برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه

کاهش توده چربی
ظرفیت بهبود فضایی، شناخت، و حافظه
بهبود تراکم استخوان
بهبود انرژی و خلق و خوی
کاهش سطح کل کلسترول و کلسترول LDL کلسترول
حساسیت سطح قند و انسولین بهبود یافته
۲-۲-۷- تاثیر سن وجنس در ترشح هورمون
در سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ نتایج تحقیقاتی که در زمینه تستوسترون انجام گرفته و توسط مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر شده نشان داد که با افزایش سن در آدمی از ترشح هورمون تستوسترون در بدن نیز به طرز محسوسی کاسته میشود. این تحقیقات همچنین ثابت کردند که پس از سن ۳۰ سالگی، به ازای هر۱ سالی که به سن انسان افزوده می شود از حجم طبیعی ترشح این هورمون در بدن نیز به میزان تقریبی ۲ درصد کاسته میشود. اصلی ترین علل کاهش تدریجی ترشح تستوسترون، کاهش میزان و شدت اثر آنزیمهای تولید کننده این هورمون و همچنین کاهش تدریجی تعداد سلولهای بینابینی بیضهها در اثر روند طبیعی پیری اشاره شده است. از دیگر عوامل کاهش تدریجی ترشح هورمون تستوسترون در بدن آدمی میتوان به کاهش حساسیت سلولهای بینابینی بیضه نسبت به علایم و فرمانهای غده هیپوفیز را اشاره کرد. ناگفته نماند که هورمون تستوسترون در اثر تحریک غده هیپوفیز و در سلولهای بینابینی بیضهها تولید میشود.
تستوسترون یک هورمون از گروههای آندروژنی است که در درجه اول در جنس نر ترشح میشود ولی استرادیول هورمون جنسی غالب در زنان است. وجود سطوح تستوسترون بالاتر در مردان به این دلیل است که دائما در بدن تولید میشود. غلظت کل تستوسترون بر اساس تغییر در هورمونهای اتصال گلوبولین جنسی(SHBG) متفاوت است که به نوبه خود میتواند به دلایل مختلف از جمله سن و داروها تحت تأثیر قرارگیرد. سطح تستوسترون طبیعی در محدوده بین ۱۱ و ۴۰ نانومول است و در ۲۵ تا ۳۰ سالگی به مقدار حداکثر خود میرسد(46). گزارش شده است، تستوسترون تام و آزاد به صورت خطی از سن ۲۱ تا ۴۵ سال به بعد و در حدود ۲۵ تا ۳۵ درصد از مردان بالای ۶۰ سال سن کاهش مییابد(31،32). به خوبی مشخص شده که سطح تستوسترون تام در مردان از ۴۰ سال به بعد با افزایش سن کاهش مییابد. کاهش وابسته به سن در تستوسترون آزاد و تستوسترون در دسترس زیستی به دلیل افزایش در هورمونهای اتصال گلوبولین جنسی، با سن بیشتر از تستوسترون آزاد است .مطالعات حاکی است سطح تستوسترون کل در مردان مبتلا به سندرم متابولیک پایینتر است. در حال حاضر روشن است که کاهش وابسته به سن در سطح تستوسترون منشاء در بیضه و هیپوتالاموس هیپوفیز دارد. با این حال، سطح LH در مردان مسن اغلب پایدار باقی میماند و یا تنها به میزان متوسطی افزایش دارد، که به دلیل تغییر درکنترل عملکرد غدد جنسی است(37).
۲-۲-۸ – نیمه عمر هورمون
هورمون جنسی متصل به گلوبولین اتصال(SHBG)یک پروتئین حمل و نقل تستوسترون است که بر سطوح آزاد در گردش تستوسترون تاثیر میگذارد و با سندرم متابولیک ارتباط دارد(۲۶) .تقریبا۵۰ درصد از تستوسترون در گردش در پلاسما به گلوبولین اتصال هورمون جنسی(SHBG) متصل است، ß-گلوبولین میل ترکیبی بالا اما ظرفیت اتصال محدودی برای ۵۰ درصد باقی مانده تستوسترون دارد(35). اما آلبومین دارای یک میل کم برای تستوسترون اما ظرفیت بالا اتصال است. در مردان جوان سالم، غلظت تستوسترون آزاد در پلاسما بین 2/0 و 7/0 نانومول بر لیتر متفاوت است. شاخص دسترسی زیستی شامل مقدار تستوسترون تقسیم بر SHBG ضرب بر ۱۰۰است. در بافت چربی، آنزیم آروماتاز ​​مانند و 1C ردوکتاز مسئول سوخت و ساز هورمون تستوسترون به استروژن و ۵- دی هیدروتستوسترون به متابولیت های غیر فعال میباشد. بنابراین، غلظت این گردش هورمون جنسی توسط مقدار و توزیع بافت چربی تحت تأثیر قرار میگیرد(۴6،۲۸،۲۷).
۲-3- تحقیقات انجام شده
2-3-1- هورمون تستوسترون
بافت عضله به وضوح بیشترین بافت سلولی در بدن و بافت خیلی ناهمگنی است که میتواند با چالشهای گوناگون سازگار شود، عضله اسکلتی برای حرکت انسان حیاتی بوده و یک بافت هدف عمده برای فعل و انفعالات هورمونی است(6). به خوبی مشخص شده که حجم عضلانی و قدرت مربوط به گردش میزان تستوسترون خون میباشد. شاکری و همکاران(1393) پژوهشی به منظور بررسی همزمان دو نوع تمرین قدرتی و استقامتی و سازگاری هورمونی ترتیب دادند. این پژوهش نیمه تجربی بر روی 24 مرد تمرین نکرده در ۳ گروه به مدت ۱۲ هفته صورت گرفت. گروه قدرتی تمرین پویا، استقامتی اینتروال و ترکیبی نیمی از تمرین هر دو گروه را 3 جلسه در هفته انجام دادند .در هفته های صفر، ۶ و ۱۲ نمونه خونی گرفته شد. غلظت تستوسترون تام و آزاد در گروه قدرتی و ترکیبی، افزایش معنیدار داشت. تمرینات ترکیبی نسبت به تمرین قدرتی با افزایش قدرت کمتر و نسبت به تمرین استقامتی با افزایش قدرت بیشتری همراه بود. پژوهش گران اعلام کردند؛ احتمالأ تمرین ترکیبی میتواند موجب بهبود بروز سازگاری سیستم آندوکرین و عملکرد عضلانی شود(1). اراضی و همکاران(1393) پس از یک جلسه تمرین مقاومتی در مردان جوان و بزرگسال با حرکت مشخص پرس سینه (4 ست. 12 تکرار.70 تا 80 درصد 1 تکرار بیشینه) پاسخ تستوسترون را قبل بلافاصله بعد و پس از نیم ساعت بررسی کردند. در دو گروه میانسال و بزرگسال تغییرات معنی دار مشاهده شد. آنها اظهار کردند شدت متوسط تمرین مقاومتی می تواند با تحریک بیشتر هورمونی اثربخشی آن را حین ریکاوری افزایش دهد (4). طاهر و همکاران(1390) به بررسی پاسخ حاد و تاخیری تستوسترون و انرژی مصرفی پس از یک جلسه ورزش مقاومتی متوسط و سنگین در مردان سالم پرداختند. آزمودنیها در یکی از سه حالت کنترل، ورزش مقاومتی متوسط (باشدت ۷۰ % یک تکرار بیشینه) و ورزش مقاومتی سنگین (با شدت ۸۰ % یک تکرار بیشینه) به مدت۹۰ دقیقه شرکت نمودند. و نمونه های خون قبل، بلافاصله پس از اجرای آزمون، ۳ و ۹ ساعت پس از اجرای آزمون جمع آوری شد. یافته نشان داد تستوسترون سرم در تمام آزمودنیها بلافاصله پس از جلسات کنترل و ورزش مقاومتی متوسط و سنگین به طورمعنیداری کاهش داشت(5).
در مطالعهای که یاری و احمدی(۲۰۱۳) با هدف مطالعه اثرات تستوسترون و استرادیول بر سطح سرمی کراتین کیناز در موشهای صحرایی نر انجام دادند. رتهای صحرایی که تستوسترون(50mg/kg/day) را دریافت کردند. پس از یک دوره ۷ هفته یافتهها نشان داد که سطح سرمی کراتین کیناز درگروه دریافت کننده تستوسترون و استرادیول کاهش قابل توجهی در مقایسه با گروه شاهد داشت (۱۴).این نشان دهنده آثارتستوسترون بر سایر فاکتورهای التهابی میباشد. کرامر و همکاران (۱۹۹۲) پاسخهای هورمون تستوسترون را به ورزش مقاومتی بررسی کردند. ۸ داوطلب مرد سالم در این مطالعه به عنوان آزمودنی تجربی شرکت کردند که که سابقه وزنه برداری و بدنسازی را نداشته و هیچ تمرینی را حداقل برای ۵ ماه بطور منظم تجربه نکرده بودند. نمونه های خونی ۱۰ و ۳۰ دقیقه قبل از ورزش و ۵، ۱۵، ۲۵، ۳۵، ۹۵ دقیقه پس از ورزش و ۵:۳۵، ۲۲:۳۰،‌ ۲۳:۳۰ ساعت پس از ورزش گرفته شد. غلظت تستوسترون تغییر معنیداری نداشت(21). فورنیلز و همکاران(۲۰۱۴) تأثیرات تمرین مقاومتی را بر روی افراد بزرگسال با سندروم داون(DS) به منظور تعیین سطح تستوسترون بزاقی و ایمونوگلوبین آ(IgA) مورد بررسی قرار دادند. بدین منظور تعداد ۴۰ مرد بزرگسال با سندروم داون برای این کار انتخاب شدند که از بین آنها، ۲۴ نفر به مدت ۱۲ هفته و هفتهای ۳ روز به اجرای تمرین مقاومتی پرداختند. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که تمرین مقاومتی بطور معناداری غلظت بزاقی ایمونوگلوبین آ(IgA) و سطح تستوسترون را در گروه تمرین کرده افزایش خواهد داد. نشان داده شده تمرینات مقاومتی باعث افزایش حاد در غلظت تستوسترون پلاسما در دوران قبل از بلوغ پسران نخواهد شد ولی بعداز بلوغ، انجام تمرینات مقاومتی باعث افزایش حاد غلظت تستوسترون خواهد شد(۳9).
کریمر وهمکاران1(۱۹۹۷) مطالعهای روی دوازده مرد سالم با حداقل یکسال تجربه تمرین مقاومتی انجام دادند. شرکت در این مطالعه افزایش قابل توجهی درتستوسترون پس از انجام حرکت پرس سینه و اسکات را در برداشت انجام حرکت اسکات افزایش غلظت تستوسترون بیشتری نسبت به حرکت پرس سینه را به همراه داشت. (۱۵درصد با حرکت اسکات در مقایسه با، ۷ درصد با حرکت پرس سینه). ولک وهمکاران2بیان کردند که حجم عضلانی درگیر بیشتر عامل اصلی افزایش تستوسترون بوده است(20). همچنین کرامر و همکاران (۱۹۹۸) در تحقیقی دیگر به بررسی اثر ۴ نوبت ۱۰ تکراری اسکات پا بر پاسخ حاد هورمونهای تستوسترون، هورمون رشد، کورتیزول،ACTH و لاکتات خون مردان جوان و پیر پرداختند. آنها دریافتند که یک جلسه فعالیت مقاومتی میتواند تغییرات معناداری در هورمونهای کاتابولیک و آنابولیک برای هردو گروه ایجاد کند(۳۳). اما در تحقیقی که هاکینن وهمکاران (۲۰۰۰) روی ۱۰ زن مسن ۶۷ ساله انجام داد، نتیجه گرفت که سطوح تستوسترون متعاقب یک جلسه تمرین مقاومتی شدید افزایش معنیداری نداشت(41).
تیمو و همکاران (۲۰۰۱) در تحقیقی به بررسی تأثیر تمرین مقاومتی تا سرحد خستگی بر روی هورمونهای تستوسترون، کاتکولامینها و هورمون رشد در زنان، مردان و پسران نوجوان(۱۴ ساله) پرداختند. در پایان شاهد افزایش معناداری در غلظت تستوسترون در مردان بودند، اما در دو گروه دیگر، این تغییرات معنیدار نبود(40). یوچیدا و همکاران (۲۰۰۴) با مطالعه بر روی زنانی که ۱۲ماه سابقه تمرین مقاومتی داشتند، دریافتند که اجرای تمرین مقاومتی به مدت ۸ هفته، سطوح تستوسترون سرم را تغییر نداد، اما غلظت کورتیزول را کاهش داد(۳۵). ایزکویردو و همکاران (۲۰۰۶) نیز با مطالعه بر روی مردان فعال دریافتند، ۱۱ هفته تمرین قدرتی، سطوح تستوسترون سرم را افزایش داد(15). در مورد تستوسترون، درحالیکه برخی مطالعات، افزایش در سطوح استراحتی تستوسترون را متعاقب تمرین مقاومتی نشان دادند(۳۷)، مطالعات دیگر هیچ تفاوت معناداری دراین عامل مشاهده نکردهاند(۳۸).
2-3-3- حجم کار
بررسی دقیق ادبیات پروتکلهای تمرین مقاومتی نشان میدهد هنگامی که متغیرهای متعدد برای داوطلبان تجویز میشود. عامل خستگی، بدلیل نگهداری یک بار ثابت در تمام مجموعهها، بازدارنده است. که استراحت متناوب نقش کلیدی در عملکرد مجموعههای بعدی و حجم کل تمرین بازی میکند(43). با هدف دستکاری محرکهای تمرین، چند تکنیک متفاوت در ترتیب بکارگیری حرکت استفاده شده است. منطق استفاده از این روشها احتمالا در پاسخ عضلات به خستگی نهفته است. تا موجب پاسخ مطوب آنابولیکی شود. اما شواهد بدست آمده متناقض است و از فاکتور خستگی به عنوان عوامل بازدارنده و کاهنده حجم تمرین یاد میکند(45.44). فارینات و همکاران (2009) در مطالعهای نشان دادند که ترتیب ورزش هیچ تأثیری برکل کار انجام شده ندارد. با این حال تغییر در مقدار VO2را ناشی از انباشت خستگی میدانند که با ترتیب متفاوت تمرینی دستخوش تغییر میشود(45). سیمائو وهمکاران (2010) طی 12 هفته ترتیب تمرین مقاومتی قدرت و ضخامت عضلانی در مردان تمرین نکرده را بررسی کردند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. تمرینات گروه اوّل به شکل آغاز تمرین در گروه بزرگ عضلانی و پیشرفت به سمت تمرین گروه عضلات کوچک بود، گروه دیگر برعکس و گروه سوم گروه کنترل لحاظ شد. به طور کلّی میزان قدرت و سطح مقطع عضله تغییرات معناداری در دو گروه تجربی داشت. با این وجود دادهها نشان دهنده تغییرات بیشتر برای گروههای عضلانی بود که در ابتدای تمرین تحریک شدهاند. در آخر پیشنهاد شد با مد نظر قرار دادن هدف تمرین ورزشکاران گروههای ویژه عضلانی را با توجه به ورزش خود در ابتدا تمرین دهند(44). فیلهو جی سی و همکاران(2013) بیان کردند: شواهد وجود دارد که حجم کل تمرین میتواند سبب افزایش در تعیین قدرت عضلانی و استقامت در جوانان و بزرگسالان شود. در این زمینه اگر چه تحقیقات بیشتری مورد نیاز است استفاده از متغیر استراحت بین ست میتواند تعیین کننده باشد.
نتیجهگیری: گرچه انتظار میرود تغییرات مشهودی برای هورمونهای آنابولیک نظیر تستوسترون پس از تمرین مقاومتی رخ دهد برخی تحقیقات خلاف این مقوله را نشان دادهاند که به نظر میرسد، این مورد به دلیل زمان اندازهگیری سریع و بلافاصله پس از تمرین در سطح سرم بوده باشد. از طرفی پاسخ حاد و مزمن را با این گونه تمرینات نیز نباید بی تأثیر دانست. به هر حال به دلیل عدم دسترسی یا نبود مطالعات کافی د ر مورد تأثیر ترتیب تمرین مقاومتی بر پاسخ تستوسترون، پیشینهی تحقیقی دقیقی وجود نداشت.
فصل۳
روش شناسی
۳-۱- روش تحقیق
این تحقیق کاربردی با توجه به اهداف و استفاده از نمونههای انسانی و عدم کنترل تمام متغیرهای مزاحم به روش نیمه تجربی صورت گرفت. طرح یک جلسه پیشآزمون، شامل نمونهگیری خون از ورید بازویی سمت راست در حالت ناشتا و همچنین اندازهگیری 1RM در حرکات اسکات ، پرس سینه و زیر بغل سیمکش در همان روز(بعد از گذشت 1 ساعت از صرف صبحانه مختصر)، و حرکات پشت پا با دستگاه و سرشانه با فاصله یک روز برای جلوگیری از تداخل عوامل خستگی فیزیکی و روانی صورت گرفت. پس از گذشت یک هفته پروتکل تمرین مقاومتی به شکل سنتی و با همان فاصله روش تمرین مقاومتی منتخب انجام گرفت. نمونه گیری خونی با گذشت 48 ساعت از زمان انجام هر پروتکل در سطح سرم توسط متخصص آزمایشگاه به صورت ناشتا انجام میگرفت. موارد قابل سنجش در تحقیق به شرح زیر در جدول ۳-۱ آمده است.
جدول ۳-۱: جزئیات اندازهگیری نمونههای پژوهش
مراحل نمونهگیری نمونهگیری زمان اندازه گیری