برای جستجو در بین هزاران پایان نامه در موضوعات مختلف     

      و دانلود متن کامل آنها با فرمت ورد اینجا کلیک کنید     

 
دانلود پایان نامه
اما نسبت به سازمان های عمومی غیر دولتی در همه موارد بواسطه این استقلال حقوقی ، لزوماً استقلال مالی حاصل نمی شود و لذا از لحاظ استقلال مالی این سازمان ها به سه دسته تقسیم می شوند :
1- سازمان های عمومی غیر دولتی که دارای استقلال مالی کامل از دولت هستند . مانند بنیاد مستضعفان ، موسسات جهاد نصر ، جهاد استقلال ، بنیاد 15 خرداد ، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی و …..
2- سازمان های عمومی غیر دولتی که فاقد در آمد مالی بوده و تنها مصرف کننده اعتبارات هستند . مانند هلال احمر ، شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی ، بنیاد امور بیماری های خاص ، سازمان دانش آموزی جمهوری اسلامی ایران و …..
3- سازمان های عمومی غیر دولتی که حالت بینابین دارند و هم در آمد مالی دارند و هم از امتیازات دولتی استفاده می کنند مانند شهرداری ها ، بنیاد فرهنگی و هنری رودکی و …..
که البته اکثر سازمان های عمومی غیر دولتی جزء دسته اخیر هستند که در آنها اصل بر خود کفایی مالی است ولی در صورت کمبود در آمد و اعتبار به دلیل آنکه وظیفه انجام خدمات و نیازهای عمومی را بر عهده دارند و اصل پیوستگی و دوام و تعطیل ناپذیری در امور عمومی جریان دارد ، لذا از سوی بوجه ی عمومی کل کشور مورد حمایت قرار می گیرند . ( ولی رستمی و حسینی پور ، همان ، ص 195 )
در نتیجه استقلال مالی سازمان های عمومی غیر دولتی وابسته به میزان استفاده از حمایت های دولتی است و هر چقدر این وابستگی کمتر باشد ، استقلال مالی نیز بیشتر خواهد بود و از شخصیت حقوقی مستقل از دولت برخوردار خواهد شد و هر چه میزان این وابستگی مالی به کمک های دولتی بیشتر باشد ، استقلال مالی این سازمان مورد خدشه وارد شده و عملاً داشتن شخصیت حقوقی مستقل از دولت نیز کم رنگ می شود . لذا به همین جهت است که قانون مدیریت خدمات کشوری سازمان عمومی ای که بیش از پنجاه درصد بودجه سالانه آن از محل منابع دولتی تامین می گردد را در حکم موسسه و سازمان دولتی دانسته است . ( مستفاد از مفهوم مخالف ماده 3 ق . م . خ . ک )
3-1- روش تحقیق و واحد تحلیل
در این تحقیق از روش کتاب خانه ای سود جسته ایم. و با مطالعه کتابهایی که در زمینه تاریخ مازندران و طبقات و اصناف محلی که در طول تاریخ بود استفاده کردیم و از روش توصیفی بهره مند شدیم.
2-2- تعاریف مفهومی و عملیاتی متغیرها:
اصناف صنفی یکی از ویژگی های اساسی بازار ها تا سده کنونی ، تشکیل بازاریان در انجمن های صنفی ، یعنی اصناف بود. این انجمن ها متشکل از صاحبان حرفه های مختلف دارای وظایف اجتماعی وسیعی بودند. منشاء اصناف اسلامی به قرن سوم هجری می رسد که دوره شکوفایی و تمدن اسلامی و رونق تجارت و شهرنشینی بود. (روزنامه دنیای اقتصاد، شماره 3313، به تاریخ 12/7/93 ، ص 30 تاریخ ، اقتصاد)
موسسه های مدنی : در کشور ما به دلیل پیشینه تاریخی طولانی مشارکت های مردمی در شکل گروههای همیار، خوددار و آموزه های دینی و اخلاقی مشوق افراد نسبت به این امور، ظرفیت های مشارکت همیشه وجود داشته و در برهه رهای تاریخی از جمله در تحقیق انقلاب شکوهمند اسلامی و تثبیت نظام نقش آفرینی کرده است. به همین دلیل مهم است که در قوانین کشور به صراحت بر اهمیت و جایگاه ظرفیت های مشارکت مردمی تاکید شده است. امروزه استفاده از مشارکتهای مردمی در قالب نهادهای رسمی و مدنی مثل سازمانهای مردم نهاد و یا در اشکال سنتی دیرینه ان مثل مساجد و هیات ها و … آثار توسعه ای (نجمه خاتون خانجانی، زهرا عابدینی، سمیه رزاقی، فاطمه جوانی و … مثبت دارد.، 1391، ص 71).
طبقات اجتماعی: بعد از پیدایش شهرها و شکل گیری اجتماعات انسانی، به همراه توسعه ابزار و وسایل تولید، کم کم اجتماعات اولیه جای خود را به جوامع مبتنی بر تفکیک طبقاتی دادند، عده ای به عنوان مالکان و صاحبان ابزار تولید در مقابل عده ای که فاقد این ابزار و وسایل بودند قرار گرفتند. بدین ترتیب در جوامع همواره گروه یا گروه هایی در مرتبه بالایی جامعه و گروههای در مرتبه پایینی قرار می گرفتند. بعضی از متفکران مارکسیست از طبقه اجتماعی تعاریف خاصی ارائه داده اند و ملاک های بسیاری را برای تعریف آن در نظر گرفته اند. از جمله: حرفه، ثروت، درآمد، تفوق، استعداد ها و … (حسین اسلامی، 1345، ص 60)

مطلب مرتبط :   افزایش بهره وری و میلادی تا کنون

فصل سوم
بررسی اصناف و موسسه های مدنی
یک انجمن صنفی واقعی
دیگر این یک امر بدیهی است که انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران با ترکیب فعلی اش ناکارآمد است . در حالی که مشکلات صنفی در روزنامه های اصلاح طلب بیداد می کند، این انجمن سکوت اختیار کرده ، اگر این انجمن را متولی امور صنفی روزنامه نگاران در نظر بگیریم ، به جز ریش سفیدی و کدخدا منشی که ریشه در تفکرات ماقبل مدرن دارد این انجمن کدام حرکت جمعی صنفی و مطالباتی را در روزنامه های کشور سازمان داده است؟ این کدام انجمن صنفی است که سال های پیاپی، مجمع عمومی اش به حد نصاب نمی رسد و ناگزیر از تکرار و تکرار و تکرار می شود؟ عدم حضور روزنامه نگاران عضو در مجمع عمومی، آن هم در زمانی که حیات و ممات انجمن به آن وابسته است ، نشانه چیست؟ حداقل می تواند نشانه آن باشد که روزنامه نگاران دیگر انجمن را خانه ی خود، یعنی خانه ی روزنامه نگاران تلقی نمی کنند. این عدم مشروعیت هنگامی اهمیت بیشتری پیدا می کند که بدانیم بایکوت غریزی و سازمان نیافته روزنامه نگاران در زمانی شکل گرفته که آنها بشدت با مشکلات صنفی و معیشتی دست به گریبان اند. واقعیت امر این است که ما به ظاهر دارای تشکل صنفی هستیم و در واقع یکی از غیر متشکل ترین اصناف کارگری ایران هستیم.
به رغم حضور تشکل های بسیار رنگارنگ و گوناگون روزنامه نگاران، روز به روز توان چانه زنی این قشر در مناسبات کاری کاهش یافته و در بسیاری موارد، آنان از حداقل های لازم معیشتی و صنفی برخوردار نیستند. این در حالی است که در کشور ما، فرد یا ارگانی که صاحب امتیاز یک روزنامه می شود به طور اتوماتیک صاحب رانت می شود ، رانت برخورداری از مخاطبی به وسعت دهها میلیون نفر، این امتیاز در اختیار هر کسی قرار نمی گیرد . ببینید تا چه حد صاحبان و سیاستگذاران روزنامه ها کج سلیقه و ناشی هستند که وقتی دهها میلیون مشتری را به سمت آنها هل می دهی چیزی نزدیک به صفر را نصیب خود می کنند. صاحبان روزنامه ها آدم های معمولی نیستند ، سیاست گذاری ها نیز منطبق بر نظرات جناح های مختلف حاکمیت است(رفیعی،1387).
بنابر این اگر به روزنامه بمثابه ی یک بنگاه اقتصادی بنگریم می بینیم که به دلیل سیاست گذاری های غیر مردمی (غیر مشتری مدارانه) ، مردم (مشتریان) نیز استقبال اندکی از آنها می کنند. البته ممکن است مشتریان این روزنامه ها کسان دیگری باشند ، محصول روزنامه مهندسی افکار باشد و مردم نیز مواد اولیه ، اما تا آنجایی که ما می دانیم هیچ نهاد معتبری چنین تعریفی از روزنامه ندارد. عدم استقبال از روزنامه ریشه در مکانیسم های انحصارگرایانه ای دارد که از ابتدا تا انتها با این بنگاه اقتصادی ممزوج شده و به پتانسیل کارگران فرهنگی اجازه ظهور نمی دهد ، در نتیجه مردم چیزی بیش از عکس برگردان سیاست هایی که با گوشت و پوست و خون خود لمس کرده اند را نمی بینند و علاقه ی خود را به این اوراق کاغذی از دست می دهند. ما قبل از آن که در روزنامه ها با خط قرمز های حکومت و بخشنامه های ارسالی مواجه باشیم با صاحبان و سیاست گذاران روزنامه ها که حضورشان مدیون همین مکانیسم های انحصاری است مواجهیم. چه بسیار مباحثی هستند که با خط قرمزها برخورد نکرده و صرفا به دلیل نوع نگرش صاحبان و سیاست گذاران روزنامه ها امکان ظهور پیدا نمی کنند. نویسندگانی که فروتنانه این گونه مباحث را دنبال می کنند در همان خط اول سانسور قیچی می شوند، سانسور شدن در خط اول یعنی ذبح شدن بدون هیاهو، این نیرو ها به بهانه های گوناگون تعدیل می شوند اما علت اصلی، داشتن تفکر سیاسی متفاوت ، شیوه ی نگاه متفاوت به موضوعات، و نهایتا تجلی آن در نوشته ها است. اینها نه گرین کارت می گیرند ، نه فرصت پیدا می کنند به عنوان نماد آزادی بیان و نقض حقوق بشر در صدای آمریکا سخن وری کنند ، و نه جایی برایشان سفره ای پهن می شود.
آنها ناگزیرند با معضل جان و مال سوز بیکاری بسازند. صاحبان و سیاست گذاران روزنامه های اصلاح طلب که نطفه اشان با انحصار و انحصارطلبی بسته شده به دروغ از رقابت آزاد سخن می گویند تا بر وسعت انحصار خود بیافزایند. روزنامه ی کارگزاران که متعلق به حزبی است با جیب پرپول ، حقوق روزنامه نگارانش را نمی دهد و نسخه ی ریاضت اقتصادی را پیشه می کند تا همان روند ذبح شدن بدون هیاهو را برای روزنامه نگاران ناهمخوان تکرار کند . و انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران که از همان جنس روزنامه ها است نیز به جای تیز کردن خودآگاهی صنفی در روزنامه نگاران ، سکوت کرده و در عالی ترین شکل ریش سفیدی می کند. به جرات باید گفت انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران یک تشکل صنفی زرد است. روزنامه ای که با روزنامه نگارش چنین می کند و انجمنی که در قبال این اقدامات سکوت می کند هیچ کدام حق سخن گفتن از رقابت آزاد را ندارند. انجمن صنفی زرد یعنی از سویی با کارفرما ساخت و پاخت می کنی و از سوی دیگر جلوی یک حرکت صنفی واقعی را می گیری. ما تشکل صنفی زرد نمی خواهیم ، ما یک انجمن صنفی واقعی ، یک سندیکا می خواهیم.
اصناف کشور از دیروز تا امروز

دسته بندی : علمی