پایان نامه با کلید واژگان مــن، تـا، چــه

مــن از فـراق یــار نـکـو در عـزا و شین10 او از بـرای وصـلـت مــن در کـنـار وبوس
مـن مـرده دل،11 زداغ زمژگان سرشک ریز او از مـنـش تـوقــّع دلــداری12 خـروس
مــن شـوهـر زنــان نـکـو سـیرت نجیب او دخــتــر ذنــابــه بــی غـیـرت دیـوس
مـن بـر سبـیل مـذهـب و آیـیـن جعفـری اوپیـروی کنـدزمـذهب آن بـلشویک1روس
او ضــرب گیـر و فـاجـر و بـازیــر و رقاص من توبـه کار و عابد و دلگیر و پر فسوس2
اف اف3 ز بـوی نـکبـت ایـن نـا حریـف زن اه اه4 ز خـوی و خصـلت ایـن خانـم عبوس
در دام اوفـتــادم از پـنـجــه ی قـضــــا در بـیـن مـلّـتــی ز نـصـارایـی و مجوس5
آن هم غریب وبی کس و بی یار و بی معین آن هـم گـدا و لات ولایـات6 و بـی فلوس7
نـاچـار دخـت غـم بـنـشانـدم به روی دل8 بـر وی شـدم مـداح و ثـنا خوان و چاپلوس
تا آنـکـه خـون مـن بـمـکید آن عجوز دهر تـا آنـکـه جـان مـن بسـتد آن بت پروس9
یک شب به خواب آمدم آوای طبل و جنگ دیـدم لـوا و لـشـکر و غوغا و بوغق و کوس
گـفـتـی کـه زنـده شـد ز نو آیین خسروی بـر مـرکـبند رستم و بهرام و گیو و توس10
پرسیدم ازکسی که چه غوغاست این جنود؟ گـفـتـا: امـام عـصر تو خواهند بر جلوس11
گـفـتــم: کـجــا امـام که گردم مجاهدش؟ گـفـتـا: بـرای اذن کـنـد ذکـر یـا قدوس12
گفتـم: مـگـر قـیـام نـکـرده بـرای جـنگ؟ گفتـا: معطّل1 است که کامل شود نحوس2
گفتم: پس این عساکر3وغوغاوبانک چیست؟ گفتـا: دعـاست از نـفس عـامـه ی نـفوس
صف بسته همچو جیش وسئوال فرج4 کنند از کعـبـه تـا بـه هـنـد ، ز قفقاز تا گروس5
در حـیـن عـالـم مـطـلـوب و آن سـخــن لـب بـر لـبـم نـهــاد عـروس عجـوز لوس
بـیـدار گـشـتـم و زافـسـوس خواب خوش بـا قـامـتی چو مرده و رویی چو سندروس6
و ا لـه ز غـم مـنـال و بـه بـرگیر دخترش7 لعنت بـکـن بـمـزدک و آیـیـن هرکلوس8
((می الست))
سـاقــی بـه یـاد مـستـی عـشّاق باده نوش کز باده ی هلاک شـده جـانشـان خمـوش
پـیـمـانـه ای بـریـز در آن جـام یک منی9 لا جـرعه بـایـدش کـه بنوشم برای توش10
زیـرا بـلای هـجـر شـرار دلــم بـگـشـت11 آری تـنـور سـرد، ز دل نـایـدش خروش12
*******
مــن آن قلاش1 رنـد بـلانـوش سـر کشـم کـز چـرخ واژگـون نپـذیرفتم ایـن سروش
گـفـتـا کـه هـیـن بـرو انـدر صـف خـسان تـا بـر مـراد دل کـنـمـت ، گـوشـوار گوش
مـن گـفتمش که پیر خرف، یاوه کم سرای بـازیـچــه نـیست، جـان بـشود تابع نفوس
ساقـی بــده کـه نـوش کـنـم بـر مراد دل یــاد آورم ز دولـت کـســری و داریــوش
از آن می ام بـده کـه فریدون چو نوش کرد بــزدود زنـگ ظـلـمـت ضحّاک مار دوش2
گیتی پیر و کهنه بـه هـر دوره چون عروس گرددجـوان فریب وجوان شکل و سرخ پوش
لیکـن ز جـام وصـل بمیـرانـد او حـریـف3 یعنی نه بعد نوش که جان می دهد ز بوش4
خـوانـدیـم از دفـاتـر و دیـدیــم ای بـسـا اوضـاع روزگــار نـیـز نـیرزد بهیک قروش5
ساقی، غنیمت است کـه سر گشته ی فراق ره بــر غـلـط بـرد بـه در پیـر می فروش6
گویـا مـرا بـه مـیـکده شـد بـخت رهنمای بـر گـوش آیـدم هـمــی آواز نــوش نوش
قلـبـم گـهــی زنـد، گـهـی از کـار ایـستد پـیمــانـه را بـده کـه مـبـادا روم ز هـوش
قـربـان روی یــار کـه بـر عـاشــق نـــزار در لـیـل تـار شـعـلـه کشد ماهتاب روش7
ایـنـک مـنــم کـه بـر در یــارم رسیده ام یار است آن که چشم و دلم بنگرد به سوش
وا لــه بـمـیـر بـر در8 وصـلـش هــزار بـار بـهتـر از آن بــود کـه بـمـانـی در آرزوش (( راز و نـیـاز بـا دوسـت ))
دلــبـرا از مـن سـرگشـته چـه گردانی رو1 خـود، تـو صیـاد قـوی پنـجه ای و من آهو
خـود، تـو شـهبـازی و جـویـای شکار کفتر مــن هـم از جـمـع هـراسیـده و تنها یاهو
ای قـضـا خـوی2 کـمان ابروی ناوک مژگان ای دل آزار قـمــر مـنـظـر صـارم3 ابــرو
جان من در کنفت گردن طاعت برده است4 قبض کن5، قید نما6، حاکم مـن هستی تو
وصـل را دل ، طـلـب از درگـه دلـدار کند او بـگـویـد نـدهـم ز آنکه نباشی خوش رو
عجبـا روی من از اشک غمش سوخته است یــار دیــریـنـه چــه ایــراد نـمـایـد بر او
مـن هـمـان عـاشـق دلـداده ی عـهد ازلم7 یـار مــن نـیـز هـمـان یـار پریشان گیسو8
دلبــرا بـهـر خـدا رحــم نـمــا بـر دل زار خشــم تـو شـیر بود9، خاطر من چون آهو
نــام تــو گـشته دلارام، کـه دل بـنــوازی عالمی گشته به تو رام که هستی خوش خو
تــو هـمـانـی کـه به هر شهر دلی جا داری مــن هـمـانـم که بود شهر دلم پاک و نکو
مــن ز تــو مـلـتمسم مـاه جمـالت بینــم تــو همـی مـاه جـهانـتاب10 بـپـوشی با مو
بـته خـدا از سرکـویت نه چنان دست کشم تــا بـه قـتـلـم ز سـر خـشم گشایی بازو1
تـا بـگـویـنــد کــه بـر درگـه شـاه مردان والهی غرقه به خونست و فتاده است بر او
(( شـکـایـت از نـفـس ))
ای جـسـم جـفـا دیـده زجـان بـی خبر تو از جــان و ز اســرار نـهــان بـی خـبـر تو
آن عـهـد کـه در عـالم ذر بسـته یقین دان مـیـخــواه ، نـمـیـخواه از آن برگذری تو2
خـوانــی کـه در آن روز بـه چشمت بنمودند پــذرفـتـی و امـروز از آن سـفره خوری تو
گـر در وطـنـت راحــت و بـر بـستـر نازی ور غـل بـه تـنـت هـست و یا در بدری تـو
بنـمود مـشـیت بـه تو، هم آن و هم این را مـخـتــار3 نـمـودت که کدامین ببری4 تو
لیـکن بـه تـو گفـتنـد بدین5 حور فروشند بـا آن دگــرش6 روز جــزا در شــرری تـو
برداشتـی آن را کـه کنـونت نه به یاد است گـاهـی بـه نـجات اندر و گه در خطری تو
ای نـفس ستـم پـیشه در ایـن چـه گویی؟ مـأنـوس بـد، ای آنـکه خـود از بد، بتری تو
گــاهـی ز زمـیـنـم بـه سـمـاوات پـرانـی گــاهــی ز سـمــاوات بـه چاهم سپری تو
تـا دسـت دهـی7 جـان بستـانـی زمـن زار8 ای شــاه جـهـان دار چــرا بـد گـهـری تو
از جــان حـزیـنـم به جز از عیش نخواهی بـر فـعـل خـط فـاعلـی و خـیره سـری تو
از نــار جـهـنــم ز چــه ره هـیـچ نترسی بـگـشـای زبان تا ز چه خود بر حذری تو؟
بــا نــان جــویــن آرزو گـنــدمـت آیــد گنـدم دهـدت، بـر پـلـوش مـنـتظری1 تو
یـکـبــاره اگــر شـه شـوی از شغل گدایی جـویـای یـکـی رتـبـه از آن بـیـشتـری تو
الـحـق تـو نـه خـاکی و نـه آبی و نه بادی یـکـبـاره یـکــی پـاره ز نــار سـقـری تو
پـتـیـاره و لــجّـاره و شیـطـان و سـتمکار آری اولـیـن دشـمـن جــان بـشــری تـو
ای شــوم تـبـه کـار بـتـرس از غضب حق کز وی حی و با مدرک2 و صاحب نظری تو
بـنـگر بـه کجا می کشی این جان حزین را خـود بـاعـث قـهــر و غـضـب دادگری تو
از فـعــل تـو جـان یـافـته راهی به هدایت دانــد کــه ورا ســوی خـطـا راهـبری تو
جان، شاه3به جسم است وتویی کارگر4جان جـان صـاحب بار است و بر آن بار خری تو
آزاد نــگــردی دگـــر ای بـار کـش جـان از جـان هـدایـت شـده کـی صرفه بری تو
بـر گـردن تـو قـید گرانی است5 از این پس پـیـچـیـده بـدان قـیـد ز سـر تا کمری تو
از بـس بـزنـد نـیـشتـرت بـر رگ شـهوت6 چــون لانـه ی زنـبـور تـن از نیشتری تو
دیـگـر نـه ز تـو بـشـنود آن را که بخواهی دیـگــر نـگـذارد کـه بـه بـاطـل نگری تو
روشــن شـده از فـضـل خـدا ظـلمـت واله ای کـرمـک بـشـتـاب7 دگر بـی اثری تو
(( در مـنـقـبـت8 مـــولا ))
خـوش آن آهــی کـه گـفـتـم در سحرگاه خــوش آن بـــادی کــه او را بــرد هـمراه
خــوش آن شـاهی1 کـه آهـم2 را پـذیرفت که نـاگــاهــی بــه مــا هـم بـرد، از چاه3
چــه شـاهـی تـاج گـیــر از پـادشـاهــان چـه شـاهـی تـیـر حــق بـر چشم بد خواه
چــه شـاهــی در شـب مـعــراج احـمــد اســـد الـلـه نــاطـــق4 بـــر ســـر راه
چــه راهــی بـر نـبــی نـگـشـــود آن را کــه تــا نــگــرفــت انـگشتـر از آن شـاه
یــدا لـلــهـی کــه دسـتــش بـا پـیـمبر بــه روی خـــوان داور بــــود هــمـــراه
کـه خــوان از پــرده5 چـون بـر احمد آمد ز پـــرده شـــد بـــرون دستــی بـه ناگاه
بــر آن خــوان شــرافــت بــود سـیــبی نـبـــی نـیــمی و نـیــمــی دسـت الله6
پـــس از تـقـسـیــم و سـیـب و لـقـمــه نـمود آن دســـت ، پـشـت پـرده مشواه7
پـیــمـبــر چــون کـه از مـعـراج برگشت مـیــان دســـت مــولا دیـــد نـــاگــاه
هــمــان یــک نـیـمه سیب سفره ی حق هـــمـــان انـگــشـتــر نـصــرٌ مـن الله8
بـگـفـت: ای لایــتــق تـنــزیـیــل امـّن9 مــفـــاد یــاء یــاسـیـن، طـاء طـا ها10
تـــو سـبـقــت داشـتـی بـر من ز معراج؟ بـگـفـت: آری چــنـیـن شــد حـکـم الله کـه تـا از تـــو پـذیــرایــــی نـمـــایـم چـــرا1 مهمــان نــوازد میهمــان خــواه
منــم آن ضـیـغـــم2 خـاتـــم3 ستــانت منـــم بــر امــر حــق رهـــدار هـر راه
منــم دائــم، منــم قــائــم بـه هـر جــا منـــم دربــان حـــق شــام و سحـرگاه
شنـو تـا گــویمت بـا حـــق چـه گفتــی ز هــر روز و ز هــر سـال و ز هــر مــا ه
مـن از قـــول خـــــدا دارم نـــویـــدت بـه عـفـــو امّت بــی بـاک گـــمـــــراه
پیمبـــر گفت صــدق4، یـا پســـر عـــم تـویــی مـولای هـر کس، کـنــت مــولا5
بـنــازم بــر چنیـن شــاهی که مــدحش رسـول حــق بـخـــوانـد گـاه و بی گـاه
از او خــواهــم بـه حـــق اوصیــــایـش شفـــاعت گـــــر شــود در نــــزد الله
ف قط نـه از گـنــاهــــــم وا رهـــــانــد ز جـودش بخشـدم سـامـان و خــرگـاه6
فــرســتـــد]]>

Author: mitra6--javid

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *