حداقل برای ۵ ماه بطور منظم تجربه نکرده بودند. نمونه های خونی ۱۰ و ۳۰ دقیقه قبل از ورزش و ۵، ۱۵، ۲۵، ۳۵، ۹۵ دقیقه پس از ورزش و ۵:۳۵، ۲۲:۳۰،‌ ۲۳:۳۰ ساعت پس از ورزش گرفته شد. غلظت تستوسترون تغییر معنیداری نداشت(21). با اینکه در اکثر مطالعات فوق شاهد گزارش تغییر غیر معنادار هورمون تستوسترون یا کاهش این هورمون هستیم و یافته مطالعهی حاضر با این پژوهشها مطابقت ندارد ، امّا علاوه بر فرق بین پروتکلهای تمرینی از زمان اندازهگیری نمونهخونی نیز نبایست غافل شد.
فورنیلز و همکاران (۲۰۱۴) تأثیرات تمرین مقاومتی را بر روی افراد بزرگسال با سندروم داون(DS) به منظور تعیین سطح تستوسترون بزاقی و ایمونوگلوبین آ(IgA) مورد بررسی قرار دادند. ۲۴ نفر به مدت ۱۲ هفته و هفتهای ۳ روز به اجرای تمرین مقاومتی پرداختند. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که تمرین مقاومتی بطور معناداری غلظت بزاقی ایمونوگلوبین آ(IgA) و سطح تستوسترون را در گروه تمرین کرده افزایش خواهد داد. کریمر وهمکاران(۱۹۹۷) مطالعهای روی دوازده مرد سالم با حداقل یکسال تجربه تمرین مقاومتی انجام دادند. شرکت در این مطالعه افزایش قابل توجهی درتستوسترون پس از انجام حرکت پرس سینه و اسکات را در برداشت انجام حرکت اسکات افزایش غلظت تستوسترون بیشتری نسبت به حرکت پرس سینه را به همراه داشت. (۱۵درصد با حرکت اسکات در مقایسه با، ۷ درصد با حرکت پرس سینه). همچنین کرامر و همکاران(۱۹۹۸) در تحقیقی به بررسی اثر ۴ نوبت ۱۰ تکراری اسکات پا بر پاسخ حاد هورمون تستوسترون دریافتند که یک جلسه فعالیت مقاومتی میتواند تغییرات معناداری در هردو گروه ایجاد کند(۳۳). تیمو و همکاران (۲۰۰۱) در تحقیقی به بررسی تأثیر تمرین مقاومتی تا سرحد خستگی بر روی هورمون تستوسترون، در زنان، مردان و پسران نوجوان(۱۴ ساله) پرداختند. در پایان شاهد افزایش معناداری در غلظت تستوسترون در مردان را نشان داد، اما در دو گروه دیگر، این تغییرات معنیدار نبود(40). ایزکویردو و همکاران (۲۰۰۶) نیز با مطالعه بر روی مردان فعال دریافتند، ۱۱ هفته تمرین قدرتی، سطوح تستوسترون سرم را افزایش داد(15). ساتندری وهمکاران (2014). اثر ورزش کوتاه مدت بر سطح سرمی تستوسترون تام در پی ۱۲ هفته ورزش را در ۳۰ مرد جوان در سن ۱۸-۲۷ سال، مورد بررسی قرار داند. این دانشجویان که زندگی کم تحرکی داشتن در معرض پروتکل تمرینی ورزش سنگین رسیدن به ضربان قلب ۱۲۵-۱۵۰ ضربه / دقیقه روی دوچرخه کارسنج به مدت ۱۵ دقیقه به صورت یکروز در میان قرار گرفتند بالغ بر ۶۷۰ کیلو پوند متر در دقیقه کار انجام میشد و درصد VO2max ۳ ± ۷۱ بود. نتایج نشان داد کل میزان تستوسترون سرم قبل از تمرین (۳۱/۱ ± ۴۹/۵) بود. که بعد از ۱ هفته از ورزش، کاهش آماری معنی دار میزان سطوح سرمی تستوسترون مشخص شد. در حالی که پس از ۱۲ هفته تمرین، افزایش معنی دار آماری بین قبل و بعد از ورزش متوجه شد. با توجه واستناد به مطالعات مذکور میتوان گفت سطح تستوسترون در اکثر تمرینات مقاومتی افزایش دارد، امّا برخی مواقع به دلیل عدم سطح امادگی اولیه آزمودنیها امکان کاهش حاد و اولیه این هورمون نیز دور از واقعیت نبوده است که احتمالاً اختلاف سری دوم مطالعات نقل شده با سری اول در همین مورد باشد. با این وجود پژوهش حاضر با مطالعات نقل شده که افزایش هورمون تستوسترون را گزارش کردهاند همسو است. از طرفی کاهش جزییتر این هورمون در روش منتخب در مقایسه با روش سنتی میتواند به دلیل تأثیر حجم بالاتری از تمرین بوده باشد که با توجه به غیر ورزشکار بودن آزمودنیها وعدم دستیابی به انرژی مطلوب برای سلول موجب سرکوب این هورمون آنابولیکی شده است.
۵-2-2- حجم تمرین
با دستکاری محرکهای تمرین، تکنیکهای متفاوتی در ترتیب بکارگیری حرکت استفاده شده است(31). اما این گونه مطالعهها محدود وبه صورت ابتکاری طرح میشوند. به نظر مطالعه حاضر با ترتیب منتخب توانسته عوامل خستگی موضعی عضلانی را به تعویق اندازد. در این بین دستآورد تحقیق حاضر این بود که میزان تغییرات برای حرکات مختلف معنادار و روش منتخب افزایش چشمگیری را برای تمام حرکات بدست دهد. این تغییرات شامل: تغییرات مقدار حجم کل حرکت اسکات در گروه منتخب با ۵۷/۶ درصد افزایش و برابر با (۰0/۰P = ). حرکت پرس تخت در گروه منتخب با ۵۱/۱۶ درصد افزایش و برابر با (۰01/۰ P =). حرکت سرشانه ۴۱/۱۹ درصد افزایش و برابر با (۰0/۰ P =). حرکت پشت پا با دستگاه ۱/۲۲ درصد افزایش وبرابر با (۰01/۰P = ) و دست آخر حرکت زیر بغل با سیمکش درگروه منتخب با افزایش ۱۲/۲۳ درصدی که بیشترین افزایش مشاهده شده بود برابر با (۰0/۰ P =).
دادههای بدست آمده از ۷۰ تحقیق مختلف در زمینه هایپرتروفی عضلات که توسط کالج ورن بورن جمع آوری و نتایج آن در مجله طب ورزش در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، مشخص شده بطور معمول سرعت هایپرتروفی در این مطالعات زمانی در بالاترین حد بوده که مقدار وزنه بین ۶۵ تا ۸۵ درصد قدرت بیشینه افراد بوده است. در واقع این میتواند از فردی به فرد دیگر متغیر باشد. اخیراً تحققات انجام شده با استفاده از دوره تمرین طولانیتر و تغییر مقدار فشار و حجم تمرین در طول مطالعه جهت ارزیابی تأثیر این متغیرها بر شرایط آمادگی افراد تحت آزمایش نتایج نشان داد در پی انجام ستهای متعدد در افراد با تجربه، پیشرفت بیشتری قابل دستیابی است. شمارش تعداد کل تکرار در هر جلسه همزمان راهی است برای تعیین کل حجم تمرین در یک جلسه. در واقع شمارش کل تکرارها شاید شیوه دقیقتری برای ارزیابی زمان تحت فشار بودن عضله باشد. اغلب سناریوهای تمرین که مورد بررسی قرار گرفت از رنج ۸ تا ۱۲ تکرار برای یک ست تمرین و مجموع ۲۴ تا ۳۶ تکرار برای چند ست تمرین استفاده کرده است. با اشاره به نتایج آنالیز مطالعه ورن بورن در مورد ۷۰ تحقیق مختلف، واضح است که با استفاده از رنج وسیعی از ترکیب ستها و تکرارها، رشد عضلانی بیشتری قابل دستیابی خواهد بود. با این وجود، تا این لحظه چنین نتیجهگیری شده که بیشترین پاسخ آنابولیک در بدن زمانی حاصل میشود که در هر جلسه برای هر گروه عضلانی تحت تمرین، مجموعا ۳۰ تا ۶۰ تکرار اجرا شود. فارینات وهمکاران (2009) در مطالعهای نشان دادند که ترتیب ورزش هیچ تأثیری برکل کار انجام شده ندارد. با این حال تغییر در مقدار VO2را ناشی از انباشت خستگی میدانند که با ترتیب متفاوت تمرینی دستخوش تغییر میشود(45). سیمائو وهمکاران (2010) طی 12 هفته ترتیب تمرین مقاومتی قدرت و ضخامت عضلانی در مردان تمرین نکرده را بررسی کردند.. به طور کلّی میزان قدرت و سطح مقطع عضله تغییرات معناداری در دو گروه تجربی داشت. با این وجود دادهها نشان دهنده تغییرات بیشتر برای گروههای عضلانی بود که در ابتدای تمرین تحریک شدهاند(23). شواهدی وجود داردکه حجم کل تمرین میتواند سبب افزایش تعیین قدرت عضلانی و استقامت در جوانان و بزرگسالان شود. همچنین توالی اجرای حرکات ممکن است در بلند مدت به دستاورد بزرگی در قدرت منجر شود(جی فیلهو وهمکاران2013). باتوجه به موارد مذکور رعایت اصول تمرینی مانند بار ومقدار استراحت، ترتیب تمرینی به روش منتخب توانست سبب دستیابی به حجم بالای تمرین شود. با توجه به عوامل فیزیولوژیکی این فرایند میتواند در بلند مدت برای افرادی که باهدف کاهش وزن به ورزش مقاومتی میپردازند مفید باشد. همچنین با تعیین حجم تمرینی متفاوت برای ورزشکاران رشتههای مختلف این دو روش را میتوان تفکیک وسپس تجویز نمود.
۵-۴- نتیجهگیری
نتایج تحقیق حاضر نشان میدهد که ۱- تمرین مقاومتی با ترتیب حرکتی سنتی در مقایسه با ترتیب حرکت سنتی منتخب اگرچه افزایش بیشتر امّا جزیی درسطح تستوسترون سرمی به همراه دارد، ولی هردو روش افزایش معناداری را نشان میدهند. 2- در دورههای کوتاه مدت تمرین مقاومتی، ترتیب حرکت منتخب نسبت به ترتیب حرکت سنتی، حجم کاری را بیشتر بهبود میبخشد و احتمالاً سبب افزایش قدرت عضلانی میشود. 3- احتمالاً بکارگیری ترتیب حرکت منتخب در تمرینات مقاومتی در بلندمدت، میتواند سبب افزایش هرچه بیشتر سطح تستوسترون سرمی و همچنین افزایش بیشتر حجم تمرین شود. 4- شاید این شیوه تمرینی (ترتیب حرکت منتخب) در بلند مدت نیز در بهبود قدرت عضلانی و کاهش خستگی در افراد موثر است.
۵-۵ – پیشنهادها
5-5-1- پیشنهاهای برخواسته از پژوهش
با توجه به یافتههای پژوهش حاضر، پیشنهاد میشود از تمرین مقاومتی با ترتیب حرکتی منتخب در طراحی تمرین برای ورزشکاران رشتههای مختلف با توجه به نیاز و هدف تمرین در زمانهای مختلف به منظور افزایش هر چه بیشتر قدرت عضلانی استفاده شود.
به وزنهبردان توصیه میشود جهت افزایش رکوردهای ورزشی از تمرین مقاومتی با روش ترتیب حرکتی منتخب در مقایسه با ترتیب حرکتی سنتی بهره گیرند.
به مربیان و طراحان تمرینات مقاومتی پیشنهاد میشود از تمرینات با وزنه به شکل منتخب استفاده شده در پژوهش به منظور کاهش وزن و افزایش قدرت در بلند مدت استفاده کنند.
۵-5-2- پیشنهاداتی برای تحقیقات آینده
با توجه به تفاوتهای جنسیتی در مورد هورمونها و همچنین ویژگیهای جسمانی که وجود دارد، اجرای پژوهشهای مشابه بر روی زنان ضروری به نظر میرسد.
پیشنهاد میشود چنین پژوهشی روی افراد با سنین بالاتر یا حتی افراد مسن صورت گیرد.
پیشنهاد میگردد این تحقیق بر روی ورزشکاران نیز انجام گیرد سپس نتایج گروه کنترل (غیرورزشکاران) با گروه ورزشکاران مورد مقایسه قرار گیرد.
پیشنهاد میشود چنین پژوهشی با اندازهگیری سرم در زمانهای مختلف و متعدد پس آزمون انجام گیرد.
به منظور برجستهتر شدن نتایج آماری مربوط به تمرین مقاومتی با شیوه منتخب در مقایسه با شیوه سنتی، پیشنهاد میشود که پژوهشهایی مشابه با این نوع پژوهش روی دو گروه مستقل نیز انجام گیرد.
۶-